Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik werd zelfstandiger en leerde dat ik dingen alleen aankan #Een nieuwe kant van mezelf ontdekt #In Parijs voelde ik me ontspannen en voldaan
In Korea kon ik bijna nooit alleen eten. Maar in Parijs at ik zelfs in mijn eentje een meergangendiner. Vroeger sprak ik zachtjes en praatte ik nauwelijks met vreemden, dus het voelde geweldig dat ik in het guesthouse elke dag nieuwe mensen ontmoette en buiten met buitenlanders aan de praat raakte. Ik ontdekte een kant van mezelf die ik nog niet kende.
-Parijs, Frankrijk, verblijf tijdens een tussenjaar / Lee Seung-hyun, deelnemer aan een tussenjaarprogramma / 8 weken tussenjaar |
Ik had al heel lang het idee: 'Ik wil naar Parijs.'
Toen ik hoorde dat ik zou deelnemen aan het verblijf tijdens een tussenjaar, weet ik nog dat ik van blijdschap rondrende. Maar daarna voelde ik ook de verantwoordelijkheid als medewerker van het guesthouse en maakte ik me zorgen, zoals: 'Kan ik dit wel goed doen?'
Van alle ervaringen in het guesthouse was gasten vertellen over toeristische bezienswaardigheden, aanbevolen plekken en vervoer de moeilijkste en meest ontmoedigende taak. Omdat je daarvoor ervaring nodig had, deed ik in het begin maar een gok en gaf ik mensen tips op basis van mijn gevoel, terwijl ik allerlei reisgidsen las. Ik wilde vooraf zo veel mogelijk plekken bezoeken, zodat ik gasten veel kon vertellen en tips kon geven. Door mijn enthousiasme deed ik tijdens mijn eerste uitstapje te veel en liep ik naar allerlei plekken. Daarna werd het heel bevredigend om mensen te kunnen vertellen: 'Deze plek is echt geweldig' of 'Die is niet zo bijzonder'!
Ik wilde elk hoekje ontdekken, alsof ik een local was en er geen plek meer was die ik niet kende — zodat ik anderen de weg kon wijzen! Al sinds mijn jeugd droomde ik ervanop te gaan in Parijs.Over de Champs-Élysées lopen, de fonkelende Eiffeltoren gaan bekijken,hoe vaak Ik word nog steeds enthousiast als ik me voorstel dat ik daar sta, nadat ik er al zo vaak ben geweest. Op zonnige dagen kocht ik een baguette en lag ik in het park in de zon; op regenachtige dagen zat ik op een terras met een kop koffie en keek ik uit over het Parijse landschap. Dit soort ontspanning kon ik in Korea niet ervaren, en zelfs toeristen die maar een paar dagen bleven konden er niet van genieten.
Ik ben echt veranderd.
Tijdens een vrije dag maakte ik een uitstapje van één nacht naar Brussel, België. Misschien omdat Parijs vertrouwd was geworden, keek ik er enorm naar uit om een nieuwe stad te bezoeken. In de kamer van het hostel waar ik verbleef, waren alleen een buitenlandse meid en ik — met z'n tweeën dus. Toen ik terugkwam van mijn wandeling, kocht ik een biertje en nodigde ik haar, die lag te rusten, uit om samen iets te drinken. We praatten urenlang. Ik voelde het en was verbaasd: 'Ik ben echt veranderd.' Dat ik zo veel moed had gekregen...
In het vakgebied waarin ik nu werk, telt ervaring het zwaarst. Daarom kon ik er niet eens aan denken om een pauze te nemen, en deed ik dat ook niet. Ik dacht dat als ik zelfs maar een beetje zou uitstellen met een baan zoeken, jongere mensen vooruit zouden komen en ik achterop zou raken, waardoor het moeilijker zou worden om werk te vinden.
Maar doordat ik veel mensen ontmoette — van vrienden die jonger waren dan ik tot oudere zussen en broers van in de dertig,ben ik sterk gaan voelen dat leeftijd geen reden is om je nu zorgen te maken over je carrière.Er waren veel mensen die hun baan hadden opgezegd, mensen die een studieonderbreking hadden genomen en veel leeftijdgenoten die met dezelfde zorgen waren vertrokken. Terwijl ik als medewerker werkte, praatte ik veel met hen en gaf ik advies. Ook voor mij was het een helende periode.
