Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik heb mezelf beter leren kennen en ben meer ontspannen geworden. #Ik kreeg de kans om praktijkervaring op te doen met een werkvakantie en kreeg weer zin in het leven. #Ik ben tevreden met hoe ik ben veranderd.
Als ik terugdenk aan de tijd waarin ik zomaar door de stad wandelde in dat verre land, waar ik de taal niet eens begreep, doet dat me vanzelf goed. Zo wordt het project van mijn tussenjaar een bron van levenslust, alleen al doordat ik het heb meegemaakt.Als iemand me zou vragen wat je kunt doen na een verlof of je pensioen, zou ik zonder aarzelen een tussenjaar aanbevelen. - Tussenjaarverblijf in Parijs / Kim Minji, reiziger tijdens haar tussenjaar / 8 weken tussenjaar * Dit project is momenteel gesloten. (Stand van zaken: 23-08-2018) |
# Eerlijk gezegd verwachtte ik geen grote veranderingen, maar ik was tevreden met hoe ik was veranderd.
Ik nam deel aan het tussenjaarverblijf in Parijs om te oefenen met alleen reizen en me voor te bereiden op een werkvakantie. Toen ik jong was, ging ik met mijn ouders op georganiseerde reizen en was ik al eens met een groepsreis in Europa geweest. Maar nadat ik student was geworden, stortte ik me zonder doel op eindeloze bijbaantjes en mijn studie. Reizen bleef dus slechts een droom; het tussenjaarverblijf werd mijn doel.
Ik spaarde geld zodat ik mijn ouders niet om geld hoefde te vragen, en begon aan mijn eerste reis die ik helemaal zelf had gepland: van boeken opzoeken tot reisroutes uitstippelen. Ik had me ook aangemeld voor een werkvakantie in Canada en was door de eerste ronde gekomen. Als ik de laatste selectie haalde, zou ik erheen kunnen gaan.
Behalve dat ik tijdens mijn studie in een studentenhuis had gewoond, was ik echter nooit bij mijn ouders weggeweest, dus het voelde best spannend. Nadat ik was toegelaten tot het tussenjaarverblijf, dacht ik dat twee maanden in het buitenland een goede oefening zouden zijn voor een werkvakantie van een jaar.De verschillende redenen die ik had bedacht om tijdens de voorbereidingen op het tussenjaarverblijf te vertrekken, bleken allemaal dingen te zijn die ik had bereikt toen ik na afloop van het project terugkeek.
Ik dacht dat een tussenjaar een periode was waarin ik mijn eigen ruimte kon creëren. Ik stelde doelen voor dingen die ik kon en moest bereiken om mezelf verder te ontwikkelen. Daaronder viel ook:Ik nam me voor tijd te maken om mezelf beter te leren kennen. Door talloze dagboeken en foto's terug te bekijken en na te denken over hoe ik met mensen omging, leerde ik mezelf na meer dan twintig jaar eindelijk kennen.
In Korea wilde ik mezelf niet leren kennen; ik was teleurgesteld en verteerd door zelfverwijt. Maar hier ontdekte ik waar ik goed in was en aarzelde ik niet om mijn mening te uiten, enIk vond het fijn dat ik anders was dan anderen. Eerlijk gezegd verwachtte ik geen grote veranderingen, maar ik was tevreden met hoe ik door kleine en grote veranderingen was veranderd.
# Een dag in Parijs begon met de deur openen en het weer controleren.
Toen ik voor het eerst in Parijs aankwam, liep ik met een zware koffer en rugzak een rondje om de Opéra terwijl ik Google Maps bekeek.Het is een bitterzoete, lachwekkende herinnering: ik kon niet geloven dat ik zonder bekenden naar Parijs was gekomen en merkte, omdat ik de straten niet kende, zelfs het station recht voor me niet op. Zo onhandig begon mijn leven in Parijs, en nu is het voorbij en schrijf ik een verslag.
Een dag in Parijs begon met de deur openen en het weer controleren. Ik merkte zelf hoe waar het gezegde is dat je op één dag alle vier de seizoenen kunt meemaken: dat het gisteren mooi weer was, betekende niet dat het vandaag ook mooi zou zijn, en het kon 's ochtends aangenaam zijn maar 's middags waaien. Ik kleedde me warm aan en deed 's ochtends mijn taken als medewerker, of ging op donderdag mee met een ochtendexcursie.
De ochtendtaken van de medewerkers bestonden vooral uit schoonmaken; daarna wachtten we op gasten die zouden inchecken. De gasten kwamen uit andere landen, uit Korea of waren uitwisselingsstudenten — bij iedereen glinsterden de ogen van verwachting voor Parijs. En's Middags gingen we op excursie: naar de Eiffeltoren, het Louvre en Montmartre — plekken waar we dagelijks kwamen — maar vreemd genoeg raakte ik er nooit op uitgekeken.
Zelfs regenachtige dagen vond ik fijn. (Ik houd er niet van als het elke dag regent, maar volgens mij regende het niet vaak in Parijs toen ik er was.) Op vrije dagen ging ik eropuit met medewerkers die hetzelfde rooster hadden: ik bezocht musea met een eigenzinnige ouderejaars van de kunstacademie, maakte restaurantuitstapjes met een zus die een beetje Frans sprak en hield met mijn enige leeftijdsgenoot een picknick met kebab in het onweersachtige Giverny. Zo haalden we alles uit onze uitstapjes.
