Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik kon ‘nee’ zeggen en kreeg mijn levensmotivatie terug #Mensen die me respecteren; een gevoel van richting in het leven #Ik was blij en gelukkig, gewoon omdat ik leefde
|
Voordat ik met het tussenjaar in aanraking kwam, zou je kunnen zeggen dat ik een vrij gewoon leven leidde, maar ik leefde niet mijn eigen leven — ik besefte niet eens dat er zoiets als ‘ik’ bestond.
- Italiaanse kunst leren kennen via de kenmerkende uitdrukkingsvormen van Florence / Byeon Su-yeon, deelnemer aan een tussenjaar / tussenjaar van 8 weken |
#WIE BEN IK?
Voordat ik met het tussenjaar in aanraking kwam, zou je kunnen zeggen dat ik een vrij gewoon leven leidde, maar ik leefde niet mijn eigen leven,ik besefte niet eens dat er zoiets als ‘ik’ bestond.
Zonder er veel over na te denken koos ik de gemakkelijke weg en kwam ik uiteindelijk in de vertaalbranche terecht. In het begin voelde het geweldig en gaf het voldoening dat ik met alleen mijn kennis van het Engels kon werken en geld verdienen, maar na verloop van tijd voelde ik me leeg en begon de stress zwaarder te wegen dan de voldoening die het werk me gaf.
Ik kwijnde langzaam weg en voelde me zo verstikt dat ik dacht dat ik zou sterven.Ik voelde dat ik ergens heen moest, maar zelfs de gedachte om naar India te gaan, waar ik altijd van had gedroomd, maakte me niet enthousiast.
# Een tussenjaar dat ik al lang geleden had gepland
Toen zag ik toevallig een grote foto van Griekenland op de startpagina van Naver. De foto trok me aan, dus klikte ik erop, en zo kwam ik meer te weten over het tussenjaar. Daarna keerde ik terug naar mijn dagelijkse leven en vergat ik het een tijdje.
Op een dag was ik aan de telefoon met een oude vriend. Die vertelde dat het moeilijk ging en dat die ergens heen wilde.Een ‘tussenjaar’ leek diegene wel iets..Voor ik het wist, vertelde ik die vriend over een Koreaans tussenjaarprogramma.
En de volgende ochtend ging ik zoals gewoonlijk naar kantoor, ging aan mijn bureau zitten en zette mijn computer aan. Wat ik mijn vriend had aangeraden, zette me aan het denken over mezelf, dus na lange tijd zocht ik de website over het Koreaanse tussenjaar weer op.Het was bijna een jaar geleden. Zodra de afbeelding op de startpagina was geladen, viel mijn oog op een afbeelding van een oude feeënman met een rode puntmuts. Toen ik erop klikte en de titel van het programma zag...Dit is het!My heart cried out.
Volgens mij was ik nog nooit in mijn leven zo enthousiast geweest.Dat ik iets graag wildeBehalve bij het winkelen was dat de eerste keer.
Op dat moment — nee, ik had al veel eerder besloten om op tussenjaar te gaan.Vanaf het moment dat ik de luchthaven van Florence verliet en de bus naar de stad nam, was ik dolgelukkig.
Dezelfde routine, andere gevoelens.
Op lesdagen duurden de lessen drie uur en begonnen ze om 14.00 uur. De fresco’s of beelden die ik koos, waren echter moeilijk binnen drie uur af te krijgen, dus bleef ik meestal tot ongeveer 18.00 of 19.00 uur om verder te schilderen.Marco, de docent, zorgde ervoor dat ik een plek had om te werken, ook al had hij daarna nog veel andere lessen.
Because classes started in the afternoon, on class days I would go into town in the morning, wander the alleys alone, look around, eat lunch, and then attend class.After class I sometimes had dinner with other foreign students from the same school, and on rainy days, craving a warm broth, I would have dinner at a nearby Japanese ramen shop—or buy food and eat at home.
