Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik kreeg een actievere houding en ging mezelf uitdagen en obstakels aanpakken #Positieve energie; vriendschappen met mensen uit andere landen #Het was leuk, precies zoals de projecttitel ‘Cheerful’ al zegt
De avond voor mijn vertrek stelde mijn moeder me een vraag: "Wat hoop je daaruit te halen?" Toen ik probeerde die te beantwoorden, werd ik nog angstiger en wist ik niet meer zeker of ik wel het juiste deed. Toch had ik die grote beslissing al genomen. De volgende ochtend vertrok ik.
- Een vrolijk vrijwilligersproject waarbij ik Engels gaf, samen met buitenlandse vrienden / Lee Ji-seon, gapper met haar gezin / gap year van 8 weken |
Een ‘vrolijk’ project vol dingen die ik leuk vond en graag wilde doen.
Ik studeerde voor lerares in het basisonderwijs, had het eerste semester van mijn vierde studiejaar afgerond en stond op het punt het lerarenexamen af te leggen. Op lerarenopleidingen liggen de carrièrepaden doorgaans duidelijk vast en is ook helder wat je daarvoor moet doen. De meeste mensen werken dan ook rechtstreeks naar hun doel toe, en afgeleid raken kan worden gezien als tijdverspilling.
Maar in plaats van me meteen op het lerarenexamen voor te bereiden,WerkEen kans om vóór ik aan het werk ging verder te groeien door nieuwe ervaringen en uitdagingen.Dat wilde ik.
Om precies te zijn: vlak voor mijn vertrek was ik uitgeput en somber na een lange periode waarin ik maar door was blijven rennen. Ik wilde mijn lichaam en geest weer vullen met positieve energie.Als ik het over kleinere doelen heb,‘Vrienden maken met buitenlanders, met hen reizen en hun landen bezoeken’,‘‘Mijn vrienden kennis laten maken met de Koreaanse cultuur’Ik verlangde ernaar om in het buitenland allerlei mensen en culturen te ontmoeten.
En tijdens dat proceswilde ik iemand worden die zelfverzekerder uitdagingen aanging en dingen recht in de ogen keek.Ik wilde die versie van mezelf ontmoeten.Zo’nDie levenshouding wilde ik ontwikkelen.
Van alle projecten koos ik voor het project ‘Vrolijk vrijwilligerswerk waarbij je Engels geeft met buitenlandse vrienden in Chiang Rai, Thailand’.
Ik dacht dat dit project het beste aansloot bij het vakgebied dat ik studeerde. In plaats van alleen kwalificaties op te bouwen, kon ik door relevante ervaring in het buitenland op te doeneen bijzondere kans krijgen om na te denken over mijn carrièrepad.Dat dacht ik.
En op een ietwat vreemde manier trok de term in de titel van het project‘vrolijk’me aan.
Een project waarbij ik op een leuke manier Engels kon geven én buitenlandse vrienden kon maken.Omdat het dingen combineerde die ik leuk vond en graag wilde doen, voelde het letterlijk als een vrolijk project.
Een zenuwslopende soloreis
Ik was nog nooit lange tijd in het buitenland geweest en maakte me dus grote zorgen. De epidemieën in Zuidoost-Azië, drinkwater, eten en de taal maakten me zo angstig dat ik de nacht voor vertrek helemaal niet kon slapen door het inpakken op het laatste moment en alle zorgen.
Voor de reisvoorbereidingen vroeg ik de gapyearcoördinator werkelijk alles, van A tot Z, misschien wel tot vervelens toe. Voor mijn twijfels en vragen maakte ik volop gebruik van internet. Ook las ik de door Korea Gap Year verstrekte paklijsten steeds opnieuw en controleerde ik zorgvuldig of ik niets vergeten was.
Maar de avond voor mijn vertrek stelde mijn moeder me een vraag:"Wat hoop je hieruit te halen?"
Toen ik daarop een antwoord probeerde te vinden, werd ik nog angstiger en begon ik te twijfelen of ik wel het juiste deed.Toch had ik die grote beslissing al genomen. De volgende ochtend vertrok ik.
Onbekend, maar het ging wel.