Hoe lang we ook op stap waren geweest, ik was altijd op tijd terug voor het avondeten. Naarmate de dagen verstreken, ging de zon later onder, maar laat opblijven werd gevaarlijker en bovenal wilde ik het heerlijke eten van tante niet missen. Na het werk kwamen we allemaal samen in de personeelskamer om te kletsen over wat we die dag hadden gedaan en of er iets moeilijks of grappigs was gebeurd op het werk. Meestal vielen we rond één of twee uur 's nachts in slaap.
In Parijs dacht ik alleen maar na over wat deze dag leuk zou maken, zonder me druk te maken om onbenulligheden. Misschien voelde ik me daarom licht en opgelucht.Mijn haar, dat door stress met plukken tegelijk uitviel, viel minder uit en de donkere kringen onder mijn ogen, die er al 23 jaar zaten, verdwenen.
# Een dag in Parijs begon met de deur openen en het weer controleren.
In Korea gaat alles zo snel dat het voelde alsof mensen achter de schermen werden uitgeput, maar hier was iedereen zo ontspannen dat ik erom moest lachen. In het begin was ik zo gewend aan het tragere tempo dat ik het bijna niet kon verdragen,maar inmiddels ben ik zelf ook een stuk relaxter geworden.
Dit gevoel van rust kwam niet doordat ik innerlijk vredig was, noch doordat ik veel geld of tijd had alsof ik met een gouden lepel in mijn mond was geboren — het kwam alleen doordat ik het zelf had ervaren.Omdat ik dit nooit had kunnen voelen in mijn onophoudelijke leven in Korea, wilde ik bijna iemand bij de arm grijpen en zeggen dat die de wereld in moest trekken om zelf die rust te vinden.
Het onvergetelijkste moment uit mijn leven in Parijs was toen ik afscheid had genomen van de praatgrage, lastige gasten en onze medewerkers, en mijn laatste nacht in Parijs alleen doorbracht. Gasten met wie ik bevriend was geraakt, met wie ik op excursie was geweest en die soms hadden geholpen met het werk, hadden me zelfs cadeaus gegeven. Toen ik Parijs daadwerkelijk verliet, werd ik overmand door een onbeschrijfelijk verdriet.
Bovendien ging later van alle medewerkers maar één persoon naar Praag, en die keerde als laatste terug naar Korea. Ik kan de tijd niet vergeten waarin ik in mijn eentje de eenzaamheid bevocht in de stille personeelskamer. Van nature houd ik ervan mensen te ontmoeten. Toen de mensen die ik het aardigst vond vertrokken, prees iedereen me omdat ik moedig was, maar ik zag een kwetsbare kant van mezelf die zelfs ik niet kende.Het was niet dat ik heimwee had; de eenzaamheid maakte dat ik terug wilde. Tijdens mijn werk dacht ik dat ik best moedig was en me goed staande kon houden in een vreemd land waar ik niets begreep, maar ik besefte hoe krachtig eenzaamheid kan zijn.
# Mijn reisverslag stond vol verhalen over hoe leuk het was om zoveel verschillende mensen te ontmoeten.
Het fijne aan Gap Year Stay was dat ik overal naartoe kon zonder me zorgen te maken over overnachting en maaltijden. Natuurlijk deed ik daarvoor mijn diensten als medewerker, maar dankzij dat verblijf bespaarde ik veel geld en tijd en kon ik meer zien en ervaren dan anderen. Ik besefte dat deze plek, die twaalf uur vliegen verderop ligt, nog altijd een plek is waar mensen wonen.
Ik had me laten meeslepen door de illusie uit reisverslagen en reisberichten dat het in het buitenland echt heel anders en vast beter was dan in ons land,en ik kon geuren en sferen ervaren die je op foto's niet kunt proeven,In de supermarkt zag ik mensen boodschappen doen. Zelfs buitenlanders met grote neuzen, blond haar en blauwe ogen kozen er producten uit terwijl ze zich zorgen maakten over het avondeten. Reisverslagen, die me een ontspannen ontsnapping boden aan het drukke, vermoeiende leven in Korea, hadden onbedoeld heel wat illusies in me gewekt,en het was ontzettend leuk om die illusies te doorprikken en dingen te leren die ik nog niet wist.
Ik ontmoette ontzettend veel mensen. Om te beginnen maakte het samenleven met onze medewerkers, de beste mensen ter wereld, elke dag iets om naar uit te kijken en van te genieten. En hoewel ik niet alle namen van de gasten kon onthouden, herinnerde ik me bijna iedereen aan de hand van hun opvallende kenmerken.
Een ondeugend stel broers; een vriend die met voetbal was gestopt en reisde voordat hij weer naar school ging; een piloot in spe; een moeder die haar kind de wereld buiten de boeken wilde laten zien; een jazzpianist die bladmuziek in het gastenboek achterliet; een aspirant-komiek die zei dat die beroemd zou worden; internationale studenten uit heel Europa; een bijzondere mannelijke bloemist; iemand van wie de portemonnee en telefoon waren gestolen, die zonder reservering aankwam maar toch rust vond; een moeder en dochter die de pelgrimsroute liepen; een moeder die alleen op reis was en alleen de reisroute van haar dochter had geregeld; iemand die in de VS werkte en voor zaken naar Parijs kwam; een gezin dat tijdens de gouden vakantie in Parijs verbleef — elke ontmoeting en vriendschap met mensen met zulke verschillende kenmerken en persoonlijkheden maakte ieder moment bijzonder.
