Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Eerlijker geworden over mijn gevoelens en meer moed gekregen #De schoonheid van Parijs leren waarderen en nieuwe levenslust gekregen #De vrijheid gevoeld om aan de blikken van anderen te ontsnappen
Op een gegeven moment begon Parijs er prachtig uit te zien. Het was zonder twijfel hetzelfde Parijs dat ik gisteren en een week geleden had gezien, en dat ik op ansichtkaarten had gezien toen ik in Korea was, maar nieuwe en mooie taferelen begonnen mijn aandacht te trekken. Het waren prachtige uitzichten die ik niet had opgemerkt omdat ik me niet op mijn eigen gevoelens had kunnen richten.
-Parijs, Frankrijk, verblijf tijdens tussenjaar / Jeong Yuna, groep voor tussenjaars, gapper / 8 weken tussenjaar |
Aanleiding
Toen ik de werkelijkheid onder ogen zag, liet ik de dromen die ik als kind had varen en leefde ik zoals anderen, waardoor ik was vergeten wat ik echt wilde doen. Omdat ik niet opgesloten wilde zitten in alles wat ik moest doen, besloot ik een tussenjaar te nemen om te ontdekken waar mijn hart sneller van gaat kloppen en wat ik echt wil doen.
1
Het Parijs dat ik voor het eerst zag, was niet romantisch genoeg om mijn hart sneller te laten kloppen en ook niet zo adembenemend mooi dat ik er sprakeloos van werd.
Tijdens mijn eerste uitstapje knikte ik alleen maar rustig, in de gedachte dat plekken waar mensen wonen overal hetzelfde zijn. Tijdens mijn verblijf in Frankrijk besloot ik niets groots te verwachten, maar mezelf zelfs een klein beetje innerlijke rust te gunnen.
In het begin vond ik het ongemakkelijk om alleen door Parijs te lopen. Tot dan toe voelde het alsof het plekken waren waar ik heen moest en dingen die ik moest doen, zoals...wat anderen hadden beslotenIk had altijd gedaan wat anderen besloten, maar voor het eerst kunnen doen wat ik zelf wilde, voelde ongemakkelijk en vreemd. Zodra ik mijn accommodatie verliet, was ik helemaal alleen. Zonder dat de mening van iemand anders me beïnvloedde, kon ik dus zelf beslissen en duidelijk zeggen wat ik wilde en wat ik wilde doen. Natuurlijk keek de sfeer in Parijs me niet vreemd aan en reageerde die nergens op, wat ik ook deed. Zo kon ik beetje bij beetje de kleine dingen doen die ik graag had willen doen.
Op een gegeven moment begon Parijs er prachtig uit te zien. Het was zonder twijfel hetzelfde Parijs dat ik gisteren en een week geleden had gezien, en dat ik op ansichtkaarten had gezien toen ik in Korea was, maar nieuwe en mooie taferelen begonnen mijn aandacht te trekken. In die periodemijn eigen gevoelensHet waren prachtige taferelen die ik niet had opgemerkt omdat ik me niet op mijn eigen gevoelens kon richten.
Terwijl ik keek naar de taferelen waar ik elke dag spijt van had, vroeg ik me af waarom ik er niet eerder van had genoten en ze niet eerder had ervaren. Het leven is te kort om alleen maar de dingen te doen die ik wil zien en doen.Ook vond ik het zonde dat ik delen van mezelf had uitgewist om aan de normen van anderen te voldoen en niet trots kon uitspreken dat ik dingen wilde doen en dingen wilde zeggen.
2
“Ik huilde en snikte luid op het vliegtuig naar Parijs. Ik was zo trots op mezelf.” Toen ik sprak met de zus die met me mee naar Parijs was gekomen voor het verblijf tijdens het tussenjaar, was ik verbaasd over haar verhaal. Ze had in het bijzijn van anderen gehuild — en vertelde erover zonder zich ervoor te schamen! Ik was even van mijn stuk gebracht, maar al snel benijdde ik mijn zus, die haar ware zelf openlijk liet zien.