PaniniI remember the shop. On the first weekend, while wandering the city I got so hungry I told Siri ''I''m hungry'', and a panini place came up; there were many reviews in Italian, and following Siri''s directions I went to that panini shop. It''s a panini shop you reach by going up the hill along Via Bolognese northeast of Florence.It felt like a place only locals knew.Walking up the hill, olive groves lined both sides, and you could see little lizards nimbly slipping into the grass.
On days without classes or on weekends,a short trip to the outskirts of FlorenceI also took (such trips).
#Time with the people who helped me find myself
When I think of a gap year,''people''and''relationship''can''t be left out either. I took a gap year to organize my thoughts about myself and to find myself. There,encounters with many people who helped me be myself and freely express myselfthat existed.When I look at the people I met in Florence, I felt they were very different from the relationships I had formed in Korea until then.
First, Marco, the teacher who taught the Italian art class, and the friends I studied with stand out in my memory.
Especially,I can''t forget Marco''s warmth—he made various accommodations during class to make it easier for me to work.
Most of the people I met during the gap year were pleasant.They lived frugally, without worrying about others'' opinions, and according to their own beliefs or individuality,their way of living looked genuinely happy and meaningful. There was no sense of competitiveness; the atmosphere of encouraging and empathizing with each other was nice.
I also remember the host of the accommodation and her boyfriend, and the friends I met at tourist sites like Michelangelo Hill and the Duomo.
# Tips for Relationships During a Gap Year
If you''re going on a gap year and want to be a bit proactive about relationships, I recommend bringing gifts that can showcase Korean culture.It''s not essential, but one personal regret was''Korean-style gifts''that I didn''t bring many of.When expressing gratitude, I think it would have been better to introduce Korea and give Korean gifts, so I feel some regret.
Also, many people may worry about English. If you can manage everyday conversation, you''ll be fine. However, places like neighborhood markets that only locals visit...de Italiaanse sfeerAls je het echt wilt ervaren en er sterk naar verlangt om dichter bij mensen te staan, is het handig om een beetje Italiaans te leren.
Bovenal wil ik iedereen het volgende vertellen:"Luister naar het geluid van je eigen hart en volg het.Dat bedoel ik.
Voor het eerst hoorde ik mijn hart echt luid roepen, en toen ik dat geluid volgde, maakte het me blij en gelukkig om simpelweg te leven — gewoon te ademen. Daardoor kreeg ik een idee van hoe ik richting kon geven aan mijn toekomstige levenIk kreeg er een idee van :)
# Nee kunnen zeggen!
In FlorenceErvoer ik prettige relaties met mensenen toen ik terugkeerde naar Korea en terugkeek op mijn contacten, waren de meesterelaties gebaseerd op wederzijds respectIn plaats van om mij te draaien, leken de relaties vooral gericht op het bevredigen van ieders eigen behoeften. Mensen eisten altijd dingen van me, en ik had veel eenzijdige relaties waarin ik aan de eisen van anderen voldeed.
Deelname aan dit Koreaanse tussenjaarproject...Door deel te nemen, woonde ik voor het eerst alleen in een verre Europese stad. Ik kon oefenen met voor mezelf zorgen en op mezelf letten, terwijl ik omringd was door mensen die me accepteerden en respecteerden zoals ik was...GenezingIk ben enorm geheeld.
Wat me gezonder doet voelen, is dat ik, ondanks mijn besluiteloosheid,nee kon zeggen.ben.
Nee zeggen en iets afwijzen was voor mij juist moeilijker.Ik was besluiteloos en maakte geen duidelijk onderscheid tussen wat ik wel en niet wilde. Daardoor liet ik me soms door anderen leiden en duwde ik op andere momenten iedereen van me af en zonderde ik me af.
Misschien was het makkelijker om te weigeren omdat het vreemden waren, maar ik was toch blij dat ik duidelijk nee kon zeggen. Ook vond ik de directe houding prettig van mensen die mijn beslissing zonder bezwaar respecteerden.
En in die periode aanvaardde ik passief, zonder er iets bij te voelen,het onrecht dat ik had ondergaan,en opende ik mijn ogen voor dat onrechten begon ik op mijn rechten te staan. Beetje bij beetje leerde ik het leven kennen dat ik wilde en ging ik ernaar op zoek.