Als ik terugkijk, was elk moment dat ik aan het project in Thailand deelnam een bijzondere en dierbare ervaring. In het begin voelde alles inderdaad heel onbekend en eenzaam. Het was mijn eerste buitenlandse reis alleen, en zelfs het feit dat ik om me heen alleen Engels of Thais hoorde, voelde vreemd en ongemakkelijk.
Als ik erover wilde klagen, waren er nog meer onbekende dingen: de enige Koreaan zijn, hurktoiletten en de slaapzaal met koude douches — alles was nieuw voor me.
Nu ik eraan terugdenk,"De andere vrijwilligers (ik niet) praten vloeiend Engels en maken makkelijk vrienden — hoe stap ik op hen af en begin ik een gesprek? Hoe kan ik dichter bij hen komen?"Daar maakte ik me ook veel zorgen over. Terwijl we een team vormden en samen lessen voorbereidden, raakte ik bevriend met een paar Chinezen. Maar twee weken later, toen zij klaar waren met het vrijwilligersproject en naar hun eigen land terugkeerden, was ik weer alleen.
Ik kon toen niet anders dan op westerse vrienden afstappen, die heel anders waren dan ik, en met hen bevriend raken. Het kleine beetje moed dat ik bijeenraapte, vormde de aanleiding: beetje bij beetje stapte ik op hen af en voor ik het wist, reisde ik wekenlang met hen en maakten we grappen.
Toen ik daadwerkelijk op hen afstapte, besefte ik dat ik degene was die muren had opgetrokken en op mijn hoede was geweest — niet mijn vrienden.De vrienden met wie ik tijdens het reizen steeds hechter werd, waren veel leuker, hartelijker en grappiger dan ik me had voorgesteld. Ik zie mezelf nog levendig voor me, snikkend terwijl ik afscheid nam van de vrienden met wie ik zo close was geworden.
Ik herinner me ook het Thaise personeel, dat net zo vriendelijk en hartelijk was als de naam van het project deed vermoeden.
Bon en Goi waren erg verlegen, maar merkten als eersten op wanneer ik me somber voelde. Ook hielpen ze bijzonder proactief met zaken als vliegtickets en lokale simkaarten.
De heel bescheiden en hartelijke Thaise bevolking en hunThaise glimlachstaan me nog levendig voor ogen. Hun manier om altijd te glimlachen en te genieten van wat ze deden, helemaal in de geest van die kenmerkende Thaise glimlach en hun goede humeur, maakte grote indruk op me. Vooral het jongetje uit mijn klas dat me verlegen een bloem gaf met een Thaise glimlach op zijn gezicht, zal ik nooit vergeten.
Een droom die ik heb verwezenlijkt: op bezoek gaan bij mijn vriend thuis.
Bij het ‘Vrolijke Engelsevrijwilligersproject’ dat ik koos, vormen vrijwilligers groepjes van 2 tot 5 personen. Van dinsdag tot en met zaterdag gaan ze elke ochtend naar scholen of tempels om daar één à twee uur les te geven, zowel in de ochtend als in de middag.dagopvangcentra en ziekenhuizenom Engelse les te geven.
Voor wie misschien geïnteresseerd is, leg ik het even uit: in weken met veel deelnemers wordt er een gastgezinsgroep gevormd. De deelnemers worden grofweg verdeeld in groep A, B en C. Eén van deze groepen verblijft bij gastgezinnen en gaat naar nabijgelegen scholen om les te geven. De overige groepen worden aan verschillende scholen toegewezen om daar lessen te geven.
De ochtendlessen beginnen meestal om 9 uur. Rond 12 uur keer je terug naar het centrum voor de lunch, waarna je rond 1 à 2 uur naar de middaglessen gaat. Daarna kom je terug voor het avondeten. Van 6 tot 7 uur ’s avonds kun je privéles geven of vrije tijd hebben als er geen bijles is.
Door de projecttijd en vrije tijd goed te benutten, heb ik tijdens mijn deelname aan dit projecteen droom verwezenlijkt.Tijdens mijn deelname aan het project heb ik vrijwilligers uit allerlei landen ontmoet: de Verenigde Staten, Australië, Canada, Italië, Frankrijk, Brazilië, China, Japan, Singapore en nog veel meer. Het belangrijkste is dat sommigen van hen goede vrienden werden toen we samen reisden, en dat we nog steeds contact houden.