Ik daarentegen had mezelf altijdonder de blikken van anderengebonden gehouden. Omdat ik zelf geneigd was anderen te beoordelen, dacht ik dat anderen mij op dezelfde manier zouden beoordelen. Daardoor kon ik niet doen waar ik zin in had. Zelfs als ik wilde huilen omdat iets niet ging zoals ik wilde, deed ik altijd alsof ik zelfverzekerd en sterk was en kon ik mijn ware gevoelens niet laten zien. Maar hoewel ik rustig was toen ik aan boord ging van het vliegtuig naar Parijs, huilde ik op de terugvlucht uit Parijs zo veel dat zelfs ik ervan opkeek.
Ik vind het nog steeds ongemakkelijk om hardop te snikken. Maar het kleine beetje moed dat ik voor het eerst in Parijs had toen ik deed wat ik wilde zonder aan de blikken van anderen te denken, groeide geleidelijk uit tot meer moed. Dankzij die toegenomen moed kon ik ontsnappen aan de blikken van anderen en eerlijk zijn over mijn emoties. Vroeger zou ik mijn verdriet uit bezorgdheid om de reacties van anderen hebben vervangen door een zucht, maar nu kan ik mijn verdriet laten zien zoals het is.
Net als een bal die de grond moet raken om de kracht te krijgen weer omhoog te stuiteren, heb ik het gevoel dat ik dit oprechte verdriet als uitgangspunt heb gebruikt om het van me af te schudden en de kracht te vinden om terug te veren. Nu heb ik...moedHoewel ik het jammer vind dat ik Parijs, dat me moed gaf, heb verlaten, zal ik nu ik heb geleerd naar mijn hart en emoties te luisteren, mijn best doen om vol passie na te streven wat ik echt wil doen. Ik zal mezelf niet voor de gek houden; ik zal eerlijk zijn tegenover mijn eigen gevoelens!
Anekdote
Ik bekeek in mijn eentje het landschap bij de rivier toen een oude man die geen Engels sprak plotseling tegen me begon te praten. Hij bleef Frans spreken, dus een gesprek voeren leek onmogelijk en ik wilde al verder lopen. Maar hij wilde zo graag praten dat ik aandachtig luisterde. Hij bleef me bedanken en zei dat hij beeldhouwer was en dat mijn verschijning hem goed had geïnspireerd.
In het begin vermoedde ik dat hij verkeerde bedoelingen had, maar terwijl we praatten, merkte ik dat hij een vriendelijke oude man was die hartelijk glimlachte. We praatten een hele tijd, schudden elkaar de hand en namen afscheid. Het was vreemd en fijn dat ik iemand anders had geïnspireerd, maar bovenal vond ik het geweldig dat we contact konden maken en met elkaar konden praten, zelfs zonder dezelfde taal te spreken. Ik weet niet meer hoe we met elkaar communiceerden — het was geen Frans of Engels — maar de glimlach van de grootvader en de fijne tijd zal ik nooit vergeten.
Mijn tussenjaar
Ervaring ★★★★★
Ik heb veel dingen kunnen meemaken die ik niet had meegemaakt als ik in Korea was gebleven. Er waren veel leuke dingen en ook veel minder leuke, maar ik beschouw ze als de prijs van ervaringen die je niet met geld kunt kopen.
Leren ★★★★★
Door met allerlei mensen om te gaan, veranderde mijn perspectief en verbreedde ik mijn horizon.
Omgeving ★★★★☆
Het was onhandig om geen eigen ruimte te hebben, maar ik woonde comfortabel en op mijn gemak in de accommodatie.
Veiligheid ★★★★☆
Heel af en toe wanneer ik uitga.Afgezien van ervaringen waarbij het voelde alsof Aziaten werden genegeerd, heb ik veilig geleefd zonder grote incidenten.