Na mijn tussenjaar was ik zo veranderd dat niet alleen ikzelf, maar ook de mensen om me heen verbaasd waren. Eerst kreeg ik mijn verloren eetlust en smaak terug, en mijn levenslust en verlangen om gelukkig te zijn kwamen weer tot leven. Daardoor kon ik niet anders dan voor mijn rechten opkomen en kreeg ik de kracht om zelf een omgeving te zoeken waarin ik gelukkig ben. MijnDe mensen die mijn zachtaardige kant waardeerden en daar soms misbruik van maakten, zijn verbaasd en voelen zich ongemakkelijk; soms reageren ze negatief.Maar ik ben niet iemand die anderen op de eerste plaats zet— dat niet; ik begrijp mezelfIk vind mezelf zoals ik ben echt leuk en ben gelukkig met mezelf..
# Ik blijf me zorgen maken over mezelf
Ik maak me nog steeds voortdurend zorgen om mezelf. Nadat ik een tussenjaar had genomen en terugkwam, voelde ik een frustratie die ik daarvoor nog niet had gekend.
Ik denk nog steeds aan mezelf, maar ik vind mezelf nu leuk.
Voor mij is een tussenjaar
Ervaring ★★★★★
Het was zó, zó, zó goed! Ik voelde oprecht vreugde en geluk, zelfs bij de simpele handeling van ademhalen.
Leren ★★★★★
Ik was eigenlijk van plan de lessen over te slaan, maar dankzij de toewijding van de docent om les te geven en de geweldige vrienden die ik daar ontmoette, waren de lessen waardevol en leuk. Bovendien was het een periode waarin ik veel over mezelf leerde.
Omgeving ★★★★★
Ik was gewoon blij dat ik op zo'n werkelijk prachtige plek had verbleven.
Veiligheid ★★★★★
Voordat ik vertrok, waarschuwden mensen me voor Syrische vluchtelingen en zakkenrollers, maar ik heb me nooit onveilig gevoeld.
Vrije tijd ★★★★★
Ik vond het ook leuk om op lesvrije dagen en in het weekend naar het nabijgelegen Siena en Rome te reizen.
|
Voordat ik met het tussenjaar in aanraking kwam, zou je kunnen zeggen dat ik een vrij gewoon leven leidde, maar ik leefde niet mijn eigen leven — ik besefte niet eens dat er zoiets als ‘ik’ bestond.
- Italiaanse kunst leren kennen via de kenmerkende uitdrukkingsvormen van Florence / Byeon Su-yeon, deelnemer aan een tussenjaar / tussenjaar van 8 weken |
#WIE BEN IK?
Voordat ik met het tussenjaar in aanraking kwam, zou je kunnen zeggen dat ik een vrij gewoon leven leidde, maar ik leefde niet mijn eigen leven,ik besefte niet eens dat er zoiets als ‘ik’ bestond.
Zonder er veel over na te denken koos ik de gemakkelijke weg en kwam ik uiteindelijk in de vertaalbranche terecht. In het begin voelde het geweldig en gaf het voldoening dat ik met alleen mijn kennis van het Engels kon werken en geld verdienen, maar na verloop van tijd voelde ik me leeg en begon de stress zwaarder te wegen dan de voldoening die het werk me gaf.
Ik kwijnde langzaam weg en voelde me zo verstikt dat ik dacht dat ik zou sterven.Ik voelde dat ik ergens heen moest, maar zelfs de gedachte om naar India te gaan, waar ik altijd van had gedroomd, maakte me niet enthousiast.
# Een tussenjaar dat ik al lang geleden had gepland
Toen zag ik toevallig een grote foto van Griekenland op de startpagina van Naver. De foto trok me aan, dus klikte ik erop, en zo kwam ik meer te weten over het tussenjaar. Daarna keerde ik terug naar mijn dagelijkse leven en vergat ik het een tijdje.
Op een dag was ik aan de telefoon met een oude vriend. Die vertelde dat het moeilijk ging en dat die ergens heen wilde.Een ‘tussenjaar’ leek diegene wel iets..Voor ik het wist, vertelde ik die vriend over een Koreaans tussenjaarprogramma.