Ik hoorde echte reisverhalen die je niet in boeken kunt lezen, kreeg waardevolle informatie en vond het fijn dat ik samen met hen de vermoeidheid van het werk kon vergeten.Mijn reisverslag stond vol verhalen over hoe leuk het was om zo'n grote verscheidenheid aan mensen te ontmoeten.
# Mijn tips voor een tussenjaar
(Taal)
Laat het idee los dat ‘iedereen in het buitenland Engels spreekt’ en toon belangstelling voor de taal die in het land zelf wordt gesproken. (Bedenk dat het Verenigd Koninkrijk het enige land in Europa is waar Engels de moedertaal is. Ook als een taal met hetzelfde alfabet wordt geschreven, kunnen uitspraak en betekenis totaal anders zijn. Vaak wordt bijvoorbeeld eerst Frans, Duits of Spaans gesproken.)
Ik zocht dingen wel op in een woordenboek, maar toch viel het kwartje niet. Daarom lette ik op hoe de plaatselijke bevolking sprak en deed ik hen na. Als je bijvoorbeeld iemand in de metro wilt vragen om opzij te gaan, kun je ‘pardon’ zeggen; om de aandacht van een ober te trekken zeg je ‘excusez-moi’. Ik sprak niet veel met de plaatselijke bevolking, maar het hielp me enorm om te letten op hoe ze dingen zeiden.
(Accommodatie)
De kamers zijn klein, de badkamers zijn droog en de inrichting is gericht op meubels in plaats van op de vloer zitten. De omgeving verschilt dus sterk van Korea — je kunt je er het beste op voorbereiden dat het even wennen is.
(Maaltijden)
Voor het ontbijt en avondeten wordt Koreaans eten verzorgd en de lunch is meestal voor de medewerkers, dus daar hoef je je weinig zorgen over te maken. En omdat Frankrijk een land van lekker eten is, is alles wat je buitenshuis koopt om te eten lekker en betaalbaar! (Bewerkte producten smaken daarentegen niet lekker.)
(Wat je moet meenemen)
1. Gebruik vacuümzakken om het volume van je kleding te verkleinen, zodat je wat meer kunt inpakken. (De gebouwen in Parijs zijn rijk versierd, maar monochroom. Effen, kleurrijke kleding staat daarom mooi op foto’s.)
2. Neem de huidlotions en cosmetica mee die je normaal gebruikt, maar shampoos, conditioners en lichaamsverzorgingsproducten zijn hier goedkoper en werken veel beter.
3. Stop een handbagagekoffer in je ruimbagage — je hoeveelheid bagage zal later exponentieel toenemen, dus neem hem mee zodat je spullen kunt overbrengen naar de handbagagekoffer. (Europeanen reizen vaak, dus reistassen zijn niet duur. Maar als je al een koffer hebt, kun je dat geld beter bewaren om meer te eten en te winkelen.)
4. Neem beslist een zonnebril en een hoed met een rand mee (geen pet of snapback). De zon schijnt niet warm en zacht; ze brandt alsof ze alles wil verschroeien. Zelfs met een zonnebril kan het licht je nog verblinden en wordt je hoofdhuid heet en rood, dus draag een hoed. Europeanen dragen een zonnebril en hoed niet als mode-uiting.
(Voor toekomstige deelnemers)
Als je het eng vindt om alleen naar het buitenland te gaan of zelf activiteiten te organiseren, is Gap Year een betrouwbare hulp en planner. Maar eenmaal daar verloopt de communicatie niet zo snel als in Korea, en als er iets gebeurt, moet je doen wat nodig is,dus ik hoop dat je oefent met moed verzamelen voordat je vertrekt.
Er kunnen plotseling situaties ontstaan die heel anders zijn dan in Korea, en ervaringen die je thuis niet kunt opdoen. Alleen wie heeft geoefend om moedig te zijn, kan ook echt moedig zijn. Oefen daarom met voor jezelf opkomen, zodat je vol vertrouwen je behoeften kunt uitspreken, zelfs in een vreemd land waar je de taal niet spreekt.
# Mijn favorieten in Parijs
Ik kwam rechtstreeks vanuit Korea naar Parijs en kon als medewerker van een reisorganisatie tijdens mijn werk niet ver reizen. Omdat het mijn eerste reis alleen naar het buitenland was, besloot ik volop van Parijs te genieten en mezelf niet te dwingen ook andere landen te bezoeken.
Ik kon op mijn gemak door Parijs dwalen — plekken bezoeken die in reisgidsen maar één pagina krijgen en plekken waar je nauwelijks Aziaten ziet — en Parijs zo levendig in mijn hart sluiten dat ik het voor me kon zien als ik mijn ogen dichtdeed.
