Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Een belangrijk deel van het leven leren kennen #Een gevoel van geluk en een diep inzicht in mezelf opgedaan #De vreugde van anderen helpen ervaren
Integendeel, ik heb veel geleerd. Deze kinderen hebben altijd een glimlach op hun gezicht. Ze worden al blij omdat ik er ben: ze rennen rond en knuffelen me. Hoewel we verbaal niet goed met elkaar kunnen communiceren, is het fijn om samen te praten en waren ze allemaal zo blij. Als de kinderen glimlachen, merk ik dat ik zelf ook glimlach zonder het door te hebben. En door gewoon mee te lachen, word ik zelf ook blij. Zou je niet zeggen dat ik hiervan een belangrijk deel van het leven heb geleerd?
-Mijn vaardigheden en liefde geven aan de kinderen! Vrijwilligerswerk voor kinderen met een beperking in Vietnam/ Baek Seung-yeop, deelnemer aan het tussenjaarprogramma / tussenjaar van 12 weken |
Op dit moment in Zuid-Korea:
Elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren en leerlingen van de bovenbouw met school; 346.000 twintigers dwalen doelloos rond zonder dromen; en het verloop binnen een jaar na indiensttreding is opgelopen tot meer dan 40%,75% van de universiteitsstudenten is niet tevreden over het studentenleven en naar verluidt voelt meer dan 80% van de kantoormedewerkers zich niet gelukkig.Veel mensen zeggen dat anderen moeten dromen, maar om dit probleem op te lossen — terwijl er geen praktische methoden of ondersteuning zijn — willen we ook in Zuid-Korea het ‘tussenjaar’ introduceren.
‘Tussenjaar’ (Gapyear)betekent dat je een pauze neemt van je studie of werk, of die combineert, om tijd te besteden aan allerlei activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen of een eigen bedrijf beginnen,als periode om je toekomst richting te geven. In de VS, Europa, Japan en andere landen wordt deze cultuur aangemoedigd.
*Ontdek allerlei mogelijkheden om nieuwe ervaringen op te doen op de website over tussenjaren!▶Klik◀
# Omdat ik toch al zou gaan, vertrok ik met de intentie om er vol voor te gaan.
De reden dat ik via het tussenjaarprogramma een taalcursus volgde en vrijwilligerswerk deed in Vietnam, was dat de directeur van het tussenjaarprogrammahet me had aangeraden. Ik ben meestal iemand die gewoon meteen ‘oké’ roept. Dus riep ik eerst ‘oké’,maar toen ik thuiskwam en erover nadacht, besefte ik dat ik tot dan toe altijd een reden of doel had gehad wanneer ik iets deed.
Deze keer deed ik uiteindelijk iets zonder reden of doel. Daarom probeerde ik een reden te bedenken en een doel voor het vrijwilligerswerk te stellen,maar ik vond geen antwoord.Hoe meer ik erover nadacht, hoe meer hoofdpijn ik kreeg. En ik — die altijd gewoon dingen probeerde door erin te duiken —besloot deze keer ook gewoon een poging te wagen en vertrok op vrijwilligersreis.
Eerlijk gezegd maakte ik me voor vertrek veel zorgen.
Ten eerste had ik nooit echt nagedacht over vrijwilligerswerk.
Ten tweede had ik niet alleen nooit vrijwilligerswerk gedaan in Korea en dus geen ervaring, maar ging ik ook met slechts drie maanden Engelse les naar het buitenland.Ik maakte me er veel zorgen over dat mijn vrijwilligerswerk misschien alleen maar schade zou aanrichten.
Nevertheless,omdat ik toch al zou gaan, vertrok ik met de intentie om mijn best te doen.
# Bij de vrijwilligersorganisatie ontmoette ik veel Vietnamese vrienden die samen met mij vrijwilligerswerk deden, en vrienden van allerlei nationaliteiten.