En de volgende ochtend ging ik zoals gewoonlijk naar kantoor, ging aan mijn bureau zitten en zette mijn computer aan. Wat ik mijn vriend had aangeraden, zette me aan het denken over mezelf, dus na lange tijd zocht ik de website over het Koreaanse tussenjaar weer op.Het was bijna een jaar geleden. Zodra de afbeelding op de startpagina was geladen, viel mijn oog op een afbeelding van een oude feeënman met een rode puntmuts. Toen ik erop klikte en de titel van het programma zag...Dit is het!My heart cried out.
Volgens mij was ik nog nooit in mijn leven zo enthousiast geweest.Dat ik iets graag wildeBehalve bij het winkelen was dat de eerste keer.
Op dat moment — nee, ik had al veel eerder besloten om op tussenjaar te gaan.Vanaf het moment dat ik de luchthaven van Florence verliet en de bus naar de stad nam, was ik dolgelukkig.
Dezelfde routine, andere gevoelens.
Op lesdagen duurden de lessen drie uur en begonnen ze om 14.00 uur. De fresco’s of beelden die ik koos, waren echter moeilijk binnen drie uur af te krijgen, dus bleef ik meestal tot ongeveer 18.00 of 19.00 uur om verder te schilderen.Marco, de docent, zorgde ervoor dat ik een plek had om te werken, ook al had hij daarna nog veel andere lessen.
Because classes started in the afternoon, on class days I would go into town in the morning, wander the alleys alone, look around, eat lunch, and then attend class.After class I sometimes had dinner with other foreign students from the same school, and on rainy days, craving a warm broth, I would have dinner at a nearby Japanese ramen shop—or buy food and eat at home.
PaniniI remember the shop. On the first weekend, while wandering the city I got so hungry I told Siri ''I''m hungry'', and a panini place came up; there were many reviews in Italian, and following Siri''s directions I went to that panini shop. It''s a panini shop you reach by going up the hill along Via Bolognese northeast of Florence.It felt like a place only locals knew.Walking up the hill, olive groves lined both sides, and you could see little lizards nimbly slipping into the grass.
On days without classes or on weekends,a short trip to the outskirts of FlorenceI also took (such trips).
#Time with the people who helped me find myself
When I think of a gap year,''people''and''relationship''can''t be left out either. I took a gap year to organize my thoughts about myself and to find myself. There,encounters with many people who helped me be myself and freely express myselfthat existed.When I look at the people I met in Florence, I felt they were very different from the relationships I had formed in Korea until then.
First, Marco, the teacher who taught the Italian art class, and the friends I studied with stand out in my memory.
Especially,I can''t forget Marco''s warmth—he made various accommodations during class to make it easier for me to work.
Most of the people I met during the gap year were pleasant.They lived frugally, without worrying about others'' opinions, and according to their own beliefs or individuality,their way of living looked genuinely happy and meaningful. There was no sense of competitiveness; the atmosphere of encouraging and empathizing with each other was nice.
I also remember the host of the accommodation and her boyfriend, and the friends I met at tourist sites like Michelangelo Hill and the Duomo.
# Tips for Relationships During a Gap Year
If you''re going on a gap year and want to be a bit proactive about relationships, I recommend bringing gifts that can showcase Korean culture.It''s not essential, but one personal regret was''Korean-style gifts''that I didn''t bring many of.When expressing gratitude, I think it would have been better to introduce Korea and give Korean gifts, so I feel some regret.
Also, many people may worry about English. If you can manage everyday conversation, you''ll be fine. However, places like neighborhood markets that only locals visit...de Italiaanse sfeerAls je het echt wilt ervaren en er sterk naar verlangt om dichter bij mensen te staan, is het handig om een beetje Italiaans te leren.
Bovenal wil ik iedereen het volgende vertellen:"Luister naar het geluid van je eigen hart en volg het.Dat bedoel ik.