Als ik weer naar Parijs ga, moet ik beslist het Louvre, Musée d’Orsay, het Panthéon, de Opéra, Fontainebleau, de Jardin du Luxembourg en Disneyland bezoeken.
Dit zijn plekken waar je Parijs op zijn Parijs’ kunt ervaren. Er waren relatief weinig toeristen, waardoor ik er op mijn gemak kon rondwandelen.Je moet het Louvre en Musée d’Orsay beslist bezoeken tijdens de avondopenstelling. Dan zijn de meeste groepen al weg, wat het ideaal maakt om de kunstwerken te bekijken en foto’s te maken.
Het Panthéon lijkt op een kathedraal, maar is de laatste rustplaats van grote figuren die Parijs hebben verlicht. Het is niet erg groot, maar vanaf het dak over de oude stad uitkijken was indrukwekkender dan vanaf welk observatiedek ook.
Opéra Garnier is een gebouw waarvan je nauwelijks kunt geloven dat het een theater is. Garnier liet het bewust weelderiger bouwen dan Versailles. Zodra je binnenstapt, zie je een foyer en auditorium waar je je kunt voorstellen dat edellieden in jurken en rokkostuums rondwandelen. Er was een Koreaanse audiogids en het gebouw was niet erg groot, dus je kon het gemakkelijk bezichtigen.
Fontainebleau is het paleis van Napoleon, bij station Avon. Van de Franse kastelen heeft het een oude, donkere en koele uitstraling, maar de waardigheid van Napoleon en het omringende bos maakten meteen duidelijk waarom hij deze plek verkoos boven Parijs. Vooral het bospad van station Avon naar het paleis voelde als een plek waar aan het einde van de weg zomaar een koets kon verschijnen.
De Jardin du Luxembourg, het park voor het Panthéon, is een plek waar je meer locals tegenkomt dan in de Tuilerieën. Koop een eenvoudig hapje en ga in het park zitten om naar de blauwe lucht te kijken. Dan voel je je net een Parijzenaar — net als de buitenlander naast je.
Disneyland, het enige park in Europa dat in Parijs ligt, was een paradijs voor mij, omdat ik dol ben op animatie en personages. Ik had het geluk erheen te gaan kort nadat de festiviteiten voor het 25-jarig jubileum van Disneyland Paris waren begonnen, waardoor ik attracties en lichtshows kon zien die er voorheen niet waren. Mijn benen deden pijn en ik was uitgeput, maar ik herinner me nog steeds dat ik huilde terwijl ik naar het slotvuurwerk keek. Zelfs terwijl ik met pijnlijke benen Disneyland uitliep, zei ik dat ik morgen terug wilde komen.
Als iemand me zou vragen wat die na een sabbatical of pensionering moest doen, zou ik zonder aarzeling een gap year aanraden.
Voordat ik aan mijn gap year begon, was ik net een robot. Tijdens het schooljaar werkte ik in het weekend bijbaantjes, en in de vakanties werkte ik zowel doordeweeks als in het weekend. Daarnaast deed ik mee aan kerkactiviteiten en andere buitenschoolse activiteiten — ik maakte mezelf gek.
Ik was er snel bij om mezelf op mijn kop te geven: er moest vast iemand zijn die harder werkte dan ik, en nietsdoen was eigenlijk hetzelfde als lui zijn.Nu heb ik geleerd hoe ik rustig aan kan doen en toch vooruit kan komen.Als ik ongeduldig begin te worden, denk ik terug aan mijn tijd in Parijs.
De droom van 77 dagen waarin ik mijn grootste sterke en zwakke punten ontdekte, is vastgelegd in 83 dagboekfragmenten en ongeveer 1.500 video’s en foto’s die bewijzen dat het allemaal echt is gebeurd.
Ik herinner me nog levendig de 69 dagen met activiteiten als medewerker, mijn eerste presidentsverkiezingen en mijn stem uitbrengen in het buitenland, Disneyland, de Franse verkiezingsprotesten waarbij het voelde alsof ik getuige was van een stukje Franse Revolutie, een rondreizende kermis, musea bezoeken zonder museumkaart, vleesfeestjes, de vele feestdagen die we aanhielden volgens de Bijbelse kalender, mijn soloreis naar Praag en koude, regenachtige dagen waarop ik te lui was om iets te doen.
Als ik eraan terugdenk hoe we zomaar door de stad wandelden in dat verre land, waar we elkaar niet eens konden verstaan, doet dat op zichzelf al goed. Zo wordt het gap year-project, alleen al doordat je het hebt meegemaakt, een bron van levensenergie.Als iemand me vraagt wat die na een sabbatical of pensionering moet doen, zou ik zonder aarzeling een gap year aanraden.
En een paar dagen nadat ik uit Parijs was teruggekeerd, hoorde ik verheugend nieuws. Na zes maanden kreeg ik eindelijk definitieve goedkeuring voor het Working Holiday-programma in Canada. Het voelde alsof de oefenronde in Parijs voorbij was en het echte spel begon. Mijn ervaring in Parijs werd een goede basis voor mijn working holiday, en ik ben van plan de resterende tijd goed te benutten om me voor te bereiden. Ik kijk ernaar uit om over zes maanden mijn gap year in Canada voort te zetten.