Voor en na deelname aan het tussenjaarprogramma
In Korea kon ik bijna nooit alleen eten. Maar in Parijsat ik zelfs in mijn eentje een meergangendiner.
Vroeger sprak ik zachtjes en praatte ik nauwelijks met vreemden, dus het voelde geweldig dat ik in het guesthouse elke dag nieuwe mensen ontmoette en buiten met buitenlanders aan de praat raakte.een kant van mezelf die ik niet kendeontdekte ik.
Mijn eigen Parijs, dat ik tijdens mijn tussenjaar leerde kennen
Ik bleef bijna nooit binnen; ik dwaalde door alle hoekjes en beleefde Parijs met heel mijn wezen.
Elke eerste zondag van de maandzijn musea en galerieën gratis toegankelijk. Daarom bewaarde ik plekken waarvoor ik het zonde vond om te betalen en ging ik ze op die dag bekijken! De toeristische bezienswaardigheden liggen bijna allemaal bij elkaar. Op mijn eerste dag dat ik door Parijs wandelde, liep ik daarom zo'n zes à zeven uur. Ik ging van de Opéra naar het Louvre en liep door naar de Eiffeltoren. Alle gebouwen langs de straten waren prachtig, dus terwijl ik rondkeek, verloor ik de tijd uit het oog.
En vervolgens, aan de overkant, ligt het Île de la Cité, waar de Notre-Damekathedraal staat,Île de la Citédat ik heb verkend. De Seine die er vlak voorlangs stroomt, was romantisch. Het gebied bij metrostation Saint-Michel, vlak bij de Notre-Damekathedraal, is een straat vol eetgelegenheden. Tot aan de Sorbonne vind je veel zaakjes waar je goedkoop kunt eten, dus het is een aanrader! Nog iets verder ligt de Jardin du Luxembourg. Daar las ik een boek of schreef ik in mijn dagboek terwijl ik van de zon genoot. De ontspanning daar voelde anders dan ontspannen in parken in ons land, dus ik ging er vaak heen met een broodje.
Het tussenjaar dat ik doorbracht
Ervaring ★★★★★
Twee maanden lang als een local leven op een plek waar ik alleen maar van had gedroomd en veel plekken bezoeken: dat is een ervaring die je moeilijk kunt overdoen.
Leren ★★★★☆
Ik kon niet alleen reisverhalen uit Parijs horen, maar ook verhalen over reizen in andere landen.
Omgeving ★★★★☆
We verbleven met z'n vieren, dus het was niet bepaald ongemakkelijk.
Veiligheid ★★★★☆
Ik ging een week na een terroristische aanslag; mogelijk waren er daarom veel soldaten en politieagenten, waardoor het eigenlijk veiliger aanvoelde.
Vrije tijd ★★★★★
Omdat ik bijna elke dag eropuit ging, denk ik dat ik mijn tijd goed heb besteed zonder die te verspillen.
In Korea kon ik bijna nooit alleen eten. Maar in Parijs at ik zelfs in mijn eentje een meergangendiner. Vroeger sprak ik zachtjes en praatte ik nauwelijks met vreemden, dus het voelde geweldig dat ik in het guesthouse elke dag nieuwe mensen ontmoette en buiten met buitenlanders aan de praat raakte. Ik ontdekte een kant van mezelf die ik nog niet kende.
-Parijs, Frankrijk, verblijf tijdens een tussenjaar / Lee Seung-hyun, deelnemer aan een tussenjaarprogramma / 8 weken tussenjaar |
Ik had al heel lang het idee: 'Ik wil naar Parijs.'
Toen ik hoorde dat ik zou deelnemen aan het verblijf tijdens een tussenjaar, weet ik nog dat ik van blijdschap rondrende. Maar daarna voelde ik ook de verantwoordelijkheid als medewerker van het guesthouse en maakte ik me zorgen, zoals: 'Kan ik dit wel goed doen?'