Om een gewone dag kort te beschrijven: de dag begint om 8 uur. ’s Ochtends is er tijd om te koken. We maakten samen Vietnamese gerechten en in de resterende tijd...Na de wiskundeles waren we om 11 uur klaar met de lessen. Om 14.00 uur gaven we Engelse les en les in vakken waarin de leerlingen geïnteresseerd waren...We gaven hun les. Om 16.00 uur was ik klaar met werken en had ik vrije tijd.
While doing the volunteer project for children with disabilities in Vietnam...Bij de vrijwilligersorganisatie...ontmoette ik veel Vietnamese vrienden die samen met mij vrijwilligerswerk deden, en vrienden van allerlei nationaliteiten.Ik heb fijne ervaringen opgedaan door met die vrienden om te gaan, en Vietnam...Ik was blij dat ik door mijn vrienden te ontmoeten meer over de Vietnamese cultuur kon leren.Ik denk dat ik geluk heb.Mijn vrienden waren heel aardig voor me.
#‘Ik kan ze zó blij maken.’Die gedachte kwam bij me op.
Tijdens mijn vrijwilligerswerk met kinderen met een beperking in Vietnam wilde ik een eigen project opzetten om hun een fijne ervaring te bezorgen.’s Ochtends was er tijd om te koken. Dan wilde ik Koreaans eten maken, zodat ze allerlei gerechten konden proeven,dus voegde ik tijdens het vrijwilligerswerk op het laatste moment een Koreaanse kooksessie toe en gingen we samen koken.
Eerst maakten we samen kimbap, en de kinderen genoten enorm van dat moment.Ze waren nieuwsgierig terwijl we het samen maakten, en ik vroeg me af waarom we dit niet veel eerder hadden gedaan. Het was zo lekker datze elk met beide handen een rol kimbap pakten en die opaten. Dat raakte me diep en‘Ik kan ze zo gelukkig maken.’Die gedachte kwam bij me op.Ik wil Korea Gap Year bedanken voor deze kans.
# Mijn TIP
(Taal)
Basic conversational communication is necessary.
(Accommodatie)
Eerlijk gezegd was ik in het begin erg verrast. De voorzieningen waren niet zo schoon.Maar zolang je de ruimtes die je gebruikt schoonhoudt, heb je er niet veel last van. Er was goed warm water en de was doen ging prima,en er was een manager van de organisatie aanwezig, dus ik kon met mijn vragen bij diegene terecht.
Na ongeveer een week was ik er al aan gewend.
(Eten)
De maaltijden zijn Vietnamees, met traditionele Vietnamese gerechten. Zo kun je elke dag de Vietnamese keuken ervaren.Ik keek ook uit naar de maaltijden.Omdat we tijdens de maaltijden dicht bij elkaar zitten, maak je bovendien gemakkelijk contact met anderen.
(Tip)
In Hanoi, Vietnam, kun je alles vinden. Als je de bus naar Hoan Kiem neemt, vind je daar alles. Als je iets nodig hebt...kun je naar buiten gaan om het te kopen. Onderweg keek ik vaak op de kaart op mijn telefoon, dus als je een draagbare oplader meeneemt...kun je die goed gebruiken.
Je twijfelt toch nog steeds niet? Kom nu in actie.
#Door dit projectWat ik leerde, was een belangrijk onderdeel van het leven. Je zou kunnen zeggen dat ik iets over het leven heb geleerd, toch?
Ik vond het fijn om tijdens het vrijwilligerswerk veel leuke mensen te ontmoeten. Ik was blij dat de leerlingen me aardig vonden en dat ik zoveel kon opdoen en leren...en ik was blij; alles was goed. Je begrijpt het wel...Uit onderzoek blijkt dat mensen het gelukkigst zijn wanneer ze anderen helpen.Misschien was ik daarom in die periode elke dag gelukkig.