Ik was blij dat ik mijn gap year met Korea Gap Year kon beginnen en ik ben dankbaar voor de medewerkers die voor me hebben gezorgd, en zelfs voor de eigenaar van de accommodatie.
Als ik terugdenk aan de tijd waarin ik zomaar door de stad wandelde in dat verre land, waar ik de taal niet eens begreep, doet dat me vanzelf goed. Zo wordt het project van mijn tussenjaar een bron van levenslust, alleen al doordat ik het heb meegemaakt.Als iemand me zou vragen wat je kunt doen na een verlof of je pensioen, zou ik zonder aarzelen een tussenjaar aanbevelen. - Tussenjaarverblijf in Parijs / Kim Minji, reiziger tijdens haar tussenjaar / 8 weken tussenjaar * Dit project is momenteel gesloten. (Stand van zaken: 23-08-2018) |
# Eerlijk gezegd verwachtte ik geen grote veranderingen, maar ik was tevreden met hoe ik was veranderd.
Ik nam deel aan het tussenjaarverblijf in Parijs om te oefenen met alleen reizen en me voor te bereiden op een werkvakantie. Toen ik jong was, ging ik met mijn ouders op georganiseerde reizen en was ik al eens met een groepsreis in Europa geweest. Maar nadat ik student was geworden, stortte ik me zonder doel op eindeloze bijbaantjes en mijn studie. Reizen bleef dus slechts een droom; het tussenjaarverblijf werd mijn doel.
Ik spaarde geld zodat ik mijn ouders niet om geld hoefde te vragen, en begon aan mijn eerste reis die ik helemaal zelf had gepland: van boeken opzoeken tot reisroutes uitstippelen. Ik had me ook aangemeld voor een werkvakantie in Canada en was door de eerste ronde gekomen. Als ik de laatste selectie haalde, zou ik erheen kunnen gaan.
Behalve dat ik tijdens mijn studie in een studentenhuis had gewoond, was ik echter nooit bij mijn ouders weggeweest, dus het voelde best spannend. Nadat ik was toegelaten tot het tussenjaarverblijf, dacht ik dat twee maanden in het buitenland een goede oefening zouden zijn voor een werkvakantie van een jaar.De verschillende redenen die ik had bedacht om tijdens de voorbereidingen op het tussenjaarverblijf te vertrekken, bleken allemaal dingen te zijn die ik had bereikt toen ik na afloop van het project terugkeek.
Ik dacht dat een tussenjaar een periode was waarin ik mijn eigen ruimte kon creëren. Ik stelde doelen voor dingen die ik kon en moest bereiken om mezelf verder te ontwikkelen. Daaronder viel ook:Ik nam me voor tijd te maken om mezelf beter te leren kennen. Door talloze dagboeken en foto's terug te bekijken en na te denken over hoe ik met mensen omging, leerde ik mezelf na meer dan twintig jaar eindelijk kennen.
In Korea wilde ik mezelf niet leren kennen; ik was teleurgesteld en verteerd door zelfverwijt. Maar hier ontdekte ik waar ik goed in was en aarzelde ik niet om mijn mening te uiten, enIk vond het fijn dat ik anders was dan anderen. Eerlijk gezegd verwachtte ik geen grote veranderingen, maar ik was tevreden met hoe ik door kleine en grote veranderingen was veranderd.
# Een dag in Parijs begon met de deur openen en het weer controleren.
Toen ik voor het eerst in Parijs aankwam, liep ik met een zware koffer en rugzak een rondje om de Opéra terwijl ik Google Maps bekeek.Het is een bitterzoete, lachwekkende herinnering: ik kon niet geloven dat ik zonder bekenden naar Parijs was gekomen en merkte, omdat ik de straten niet kende, zelfs het station recht voor me niet op. Zo onhandig begon mijn leven in Parijs, en nu is het voorbij en schrijf ik een verslag.
Een dag in Parijs begon met de deur openen en het weer controleren. Ik merkte zelf hoe waar het gezegde is dat je op één dag alle vier de seizoenen kunt meemaken: dat het gisteren mooi weer was, betekende niet dat het vandaag ook mooi zou zijn, en het kon 's ochtends aangenaam zijn maar 's middags waaien. Ik kleedde me warm aan en deed 's ochtends mijn taken als medewerker, of ging op donderdag mee met een ochtendexcursie.
De ochtendtaken van de medewerkers bestonden vooral uit schoonmaken; daarna wachtten we op gasten die zouden inchecken. De gasten kwamen uit andere landen, uit Korea of waren uitwisselingsstudenten — bij iedereen glinsterden de ogen van verwachting voor Parijs. En's Middags gingen we op excursie: naar de Eiffeltoren, het Louvre en Montmartre — plekken waar we dagelijks kwamen — maar vreemd genoeg raakte ik er nooit op uitgekeken.
Zelfs regenachtige dagen vond ik fijn. (Ik houd er niet van als het elke dag regent, maar volgens mij regende het niet vaak in Parijs toen ik er was.) Op vrije dagen ging ik eropuit met medewerkers die hetzelfde rooster hadden: ik bezocht musea met een eigenzinnige ouderejaars van de kunstacademie, maakte restaurantuitstapjes met een zus die een beetje Frans sprak en hield met mijn enige leeftijdsgenoot een picknick met kebab in het onweersachtige Giverny. Zo haalden we alles uit onze uitstapjes.