Vrije tijd ★★★☆☆
Er zijn meer taken om in het pension te helpen dan ik had verwacht, dus ik denk niet dat ik zoveel tijd voor mezelf heb kunnen hebben als ik had gepland.
Op een gegeven moment begon Parijs er prachtig uit te zien. Het was zonder twijfel hetzelfde Parijs dat ik gisteren en een week geleden had gezien, en dat ik op ansichtkaarten had gezien toen ik in Korea was, maar nieuwe en mooie taferelen begonnen mijn aandacht te trekken. Het waren prachtige uitzichten die ik niet had opgemerkt omdat ik me niet op mijn eigen gevoelens had kunnen richten.
-Parijs, Frankrijk, verblijf tijdens tussenjaar / Jeong Yuna, groep voor tussenjaars, gapper / 8 weken tussenjaar |
Aanleiding
Toen ik de werkelijkheid onder ogen zag, liet ik de dromen die ik als kind had varen en leefde ik zoals anderen, waardoor ik was vergeten wat ik echt wilde doen. Omdat ik niet opgesloten wilde zitten in alles wat ik moest doen, besloot ik een tussenjaar te nemen om te ontdekken waar mijn hart sneller van gaat kloppen en wat ik echt wil doen.
1
Het Parijs dat ik voor het eerst zag, was niet romantisch genoeg om mijn hart sneller te laten kloppen en ook niet zo adembenemend mooi dat ik er sprakeloos van werd.
Tijdens mijn eerste uitstapje knikte ik alleen maar rustig, in de gedachte dat plekken waar mensen wonen overal hetzelfde zijn. Tijdens mijn verblijf in Frankrijk besloot ik niets groots te verwachten, maar mezelf zelfs een klein beetje innerlijke rust te gunnen.
In het begin vond ik het ongemakkelijk om alleen door Parijs te lopen. Tot dan toe voelde het alsof het plekken waren waar ik heen moest en dingen die ik moest doen, zoals...wat anderen hadden beslotenIk had altijd gedaan wat anderen besloten, maar voor het eerst kunnen doen wat ik zelf wilde, voelde ongemakkelijk en vreemd. Zodra ik mijn accommodatie verliet, was ik helemaal alleen. Zonder dat de mening van iemand anders me beïnvloedde, kon ik dus zelf beslissen en duidelijk zeggen wat ik wilde en wat ik wilde doen. Natuurlijk keek de sfeer in Parijs me niet vreemd aan en reageerde die nergens op, wat ik ook deed. Zo kon ik beetje bij beetje de kleine dingen doen die ik graag had willen doen.
Op een gegeven moment begon Parijs er prachtig uit te zien. Het was zonder twijfel hetzelfde Parijs dat ik gisteren en een week geleden had gezien, en dat ik op ansichtkaarten had gezien toen ik in Korea was, maar nieuwe en mooie taferelen begonnen mijn aandacht te trekken. In die periodemijn eigen gevoelensHet waren prachtige taferelen die ik niet had opgemerkt omdat ik me niet op mijn eigen gevoelens kon richten.
Terwijl ik keek naar de taferelen waar ik elke dag spijt van had, vroeg ik me af waarom ik er niet eerder van had genoten en ze niet eerder had ervaren. Het leven is te kort om alleen maar de dingen te doen die ik wil zien en doen.Ook vond ik het zonde dat ik delen van mezelf had uitgewist om aan de normen van anderen te voldoen en niet trots kon uitspreken dat ik dingen wilde doen en dingen wilde zeggen.
2
“Ik huilde en snikte luid op het vliegtuig naar Parijs. Ik was zo trots op mezelf.” Toen ik sprak met de zus die met me mee naar Parijs was gekomen voor het verblijf tijdens het tussenjaar, was ik verbaasd over haar verhaal. Ze had in het bijzijn van anderen gehuild — en vertelde erover zonder zich ervoor te schamen! Ik was even van mijn stuk gebracht, maar al snel benijdde ik mijn zus, die haar ware zelf openlijk liet zien.