Ik was ook erg ontroerd...Ik was ontroerd toen ik zag hoe de kinderen beetje bij beetje groeiden terwijl ik ze lesgaf, en hoe goed ik me aanpaste...Ik was ontroerd door mezelf, en ook toen we samen Koreaans eten maakten. De kimbap was zo lekker dat ze hem met beide handen vasthielden en ervan aten,Achteraf gezien was het echt een gelukkige tijd.Door dit projectWat ik leerde, was een belangrijk onderdeel van het leven. Je zou kunnen zeggen dat ik iets over het leven heb geleerd, toch?
Tijdens mijn gap-yearproject veranderde ik. Vroeger dacht ik niet zo diep na, maar...Tijdens het project breng je uiteindelijk veel tijd alleen door.Je bent veel alleen. Wat vind ik leuk? Wat wil ik? Wat zijn mijn waarden in het leven?Wat zijn die waarden? Wat is het doel van mijn leven? Je begint diep over zulke dingen na te denken. Ik leerde mezelf kennen.
Mijn gap year is
een ervaring★★★★★
Alles was een nieuwe ervaring. De maaltijden in de accommodatie bestonden allemaal uit traditionele Vietnamese gerechten. Elke dag probeerde ik nieuwe dingen. Er waren stagiairs met wie ik samenwerkte; we gingen samen eten en leuke dingen doen. Deze dagelijkse bezigheden waren een waardevolle manier om de Vietnamese cultuur te leren kennen. En omdat dit geen gebied was waar veel buitenlanders kwamen, zag ik het echte Vietnam, niet een versie die voor toeristen was opgevoerd.
Leren★★★★★
De plek waar ik vrijwilligerswerk deed, bood hulp aan vrienden met een lichamelijke beperking die nog steeds lijden onder de gevolgen van Agent Orange, veroorzaakt door de hebzucht en het egoïsme van volwassenen tijdens de Vietnamoorlog. We gaven les in basisvaardigheden zoals koken, Engels, rekenen en tekenen. Eigenlijk heb ik veel van hen geleerd. Deze vrienden hebben altijd een glimlach op hun gezicht. Alleen al mijn aanwezigheid maakte hen blij, dus renden ze rond en omhelsden ze me. Hoewel communiceren niet gemakkelijk was, vond ik het fijn om met hen te praten: het waren allemaal ontzettend vrolijke mensen. Als mijn vrienden glimlachten, moest ik zelf ook glimlachen; door mee te lachen om wat hen blij maakte, werd ik zelf ook gelukkig. Heb ik daarvan niet iets belangrijks over het leven geleerd?
Omgeving★★★☆☆
Er zijn ontzettend veel motorfietsen, waardoor de uitlaatvervuiling ernstig is. Neem zeker een mondkapje mee. Zelfs lokale Vietnamese vrienden zeiden, toen ze zagen dat ik er geen droeg, dat ik dood zou gaan. Ze gingen naar de apotheek om mondkapjes te kopen en gaven die aan mij.
Veiligheid★★★★★
Ik ging niet laat op pad. Dat kwam doordat de bussen, het vervoermiddel, rond 21.00 uur stopten met rijden. Daarom ging ik vroeg naar huis om kosten te besparen. Als we laat op pad bleven, trokken we als groep samen op. Bovendien lijkt de cultuur op die van ons, dus heb ik me nooit onveilig gevoeld.
Vrije tijd★★★★★
In mijn vrije tijd las ik boeken of keek ik films, ging ik naar Hoan Kiem om bezienswaardigheden te bekijken en dronk ik met vrienden een biertje. Ik ben eigenlijk nergens voor in als ik geen gevoel voor avontuur heb, dus ging ik in beroemde cafés op zoek naar Vietnamese eierkoffie en leerde ik er meer over. Voor het eten zocht ik populaire tentjes op om pho en banh mi te proberen. Omdat communiceren moeilijk was, ging ik naar een bekende universiteit om studenten van de afdeling Koreaanse taal te zoeken die konden tolken; zij hielpen me. Mijn vrije tijd was altijd druk gevuld, dus ik heb me nooit verveeld.