Hoe lang we ook op stap waren geweest, ik was altijd op tijd terug voor het avondeten. Naarmate de dagen verstreken, ging de zon later onder, maar laat opblijven werd gevaarlijker en bovenal wilde ik het heerlijke eten van tante niet missen. Na het werk kwamen we allemaal samen in de personeelskamer om te kletsen over wat we die dag hadden gedaan en of er iets moeilijks of grappigs was gebeurd op het werk. Meestal vielen we rond één of twee uur 's nachts in slaap.
In Parijs dacht ik alleen maar na over wat deze dag leuk zou maken, zonder me druk te maken om onbenulligheden. Misschien voelde ik me daarom licht en opgelucht.Mijn haar, dat door stress met plukken tegelijk uitviel, viel minder uit en de donkere kringen onder mijn ogen, die er al 23 jaar zaten, verdwenen.
# Een dag in Parijs begon met de deur openen en het weer controleren.
In Korea gaat alles zo snel dat het voelde alsof mensen achter de schermen werden uitgeput, maar hier was iedereen zo ontspannen dat ik erom moest lachen. In het begin was ik zo gewend aan het tragere tempo dat ik het bijna niet kon verdragen,maar inmiddels ben ik zelf ook een stuk relaxter geworden.
Dit gevoel van rust kwam niet doordat ik innerlijk vredig was, noch doordat ik veel geld of tijd had alsof ik met een gouden lepel in mijn mond was geboren — het kwam alleen doordat ik het zelf had ervaren.Omdat ik dit nooit had kunnen voelen in mijn onophoudelijke leven in Korea, wilde ik bijna iemand bij de arm grijpen en zeggen dat die de wereld in moest trekken om zelf die rust te vinden.
Het onvergetelijkste moment uit mijn leven in Parijs was toen ik afscheid had genomen van de praatgrage, lastige gasten en onze medewerkers, en mijn laatste nacht in Parijs alleen doorbracht. Gasten met wie ik bevriend was geraakt, met wie ik op excursie was geweest en die soms hadden geholpen met het werk, hadden me zelfs cadeaus gegeven. Toen ik Parijs daadwerkelijk verliet, werd ik overmand door een onbeschrijfelijk verdriet.
Bovendien ging later van alle medewerkers maar één persoon naar Praag, en die keerde als laatste terug naar Korea. Ik kan de tijd niet vergeten waarin ik in mijn eentje de eenzaamheid bevocht in de stille personeelskamer. Van nature houd ik ervan mensen te ontmoeten. Toen de mensen die ik het aardigst vond vertrokken, prees iedereen me omdat ik moedig was, maar ik zag een kwetsbare kant van mezelf die zelfs ik niet kende.Het was niet dat ik heimwee had; de eenzaamheid maakte dat ik terug wilde. Tijdens mijn werk dacht ik dat ik best moedig was en me goed staande kon houden in een vreemd land waar ik niets begreep, maar ik besefte hoe krachtig eenzaamheid kan zijn.
# Mijn reisverslag stond vol verhalen over hoe leuk het was om zoveel verschillende mensen te ontmoeten.
Het fijne aan Gap Year Stay was dat ik overal naartoe kon zonder me zorgen te maken over overnachting en maaltijden. Natuurlijk deed ik daarvoor mijn diensten als medewerker, maar dankzij dat verblijf bespaarde ik veel geld en tijd en kon ik meer zien en ervaren dan anderen. Ik besefte dat deze plek, die twaalf uur vliegen verderop ligt, nog altijd een plek is waar mensen wonen.
Ik had me laten meeslepen door de illusie uit reisverslagen en reisberichten dat het in het buitenland echt heel anders en vast beter was dan in ons land,en ik kon geuren en sferen ervaren die je op foto's niet kunt proeven,In de supermarkt zag ik mensen boodschappen doen. Zelfs buitenlanders met grote neuzen, blond haar en blauwe ogen kozen er producten uit terwijl ze zich zorgen maakten over het avondeten. Reisverslagen, die me een ontspannen ontsnapping boden aan het drukke, vermoeiende leven in Korea, hadden onbedoeld heel wat illusies in me gewekt,en het was ontzettend leuk om die illusies te doorprikken en dingen te leren die ik nog niet wist.
Ik ontmoette ontzettend veel mensen. Om te beginnen maakte het samenleven met onze medewerkers, de beste mensen ter wereld, elke dag iets om naar uit te kijken en van te genieten. En hoewel ik niet alle namen van de gasten kon onthouden, herinnerde ik me bijna iedereen aan de hand van hun opvallende kenmerken.
Een ondeugend stel broers; een vriend die met voetbal was gestopt en reisde voordat hij weer naar school ging; een piloot in spe; een moeder die haar kind de wereld buiten de boeken wilde laten zien; een jazzpianist die bladmuziek in het gastenboek achterliet; een aspirant-komiek die zei dat die beroemd zou worden; internationale studenten uit heel Europa; een bijzondere mannelijke bloemist; iemand van wie de portemonnee en telefoon waren gestolen, die zonder reservering aankwam maar toch rust vond; een moeder en dochter die de pelgrimsroute liepen; een moeder die alleen op reis was en alleen de reisroute van haar dochter had geregeld; iemand die in de VS werkte en voor zaken naar Parijs kwam; een gezin dat tijdens de gouden vakantie in Parijs verbleef — elke ontmoeting en vriendschap met mensen met zulke verschillende kenmerken en persoonlijkheden maakte ieder moment bijzonder.