Na het project in Thailand heb ik ook aan een project in Griekenland deelgenomen. Tijdens dat project reisde ik door Europa. Het was bijzonder en waardevol om op bezoek te gaan bij een Italiaanse vriendin die ik in Thailand had ontmoet. Dat was een droom die ik al heel lang wilde verwezenlijken.Met buitenlandse vrienden reizen en bij vrienden thuis op bezoek gaan — bijzonder dat dit allemaal dankzij het project in Thailand is gebeurd!
Een tussenjaar — de motivatie voor een nieuwe droom
Dankzij het tussenjaarproject heb ik vrienden van over de hele wereld gemaakt, culturen uitgewisseld en mijn verlangen om in het buitenland te wonen en te reizen vervuld.
Belangrijker dan alles wat ik tijdens mijn tussenjaar heb bereikt,is de grootste opbrengst dat ik ookallerlei dingen heb gekregen die ik graag wilde doen.En het tussenjaarproject motiveerde me om me voor te bereiden op mijn lerarenbevoegdheid, zelfs toen ik behoorlijk uitgeput was.
zelfstandiger beslissingen te nemen over mijn eigen levenIk heb geleerd ommijn leven zelf in handen te nemendenk ik.
Het eerste wat ik wil doen, is‘mijn eigen land bestuderen’.Toen ik mijn Europese vrienden zag, die trots waren op hun land, wilde ik ook trots zijn op mijn eigen land en er meer over leren.
Ten tweede wilde ik beter worden in Engels,en kreeg ik de motivatie om Engels te leren.Die motivatie heb ik gekregen.
Ik wilde, denk ik, meer vrienden ontmoeten en hechtere banden opbouwen met meer mensen.
En,wilde ik me op een leukere manier voorbereiden op het lerarenexamendat wilde ik.
Voor iemand anders die dezelfde uitdaging aangaat als ik.
Ik herinner me nog hoe ik me voelde toen ik me voor het eerst op het tussenjaar voorbereidde. Ik was bang om alleen iets te ondernemen. Daarom bereidde ik me voor door alles stap voor stap na te vragen, me over elk klein ding zorgen te maken en op anderen te leunen. Maar tijdens het tussenjaarprojectbesefte ik op een gegeven moment dat ik zo veel mogelijk zelf oploste en dat mijn vage angst om te reizen was verdwenen. Nu voel ik geen angst meer, maar wil ik juist meer plekken ontdekken en ziendie drang is ontstaan.
Natuurlijk kost het nog tijd voordat ik zomaar iets durf te ondernemen. Maar als ik iets wil doen, ben ik ervan overtuigd dat ik gewoon mijninnerlijke stemmoet volgen, dingen niet moet uitstellen en ze moet doen. Dat is voor mij de juiste keuze.
Aan andere jongeren die een uitdaging zoals de mijne aangaan, wil ik graag een paar woorden meegeven die misschien kunnen helpen. Ook als je niet goed Engels spreekt, is het goed om met enig zelfvertrouwen te gaan, in de wetenschap dat je je in het Engels enigszins verstaanbaar kunt maken en anderen kunt begrijpen.Dat komt doordat het vrijwilligerswerk inhoudt dat je Engelse les geeft en je op de vrijwilligerslocatie ook in het Engels moet communiceren.
Maar zelfvertrouwenAls je dat niet hebt en andere vrijwilligers ziet die net zo goed Engels spreken als moedertaalsprekers, kun je je geïsoleerd voelen. En omdat je nog niet genoeg van hun cultuur weet om op een basaal niveau met hen te communiceren, kan dat frustrerend zijn. Maar als je merkt dat je moet vertrekken terwijl je er nog niet klaar voor bent, raad ik je sterk aan om er gewoon voor te gaan!
Of je woorden nu wel of niet duidelijk zijn, stap eerst op ze af, probeer een gesprek aan te knopen, ga samen op reis en stort je erin en groei— ik raad je aan van de situatie te genieten terwijl je jezelf ziet groeien. Als je er zo van geniet, merk je bij thuiskomst ineens dat je op een gegeven moment eerder Engels dan Koreaans te binnen schiet :)!