Integendeel, ik heb veel geleerd. Deze kinderen hebben altijd een glimlach op hun gezicht. Ze worden al blij omdat ik er ben: ze rennen rond en knuffelen me. Hoewel we verbaal niet goed met elkaar kunnen communiceren, is het fijn om samen te praten en waren ze allemaal zo blij. Als de kinderen glimlachen, merk ik dat ik zelf ook glimlach zonder het door te hebben. En door gewoon mee te lachen, word ik zelf ook blij. Zou je niet zeggen dat ik hiervan een belangrijk deel van het leven heb geleerd?
-Mijn vaardigheden en liefde geven aan de kinderen! Vrijwilligerswerk voor kinderen met een beperking in Vietnam/ Baek Seung-yeop, deelnemer aan het tussenjaarprogramma / tussenjaar van 12 weken |
Op dit moment in Zuid-Korea:
Elk jaar stoppen 60.000 middelbare scholieren en leerlingen van de bovenbouw met school; 346.000 twintigers dwalen doelloos rond zonder dromen; en het verloop binnen een jaar na indiensttreding is opgelopen tot meer dan 40%,75% van de universiteitsstudenten is niet tevreden over het studentenleven en naar verluidt voelt meer dan 80% van de kantoormedewerkers zich niet gelukkig.Veel mensen zeggen dat anderen moeten dromen, maar om dit probleem op te lossen — terwijl er geen praktische methoden of ondersteuning zijn — willen we ook in Zuid-Korea het ‘tussenjaar’ introduceren.
‘Tussenjaar’ (Gapyear)betekent dat je een pauze neemt van je studie of werk, of die combineert, om tijd te besteden aan allerlei activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen of een eigen bedrijf beginnen,als periode om je toekomst richting te geven. In de VS, Europa, Japan en andere landen wordt deze cultuur aangemoedigd.
*Ontdek allerlei mogelijkheden om nieuwe ervaringen op te doen op de website over tussenjaren!▶Klik◀
# Omdat ik toch al zou gaan, vertrok ik met de intentie om er vol voor te gaan.
De reden dat ik via het tussenjaarprogramma een taalcursus volgde en vrijwilligerswerk deed in Vietnam, was dat de directeur van het tussenjaarprogrammahet me had aangeraden. Ik ben meestal iemand die gewoon meteen ‘oké’ roept. Dus riep ik eerst ‘oké’,maar toen ik thuiskwam en erover nadacht, besefte ik dat ik tot dan toe altijd een reden of doel had gehad wanneer ik iets deed.
Deze keer deed ik uiteindelijk iets zonder reden of doel. Daarom probeerde ik een reden te bedenken en een doel voor het vrijwilligerswerk te stellen,maar ik vond geen antwoord.Hoe meer ik erover nadacht, hoe meer hoofdpijn ik kreeg. En ik — die altijd gewoon dingen probeerde door erin te duiken —besloot deze keer ook gewoon een poging te wagen en vertrok op vrijwilligersreis.
Eerlijk gezegd maakte ik me voor vertrek veel zorgen.
Ten eerste had ik nooit echt nagedacht over vrijwilligerswerk.
Ten tweede had ik niet alleen nooit vrijwilligerswerk gedaan in Korea en dus geen ervaring, maar ging ik ook met slechts drie maanden Engelse les naar het buitenland.Ik maakte me er veel zorgen over dat mijn vrijwilligerswerk misschien alleen maar schade zou aanrichten.
Nevertheless,omdat ik toch al zou gaan, vertrok ik met de intentie om mijn best te doen.
# Bij de vrijwilligersorganisatie ontmoette ik veel Vietnamese vrienden die samen met mij vrijwilligerswerk deden, en vrienden van allerlei nationaliteiten.