Ik daarentegen had mezelf altijdonder de blikken van anderengebonden gehouden. Omdat ik zelf geneigd was anderen te beoordelen, dacht ik dat anderen mij op dezelfde manier zouden beoordelen. Daardoor kon ik niet doen waar ik zin in had. Zelfs als ik wilde huilen omdat iets niet ging zoals ik wilde, deed ik altijd alsof ik zelfverzekerd en sterk was en kon ik mijn ware gevoelens niet laten zien. Maar hoewel ik rustig was toen ik aan boord ging van het vliegtuig naar Parijs, huilde ik op de terugvlucht uit Parijs zo veel dat zelfs ik ervan opkeek.
Ik vind het nog steeds ongemakkelijk om hardop te snikken. Maar het kleine beetje moed dat ik voor het eerst in Parijs had toen ik deed wat ik wilde zonder aan de blikken van anderen te denken, groeide geleidelijk uit tot meer moed. Dankzij die toegenomen moed kon ik ontsnappen aan de blikken van anderen en eerlijk zijn over mijn emoties. Vroeger zou ik mijn verdriet uit bezorgdheid om de reacties van anderen hebben vervangen door een zucht, maar nu kan ik mijn verdriet laten zien zoals het is.
Net als een bal die de grond moet raken om de kracht te krijgen weer omhoog te stuiteren, heb ik het gevoel dat ik dit oprechte verdriet als uitgangspunt heb gebruikt om het van me af te schudden en de kracht te vinden om terug te veren. Nu heb ik...moedHoewel ik het jammer vind dat ik Parijs, dat me moed gaf, heb verlaten, zal ik nu ik heb geleerd naar mijn hart en emoties te luisteren, mijn best doen om vol passie na te streven wat ik echt wil doen. Ik zal mezelf niet voor de gek houden; ik zal eerlijk zijn tegenover mijn eigen gevoelens!
Anekdote
Ik bekeek in mijn eentje het landschap bij de rivier toen een oude man die geen Engels sprak plotseling tegen me begon te praten. Hij bleef Frans spreken, dus een gesprek voeren leek onmogelijk en ik wilde al verder lopen. Maar hij wilde zo graag praten dat ik aandachtig luisterde. Hij bleef me bedanken en zei dat hij beeldhouwer was en dat mijn verschijning hem goed had geïnspireerd.
In het begin vermoedde ik dat hij verkeerde bedoelingen had, maar terwijl we praatten, merkte ik dat hij een vriendelijke oude man was die hartelijk glimlachte. We praatten een hele tijd, schudden elkaar de hand en namen afscheid. Het was vreemd en fijn dat ik iemand anders had geïnspireerd, maar bovenal vond ik het geweldig dat we contact konden maken en met elkaar konden praten, zelfs zonder dezelfde taal te spreken. Ik weet niet meer hoe we met elkaar communiceerden — het was geen Frans of Engels — maar de glimlach van de grootvader en de fijne tijd zal ik nooit vergeten.
Mijn tussenjaar
Ervaring ★★★★★
Ik heb veel dingen kunnen meemaken die ik niet had meegemaakt als ik in Korea was gebleven. Er waren veel leuke dingen en ook veel minder leuke, maar ik beschouw ze als de prijs van ervaringen die je niet met geld kunt kopen.
Leren ★★★★★
Door met allerlei mensen om te gaan, veranderde mijn perspectief en verbreedde ik mijn horizon.
Omgeving ★★★★☆
Het was onhandig om geen eigen ruimte te hebben, maar ik woonde comfortabel en op mijn gemak in de accommodatie.
Veiligheid ★★★★☆
Heel af en toe wanneer ik uitga.Afgezien van ervaringen waarbij het voelde alsof Aziaten werden genegeerd, heb ik veilig geleefd zonder grote incidenten.
Vrije tijd ★★★☆☆
Er zijn meer taken om in het pension te helpen dan ik had verwacht, dus ik denk niet dat ik zoveel tijd voor mezelf heb kunnen hebben als ik had gepland.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