De avond voor mijn vertrek stelde mijn moeder me een vraag: "Wat hoop je daaruit te halen?" Toen ik probeerde die te beantwoorden, werd ik nog angstiger en wist ik niet meer zeker of ik wel het juiste deed. Toch had ik die grote beslissing al genomen. De volgende ochtend vertrok ik.
- Een vrolijk vrijwilligersproject waarbij ik Engels gaf, samen met buitenlandse vrienden / Lee Ji-seon, gapper met haar gezin / gap year van 8 weken |
Een ‘vrolijk’ project vol dingen die ik leuk vond en graag wilde doen.
Ik studeerde voor lerares in het basisonderwijs, had het eerste semester van mijn vierde studiejaar afgerond en stond op het punt het lerarenexamen af te leggen. Op lerarenopleidingen liggen de carrièrepaden doorgaans duidelijk vast en is ook helder wat je daarvoor moet doen. De meeste mensen werken dan ook rechtstreeks naar hun doel toe, en afgeleid raken kan worden gezien als tijdverspilling.
Maar in plaats van me meteen op het lerarenexamen voor te bereiden,WerkEen kans om vóór ik aan het werk ging verder te groeien door nieuwe ervaringen en uitdagingen.Dat wilde ik.
Om precies te zijn: vlak voor mijn vertrek was ik uitgeput en somber na een lange periode waarin ik maar door was blijven rennen. Ik wilde mijn lichaam en geest weer vullen met positieve energie.Als ik het over kleinere doelen heb,‘Vrienden maken met buitenlanders, met hen reizen en hun landen bezoeken’,‘‘Mijn vrienden kennis laten maken met de Koreaanse cultuur’Ik verlangde ernaar om in het buitenland allerlei mensen en culturen te ontmoeten.
En tijdens dat proceswilde ik iemand worden die zelfverzekerder uitdagingen aanging en dingen recht in de ogen keek.Ik wilde die versie van mezelf ontmoeten.Zo’nDie levenshouding wilde ik ontwikkelen.
Van alle projecten koos ik voor het project ‘Vrolijk vrijwilligerswerk waarbij je Engels geeft met buitenlandse vrienden in Chiang Rai, Thailand’.
Ik dacht dat dit project het beste aansloot bij het vakgebied dat ik studeerde. In plaats van alleen kwalificaties op te bouwen, kon ik door relevante ervaring in het buitenland op te doeneen bijzondere kans krijgen om na te denken over mijn carrièrepad.Dat dacht ik.
En op een ietwat vreemde manier trok de term in de titel van het project‘vrolijk’me aan.
Een project waarbij ik op een leuke manier Engels kon geven én buitenlandse vrienden kon maken.Omdat het dingen combineerde die ik leuk vond en graag wilde doen, voelde het letterlijk als een vrolijk project.
Een zenuwslopende soloreis
Ik was nog nooit lange tijd in het buitenland geweest en maakte me dus grote zorgen. De epidemieën in Zuidoost-Azië, drinkwater, eten en de taal maakten me zo angstig dat ik de nacht voor vertrek helemaal niet kon slapen door het inpakken op het laatste moment en alle zorgen.
Voor de reisvoorbereidingen vroeg ik de gapyearcoördinator werkelijk alles, van A tot Z, misschien wel tot vervelens toe. Voor mijn twijfels en vragen maakte ik volop gebruik van internet. Ook las ik de door Korea Gap Year verstrekte paklijsten steeds opnieuw en controleerde ik zorgvuldig of ik niets vergeten was.
Maar de avond voor mijn vertrek stelde mijn moeder me een vraag:"Wat hoop je hieruit te halen?"
Toen ik daarop een antwoord probeerde te vinden, werd ik nog angstiger en begon ik te twijfelen of ik wel het juiste deed.Toch had ik die grote beslissing al genomen. De volgende ochtend vertrok ik.
Onbekend, maar het ging wel.