Om een gewone dag kort te beschrijven: de dag begint om 8 uur. ’s Ochtends is er tijd om te koken. We maakten samen Vietnamese gerechten en in de resterende tijd...Na de wiskundeles waren we om 11 uur klaar met de lessen. Om 14.00 uur gaven we Engelse les en les in vakken waarin de leerlingen geïnteresseerd waren...We gaven hun les. Om 16.00 uur was ik klaar met werken en had ik vrije tijd.
While doing the volunteer project for children with disabilities in Vietnam...Bij de vrijwilligersorganisatie...ontmoette ik veel Vietnamese vrienden die samen met mij vrijwilligerswerk deden, en vrienden van allerlei nationaliteiten.Ik heb fijne ervaringen opgedaan door met die vrienden om te gaan, en Vietnam...Ik was blij dat ik door mijn vrienden te ontmoeten meer over de Vietnamese cultuur kon leren.Ik denk dat ik geluk heb.Mijn vrienden waren heel aardig voor me.
#‘Ik kan ze zó blij maken.’Die gedachte kwam bij me op.
Tijdens mijn vrijwilligerswerk met kinderen met een beperking in Vietnam wilde ik een eigen project opzetten om hun een fijne ervaring te bezorgen.’s Ochtends was er tijd om te koken. Dan wilde ik Koreaans eten maken, zodat ze allerlei gerechten konden proeven,dus voegde ik tijdens het vrijwilligerswerk op het laatste moment een Koreaanse kooksessie toe en gingen we samen koken.
Eerst maakten we samen kimbap, en de kinderen genoten enorm van dat moment.Ze waren nieuwsgierig terwijl we het samen maakten, en ik vroeg me af waarom we dit niet veel eerder hadden gedaan. Het was zo lekker datze elk met beide handen een rol kimbap pakten en die opaten. Dat raakte me diep en‘Ik kan ze zo gelukkig maken.’Die gedachte kwam bij me op.Ik wil Korea Gap Year bedanken voor deze kans.
# Mijn TIP
(Taal)
Basic conversational communication is necessary.
(Accommodatie)
Eerlijk gezegd was ik in het begin erg verrast. De voorzieningen waren niet zo schoon.Maar zolang je de ruimtes die je gebruikt schoonhoudt, heb je er niet veel last van. Er was goed warm water en de was doen ging prima,en er was een manager van de organisatie aanwezig, dus ik kon met mijn vragen bij diegene terecht.
Na ongeveer een week was ik er al aan gewend.
(Eten)
De maaltijden zijn Vietnamees, met traditionele Vietnamese gerechten. Zo kun je elke dag de Vietnamese keuken ervaren.Ik keek ook uit naar de maaltijden.Omdat we tijdens de maaltijden dicht bij elkaar zitten, maak je bovendien gemakkelijk contact met anderen.
(Tip)
In Hanoi, Vietnam, kun je alles vinden. Als je de bus naar Hoan Kiem neemt, vind je daar alles. Als je iets nodig hebt...kun je naar buiten gaan om het te kopen. Onderweg keek ik vaak op de kaart op mijn telefoon, dus als je een draagbare oplader meeneemt...kun je die goed gebruiken.
Je twijfelt toch nog steeds niet? Kom nu in actie.
#Door dit projectWat ik leerde, was een belangrijk onderdeel van het leven. Je zou kunnen zeggen dat ik iets over het leven heb geleerd, toch?
Ik vond het fijn om tijdens het vrijwilligerswerk veel leuke mensen te ontmoeten. Ik was blij dat de leerlingen me aardig vonden en dat ik zoveel kon opdoen en leren...en ik was blij; alles was goed. Je begrijpt het wel...Uit onderzoek blijkt dat mensen het gelukkigst zijn wanneer ze anderen helpen.Misschien was ik daarom in die periode elke dag gelukkig.