Ik hoorde echte reisverhalen die je niet in boeken kunt lezen, kreeg waardevolle informatie en vond het fijn dat ik samen met hen de vermoeidheid van het werk kon vergeten.Mijn reisverslag stond vol verhalen over hoe leuk het was om zo'n grote verscheidenheid aan mensen te ontmoeten.
# Mijn tips voor een tussenjaar
(Taal)
Laat het idee los dat ‘iedereen in het buitenland Engels spreekt’ en toon belangstelling voor de taal die in het land zelf wordt gesproken. (Bedenk dat het Verenigd Koninkrijk het enige land in Europa is waar Engels de moedertaal is. Ook als een taal met hetzelfde alfabet wordt geschreven, kunnen uitspraak en betekenis totaal anders zijn. Vaak wordt bijvoorbeeld eerst Frans, Duits of Spaans gesproken.)
Ik zocht dingen wel op in een woordenboek, maar toch viel het kwartje niet. Daarom lette ik op hoe de plaatselijke bevolking sprak en deed ik hen na. Als je bijvoorbeeld iemand in de metro wilt vragen om opzij te gaan, kun je ‘pardon’ zeggen; om de aandacht van een ober te trekken zeg je ‘excusez-moi’. Ik sprak niet veel met de plaatselijke bevolking, maar het hielp me enorm om te letten op hoe ze dingen zeiden.
(Accommodatie)
De kamers zijn klein, de badkamers zijn droog en de inrichting is gericht op meubels in plaats van op de vloer zitten. De omgeving verschilt dus sterk van Korea — je kunt je er het beste op voorbereiden dat het even wennen is.
(Maaltijden)
Voor het ontbijt en avondeten wordt Koreaans eten verzorgd en de lunch is meestal voor de medewerkers, dus daar hoef je je weinig zorgen over te maken. En omdat Frankrijk een land van lekker eten is, is alles wat je buitenshuis koopt om te eten lekker en betaalbaar! (Bewerkte producten smaken daarentegen niet lekker.)
(Wat je moet meenemen)
1. Gebruik vacuümzakken om het volume van je kleding te verkleinen, zodat je wat meer kunt inpakken. (De gebouwen in Parijs zijn rijk versierd, maar monochroom. Effen, kleurrijke kleding staat daarom mooi op foto’s.)
2. Neem de huidlotions en cosmetica mee die je normaal gebruikt, maar shampoos, conditioners en lichaamsverzorgingsproducten zijn hier goedkoper en werken veel beter.
3. Stop een handbagagekoffer in je ruimbagage — je hoeveelheid bagage zal later exponentieel toenemen, dus neem hem mee zodat je spullen kunt overbrengen naar de handbagagekoffer. (Europeanen reizen vaak, dus reistassen zijn niet duur. Maar als je al een koffer hebt, kun je dat geld beter bewaren om meer te eten en te winkelen.)
4. Neem beslist een zonnebril en een hoed met een rand mee (geen pet of snapback). De zon schijnt niet warm en zacht; ze brandt alsof ze alles wil verschroeien. Zelfs met een zonnebril kan het licht je nog verblinden en wordt je hoofdhuid heet en rood, dus draag een hoed. Europeanen dragen een zonnebril en hoed niet als mode-uiting.
(Voor toekomstige deelnemers)
Als je het eng vindt om alleen naar het buitenland te gaan of zelf activiteiten te organiseren, is Gap Year een betrouwbare hulp en planner. Maar eenmaal daar verloopt de communicatie niet zo snel als in Korea, en als er iets gebeurt, moet je doen wat nodig is,dus ik hoop dat je oefent met moed verzamelen voordat je vertrekt.
Er kunnen plotseling situaties ontstaan die heel anders zijn dan in Korea, en ervaringen die je thuis niet kunt opdoen. Alleen wie heeft geoefend om moedig te zijn, kan ook echt moedig zijn. Oefen daarom met voor jezelf opkomen, zodat je vol vertrouwen je behoeften kunt uitspreken, zelfs in een vreemd land waar je de taal niet spreekt.
# Mijn favorieten in Parijs
Ik kwam rechtstreeks vanuit Korea naar Parijs en kon als medewerker van een reisorganisatie tijdens mijn werk niet ver reizen. Omdat het mijn eerste reis alleen naar het buitenland was, besloot ik volop van Parijs te genieten en mezelf niet te dwingen ook andere landen te bezoeken.
Ik kon op mijn gemak door Parijs dwalen — plekken bezoeken die in reisgidsen maar één pagina krijgen en plekken waar je nauwelijks Aziaten ziet — en Parijs zo levendig in mijn hart sluiten dat ik het voor me kon zien als ik mijn ogen dichtdeed.
Als ik weer naar Parijs ga, moet ik beslist het Louvre, Musée d’Orsay, het Panthéon, de Opéra, Fontainebleau, de Jardin du Luxembourg en Disneyland bezoeken.