Als ik terugkijk, was elk moment dat ik aan het project in Thailand deelnam een bijzondere en dierbare ervaring. In het begin voelde alles inderdaad heel onbekend en eenzaam. Het was mijn eerste buitenlandse reis alleen, en zelfs het feit dat ik om me heen alleen Engels of Thais hoorde, voelde vreemd en ongemakkelijk.
Als ik erover wilde klagen, waren er nog meer onbekende dingen: de enige Koreaan zijn, hurktoiletten en de slaapzaal met koude douches — alles was nieuw voor me.
Nu ik eraan terugdenk,"De andere vrijwilligers (ik niet) praten vloeiend Engels en maken makkelijk vrienden — hoe stap ik op hen af en begin ik een gesprek? Hoe kan ik dichter bij hen komen?"Daar maakte ik me ook veel zorgen over. Terwijl we een team vormden en samen lessen voorbereidden, raakte ik bevriend met een paar Chinezen. Maar twee weken later, toen zij klaar waren met het vrijwilligersproject en naar hun eigen land terugkeerden, was ik weer alleen.
Ik kon toen niet anders dan op westerse vrienden afstappen, die heel anders waren dan ik, en met hen bevriend raken. Het kleine beetje moed dat ik bijeenraapte, vormde de aanleiding: beetje bij beetje stapte ik op hen af en voor ik het wist, reisde ik wekenlang met hen en maakten we grappen.
Toen ik daadwerkelijk op hen afstapte, besefte ik dat ik degene was die muren had opgetrokken en op mijn hoede was geweest — niet mijn vrienden.De vrienden met wie ik tijdens het reizen steeds hechter werd, waren veel leuker, hartelijker en grappiger dan ik me had voorgesteld. Ik zie mezelf nog levendig voor me, snikkend terwijl ik afscheid nam van de vrienden met wie ik zo close was geworden.
Ik herinner me ook het Thaise personeel, dat net zo vriendelijk en hartelijk was als de naam van het project deed vermoeden.
Bon en Goi waren erg verlegen, maar merkten als eersten op wanneer ik me somber voelde. Ook hielpen ze bijzonder proactief met zaken als vliegtickets en lokale simkaarten.
De heel bescheiden en hartelijke Thaise bevolking en hunThaise glimlachstaan me nog levendig voor ogen. Hun manier om altijd te glimlachen en te genieten van wat ze deden, helemaal in de geest van die kenmerkende Thaise glimlach en hun goede humeur, maakte grote indruk op me. Vooral het jongetje uit mijn klas dat me verlegen een bloem gaf met een Thaise glimlach op zijn gezicht, zal ik nooit vergeten.
Een droom die ik heb verwezenlijkt: op bezoek gaan bij mijn vriend thuis.
Bij het ‘Vrolijke Engelsevrijwilligersproject’ dat ik koos, vormen vrijwilligers groepjes van 2 tot 5 personen. Van dinsdag tot en met zaterdag gaan ze elke ochtend naar scholen of tempels om daar één à twee uur les te geven, zowel in de ochtend als in de middag.dagopvangcentra en ziekenhuizenom Engelse les te geven.
Voor wie misschien geïnteresseerd is, leg ik het even uit: in weken met veel deelnemers wordt er een gastgezinsgroep gevormd. De deelnemers worden grofweg verdeeld in groep A, B en C. Eén van deze groepen verblijft bij gastgezinnen en gaat naar nabijgelegen scholen om les te geven. De overige groepen worden aan verschillende scholen toegewezen om daar lessen te geven.
De ochtendlessen beginnen meestal om 9 uur. Rond 12 uur keer je terug naar het centrum voor de lunch, waarna je rond 1 à 2 uur naar de middaglessen gaat. Daarna kom je terug voor het avondeten. Van 6 tot 7 uur ’s avonds kun je privéles geven of vrije tijd hebben als er geen bijles is.
Door de projecttijd en vrije tijd goed te benutten, heb ik tijdens mijn deelname aan dit projecteen droom verwezenlijkt.Tijdens mijn deelname aan het project heb ik vrijwilligers uit allerlei landen ontmoet: de Verenigde Staten, Australië, Canada, Italië, Frankrijk, Brazilië, China, Japan, Singapore en nog veel meer. Het belangrijkste is dat sommigen van hen goede vrienden werden toen we samen reisden, en dat we nog steeds contact houden.