Ik was ook erg ontroerd...Ik was ontroerd toen ik zag hoe de kinderen beetje bij beetje groeiden terwijl ik ze lesgaf, en hoe goed ik me aanpaste...Ik was ontroerd door mezelf, en ook toen we samen Koreaans eten maakten. De kimbap was zo lekker dat ze hem met beide handen vasthielden en ervan aten,Achteraf gezien was het echt een gelukkige tijd.Door dit projectWat ik leerde, was een belangrijk onderdeel van het leven. Je zou kunnen zeggen dat ik iets over het leven heb geleerd, toch?
Tijdens mijn gap-yearproject veranderde ik. Vroeger dacht ik niet zo diep na, maar...Tijdens het project breng je uiteindelijk veel tijd alleen door.Je bent veel alleen. Wat vind ik leuk? Wat wil ik? Wat zijn mijn waarden in het leven?Wat zijn die waarden? Wat is het doel van mijn leven? Je begint diep over zulke dingen na te denken. Ik leerde mezelf kennen.
Mijn gap year is
een ervaring★★★★★
Alles was een nieuwe ervaring. De maaltijden in de accommodatie bestonden allemaal uit traditionele Vietnamese gerechten. Elke dag probeerde ik nieuwe dingen. Er waren stagiairs met wie ik samenwerkte; we gingen samen eten en leuke dingen doen. Deze dagelijkse bezigheden waren een waardevolle manier om de Vietnamese cultuur te leren kennen. En omdat dit geen gebied was waar veel buitenlanders kwamen, zag ik het echte Vietnam, niet een versie die voor toeristen was opgevoerd.
Leren★★★★★
De plek waar ik vrijwilligerswerk deed, bood hulp aan vrienden met een lichamelijke beperking die nog steeds lijden onder de gevolgen van Agent Orange, veroorzaakt door de hebzucht en het egoïsme van volwassenen tijdens de Vietnamoorlog. We gaven les in basisvaardigheden zoals koken, Engels, rekenen en tekenen. Eigenlijk heb ik veel van hen geleerd. Deze vrienden hebben altijd een glimlach op hun gezicht. Alleen al mijn aanwezigheid maakte hen blij, dus renden ze rond en omhelsden ze me. Hoewel communiceren niet gemakkelijk was, vond ik het fijn om met hen te praten: het waren allemaal ontzettend vrolijke mensen. Als mijn vrienden glimlachten, moest ik zelf ook glimlachen; door mee te lachen om wat hen blij maakte, werd ik zelf ook gelukkig. Heb ik daarvan niet iets belangrijks over het leven geleerd?
Omgeving★★★☆☆
Er zijn ontzettend veel motorfietsen, waardoor de uitlaatvervuiling ernstig is. Neem zeker een mondkapje mee. Zelfs lokale Vietnamese vrienden zeiden, toen ze zagen dat ik er geen droeg, dat ik dood zou gaan. Ze gingen naar de apotheek om mondkapjes te kopen en gaven die aan mij.
Veiligheid★★★★★
Ik ging niet laat op pad. Dat kwam doordat de bussen, het vervoermiddel, rond 21.00 uur stopten met rijden. Daarom ging ik vroeg naar huis om kosten te besparen. Als we laat op pad bleven, trokken we als groep samen op. Bovendien lijkt de cultuur op die van ons, dus heb ik me nooit onveilig gevoeld.
Vrije tijd★★★★★
In mijn vrije tijd las ik boeken of keek ik films, ging ik naar Hoan Kiem om bezienswaardigheden te bekijken en dronk ik met vrienden een biertje. Ik ben eigenlijk nergens voor in als ik geen gevoel voor avontuur heb, dus ging ik in beroemde cafés op zoek naar Vietnamese eierkoffie en leerde ik er meer over. Voor het eten zocht ik populaire tentjes op om pho en banh mi te proberen. Omdat communiceren moeilijk was, ging ik naar een bekende universiteit om studenten van de afdeling Koreaanse taal te zoeken die konden tolken; zij hielpen me. Mijn vrije tijd was altijd druk gevuld, dus ik heb me nooit verveeld.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