Dit zijn plekken waar je Parijs op zijn Parijs’ kunt ervaren. Er waren relatief weinig toeristen, waardoor ik er op mijn gemak kon rondwandelen.Je moet het Louvre en Musée d’Orsay beslist bezoeken tijdens de avondopenstelling. Dan zijn de meeste groepen al weg, wat het ideaal maakt om de kunstwerken te bekijken en foto’s te maken.
Het Panthéon lijkt op een kathedraal, maar is de laatste rustplaats van grote figuren die Parijs hebben verlicht. Het is niet erg groot, maar vanaf het dak over de oude stad uitkijken was indrukwekkender dan vanaf welk observatiedek ook.
Opéra Garnier is een gebouw waarvan je nauwelijks kunt geloven dat het een theater is. Garnier liet het bewust weelderiger bouwen dan Versailles. Zodra je binnenstapt, zie je een foyer en auditorium waar je je kunt voorstellen dat edellieden in jurken en rokkostuums rondwandelen. Er was een Koreaanse audiogids en het gebouw was niet erg groot, dus je kon het gemakkelijk bezichtigen.
Fontainebleau is het paleis van Napoleon, bij station Avon. Van de Franse kastelen heeft het een oude, donkere en koele uitstraling, maar de waardigheid van Napoleon en het omringende bos maakten meteen duidelijk waarom hij deze plek verkoos boven Parijs. Vooral het bospad van station Avon naar het paleis voelde als een plek waar aan het einde van de weg zomaar een koets kon verschijnen.
De Jardin du Luxembourg, het park voor het Panthéon, is een plek waar je meer locals tegenkomt dan in de Tuilerieën. Koop een eenvoudig hapje en ga in het park zitten om naar de blauwe lucht te kijken. Dan voel je je net een Parijzenaar — net als de buitenlander naast je.
Disneyland, het enige park in Europa dat in Parijs ligt, was een paradijs voor mij, omdat ik dol ben op animatie en personages. Ik had het geluk erheen te gaan kort nadat de festiviteiten voor het 25-jarig jubileum van Disneyland Paris waren begonnen, waardoor ik attracties en lichtshows kon zien die er voorheen niet waren. Mijn benen deden pijn en ik was uitgeput, maar ik herinner me nog steeds dat ik huilde terwijl ik naar het slotvuurwerk keek. Zelfs terwijl ik met pijnlijke benen Disneyland uitliep, zei ik dat ik morgen terug wilde komen.
Als iemand me zou vragen wat die na een sabbatical of pensionering moest doen, zou ik zonder aarzeling een gap year aanraden.
Voordat ik aan mijn gap year begon, was ik net een robot. Tijdens het schooljaar werkte ik in het weekend bijbaantjes, en in de vakanties werkte ik zowel doordeweeks als in het weekend. Daarnaast deed ik mee aan kerkactiviteiten en andere buitenschoolse activiteiten — ik maakte mezelf gek.
Ik was er snel bij om mezelf op mijn kop te geven: er moest vast iemand zijn die harder werkte dan ik, en nietsdoen was eigenlijk hetzelfde als lui zijn.Nu heb ik geleerd hoe ik rustig aan kan doen en toch vooruit kan komen.Als ik ongeduldig begin te worden, denk ik terug aan mijn tijd in Parijs.
De droom van 77 dagen waarin ik mijn grootste sterke en zwakke punten ontdekte, is vastgelegd in 83 dagboekfragmenten en ongeveer 1.500 video’s en foto’s die bewijzen dat het allemaal echt is gebeurd.
Ik herinner me nog levendig de 69 dagen met activiteiten als medewerker, mijn eerste presidentsverkiezingen en mijn stem uitbrengen in het buitenland, Disneyland, de Franse verkiezingsprotesten waarbij het voelde alsof ik getuige was van een stukje Franse Revolutie, een rondreizende kermis, musea bezoeken zonder museumkaart, vleesfeestjes, de vele feestdagen die we aanhielden volgens de Bijbelse kalender, mijn soloreis naar Praag en koude, regenachtige dagen waarop ik te lui was om iets te doen.
Als ik eraan terugdenk hoe we zomaar door de stad wandelden in dat verre land, waar we elkaar niet eens konden verstaan, doet dat op zichzelf al goed. Zo wordt het gap year-project, alleen al doordat je het hebt meegemaakt, een bron van levensenergie.Als iemand me vraagt wat die na een sabbatical of pensionering moet doen, zou ik zonder aarzeling een gap year aanraden.
En een paar dagen nadat ik uit Parijs was teruggekeerd, hoorde ik verheugend nieuws. Na zes maanden kreeg ik eindelijk definitieve goedkeuring voor het Working Holiday-programma in Canada. Het voelde alsof de oefenronde in Parijs voorbij was en het echte spel begon. Mijn ervaring in Parijs werd een goede basis voor mijn working holiday, en ik ben van plan de resterende tijd goed te benutten om me voor te bereiden. Ik kijk ernaar uit om over zes maanden mijn gap year in Canada voort te zetten.
Ik was blij dat ik mijn gap year met Korea Gap Year kon beginnen en ik ben dankbaar voor de medewerkers die voor me hebben gezorgd, en zelfs voor de eigenaar van de accommodatie.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