Voor het eerst hoorde ik mijn hart echt luid roepen, en toen ik dat geluid volgde, maakte het me blij en gelukkig om simpelweg te leven — gewoon te ademen. Daardoor kreeg ik een idee van hoe ik richting kon geven aan mijn toekomstige levenIk kreeg er een idee van :)
# Nee kunnen zeggen!
In FlorenceErvoer ik prettige relaties met mensenen toen ik terugkeerde naar Korea en terugkeek op mijn contacten, waren de meesterelaties gebaseerd op wederzijds respectIn plaats van om mij te draaien, leken de relaties vooral gericht op het bevredigen van ieders eigen behoeften. Mensen eisten altijd dingen van me, en ik had veel eenzijdige relaties waarin ik aan de eisen van anderen voldeed.
Deelname aan dit Koreaanse tussenjaarproject...Door deel te nemen, woonde ik voor het eerst alleen in een verre Europese stad. Ik kon oefenen met voor mezelf zorgen en op mezelf letten, terwijl ik omringd was door mensen die me accepteerden en respecteerden zoals ik was...GenezingIk ben enorm geheeld.
Wat me gezonder doet voelen, is dat ik, ondanks mijn besluiteloosheid,nee kon zeggen.ben.
Nee zeggen en iets afwijzen was voor mij juist moeilijker.Ik was besluiteloos en maakte geen duidelijk onderscheid tussen wat ik wel en niet wilde. Daardoor liet ik me soms door anderen leiden en duwde ik op andere momenten iedereen van me af en zonderde ik me af.
Misschien was het makkelijker om te weigeren omdat het vreemden waren, maar ik was toch blij dat ik duidelijk nee kon zeggen. Ook vond ik de directe houding prettig van mensen die mijn beslissing zonder bezwaar respecteerden.
En in die periode aanvaardde ik passief, zonder er iets bij te voelen,het onrecht dat ik had ondergaan,en opende ik mijn ogen voor dat onrechten begon ik op mijn rechten te staan. Beetje bij beetje leerde ik het leven kennen dat ik wilde en ging ik ernaar op zoek.
Na mijn tussenjaar was ik zo veranderd dat niet alleen ikzelf, maar ook de mensen om me heen verbaasd waren. Eerst kreeg ik mijn verloren eetlust en smaak terug, en mijn levenslust en verlangen om gelukkig te zijn kwamen weer tot leven. Daardoor kon ik niet anders dan voor mijn rechten opkomen en kreeg ik de kracht om zelf een omgeving te zoeken waarin ik gelukkig ben. MijnDe mensen die mijn zachtaardige kant waardeerden en daar soms misbruik van maakten, zijn verbaasd en voelen zich ongemakkelijk; soms reageren ze negatief.Maar ik ben niet iemand die anderen op de eerste plaats zet— dat niet; ik begrijp mezelfIk vind mezelf zoals ik ben echt leuk en ben gelukkig met mezelf..
# Ik blijf me zorgen maken over mezelf
Ik maak me nog steeds voortdurend zorgen om mezelf. Nadat ik een tussenjaar had genomen en terugkwam, voelde ik een frustratie die ik daarvoor nog niet had gekend.
Ik denk nog steeds aan mezelf, maar ik vind mezelf nu leuk.
Voor mij is een tussenjaar
Ervaring ★★★★★
Het was zó, zó, zó goed! Ik voelde oprecht vreugde en geluk, zelfs bij de simpele handeling van ademhalen.
Leren ★★★★★
Ik was eigenlijk van plan de lessen over te slaan, maar dankzij de toewijding van de docent om les te geven en de geweldige vrienden die ik daar ontmoette, waren de lessen waardevol en leuk. Bovendien was het een periode waarin ik veel over mezelf leerde.
Omgeving ★★★★★
Ik was gewoon blij dat ik op zo'n werkelijk prachtige plek had verbleven.
Veiligheid ★★★★★
Voordat ik vertrok, waarschuwden mensen me voor Syrische vluchtelingen en zakkenrollers, maar ik heb me nooit onveilig gevoeld.
Vrije tijd ★★★★★
Ik vond het ook leuk om op lesvrije dagen en in het weekend naar het nabijgelegen Siena en Rome te reizen.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