Na het project in Thailand heb ik ook aan een project in Griekenland deelgenomen. Tijdens dat project reisde ik door Europa. Het was bijzonder en waardevol om op bezoek te gaan bij een Italiaanse vriendin die ik in Thailand had ontmoet. Dat was een droom die ik al heel lang wilde verwezenlijken.Met buitenlandse vrienden reizen en bij vrienden thuis op bezoek gaan — bijzonder dat dit allemaal dankzij het project in Thailand is gebeurd!
Een tussenjaar — de motivatie voor een nieuwe droom
Dankzij het tussenjaarproject heb ik vrienden van over de hele wereld gemaakt, culturen uitgewisseld en mijn verlangen om in het buitenland te wonen en te reizen vervuld.
Belangrijker dan alles wat ik tijdens mijn tussenjaar heb bereikt,is de grootste opbrengst dat ik ookallerlei dingen heb gekregen die ik graag wilde doen.En het tussenjaarproject motiveerde me om me voor te bereiden op mijn lerarenbevoegdheid, zelfs toen ik behoorlijk uitgeput was.
zelfstandiger beslissingen te nemen over mijn eigen levenIk heb geleerd ommijn leven zelf in handen te nemendenk ik.
Het eerste wat ik wil doen, is‘mijn eigen land bestuderen’.Toen ik mijn Europese vrienden zag, die trots waren op hun land, wilde ik ook trots zijn op mijn eigen land en er meer over leren.
Ten tweede wilde ik beter worden in Engels,en kreeg ik de motivatie om Engels te leren.Die motivatie heb ik gekregen.
Ik wilde, denk ik, meer vrienden ontmoeten en hechtere banden opbouwen met meer mensen.
En,wilde ik me op een leukere manier voorbereiden op het lerarenexamendat wilde ik.
Voor iemand anders die dezelfde uitdaging aangaat als ik.
Ik herinner me nog hoe ik me voelde toen ik me voor het eerst op het tussenjaar voorbereidde. Ik was bang om alleen iets te ondernemen. Daarom bereidde ik me voor door alles stap voor stap na te vragen, me over elk klein ding zorgen te maken en op anderen te leunen. Maar tijdens het tussenjaarprojectbesefte ik op een gegeven moment dat ik zo veel mogelijk zelf oploste en dat mijn vage angst om te reizen was verdwenen. Nu voel ik geen angst meer, maar wil ik juist meer plekken ontdekken en ziendie drang is ontstaan.
Natuurlijk kost het nog tijd voordat ik zomaar iets durf te ondernemen. Maar als ik iets wil doen, ben ik ervan overtuigd dat ik gewoon mijninnerlijke stemmoet volgen, dingen niet moet uitstellen en ze moet doen. Dat is voor mij de juiste keuze.
Aan andere jongeren die een uitdaging zoals de mijne aangaan, wil ik graag een paar woorden meegeven die misschien kunnen helpen. Ook als je niet goed Engels spreekt, is het goed om met enig zelfvertrouwen te gaan, in de wetenschap dat je je in het Engels enigszins verstaanbaar kunt maken en anderen kunt begrijpen.Dat komt doordat het vrijwilligerswerk inhoudt dat je Engelse les geeft en je op de vrijwilligerslocatie ook in het Engels moet communiceren.
Maar zelfvertrouwenAls je dat niet hebt en andere vrijwilligers ziet die net zo goed Engels spreken als moedertaalsprekers, kun je je geïsoleerd voelen. En omdat je nog niet genoeg van hun cultuur weet om op een basaal niveau met hen te communiceren, kan dat frustrerend zijn. Maar als je merkt dat je moet vertrekken terwijl je er nog niet klaar voor bent, raad ik je sterk aan om er gewoon voor te gaan!
Of je woorden nu wel of niet duidelijk zijn, stap eerst op ze af, probeer een gesprek aan te knopen, ga samen op reis en stort je erin en groei— ik raad je aan van de situatie te genieten terwijl je jezelf ziet groeien. Als je er zo van geniet, merk je bij thuiskomst ineens dat je op een gegeven moment eerder Engels dan Koreaans te binnen schiet :)!
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