Van alle ervaringen in het guesthouse was gasten vertellen over toeristische bezienswaardigheden, aanbevolen plekken en vervoer de moeilijkste en meest ontmoedigende taak. Omdat je daarvoor ervaring nodig had, deed ik in het begin maar een gok en gaf ik mensen tips op basis van mijn gevoel, terwijl ik allerlei reisgidsen las. Ik wilde vooraf zo veel mogelijk plekken bezoeken, zodat ik gasten veel kon vertellen en tips kon geven. Door mijn enthousiasme deed ik tijdens mijn eerste uitstapje te veel en liep ik naar allerlei plekken. Daarna werd het heel bevredigend om mensen te kunnen vertellen: 'Deze plek is echt geweldig' of 'Die is niet zo bijzonder'!
Ik wilde elk hoekje ontdekken, alsof ik een local was en er geen plek meer was die ik niet kende — zodat ik anderen de weg kon wijzen! Al sinds mijn jeugd droomde ik ervanop te gaan in Parijs.Over de Champs-Élysées lopen, de fonkelende Eiffeltoren gaan bekijken,hoe vaak Ik word nog steeds enthousiast als ik me voorstel dat ik daar sta, nadat ik er al zo vaak ben geweest. Op zonnige dagen kocht ik een baguette en lag ik in het park in de zon; op regenachtige dagen zat ik op een terras met een kop koffie en keek ik uit over het Parijse landschap. Dit soort ontspanning kon ik in Korea niet ervaren, en zelfs toeristen die maar een paar dagen bleven konden er niet van genieten.
Ik ben echt veranderd.
Tijdens een vrije dag maakte ik een uitstapje van één nacht naar Brussel, België. Misschien omdat Parijs vertrouwd was geworden, keek ik er enorm naar uit om een nieuwe stad te bezoeken. In de kamer van het hostel waar ik verbleef, waren alleen een buitenlandse meid en ik — met z'n tweeën dus. Toen ik terugkwam van mijn wandeling, kocht ik een biertje en nodigde ik haar, die lag te rusten, uit om samen iets te drinken. We praatten urenlang. Ik voelde het en was verbaasd: 'Ik ben echt veranderd.' Dat ik zo veel moed had gekregen...
In het vakgebied waarin ik nu werk, telt ervaring het zwaarst. Daarom kon ik er niet eens aan denken om een pauze te nemen, en deed ik dat ook niet. Ik dacht dat als ik zelfs maar een beetje zou uitstellen met een baan zoeken, jongere mensen vooruit zouden komen en ik achterop zou raken, waardoor het moeilijker zou worden om werk te vinden.
Maar doordat ik veel mensen ontmoette — van vrienden die jonger waren dan ik tot oudere zussen en broers van in de dertig,ben ik sterk gaan voelen dat leeftijd geen reden is om je nu zorgen te maken over je carrière.Er waren veel mensen die hun baan hadden opgezegd, mensen die een studieonderbreking hadden genomen en veel leeftijdgenoten die met dezelfde zorgen waren vertrokken. Terwijl ik als medewerker werkte, praatte ik veel met hen en gaf ik advies. Ook voor mij was het een helende periode.
Voor en na deelname aan het tussenjaarprogramma
In Korea kon ik bijna nooit alleen eten. Maar in Parijsat ik zelfs in mijn eentje een meergangendiner.
Vroeger sprak ik zachtjes en praatte ik nauwelijks met vreemden, dus het voelde geweldig dat ik in het guesthouse elke dag nieuwe mensen ontmoette en buiten met buitenlanders aan de praat raakte.een kant van mezelf die ik niet kendeontdekte ik.
Mijn eigen Parijs, dat ik tijdens mijn tussenjaar leerde kennen
Ik bleef bijna nooit binnen; ik dwaalde door alle hoekjes en beleefde Parijs met heel mijn wezen.
Elke eerste zondag van de maandzijn musea en galerieën gratis toegankelijk. Daarom bewaarde ik plekken waarvoor ik het zonde vond om te betalen en ging ik ze op die dag bekijken! De toeristische bezienswaardigheden liggen bijna allemaal bij elkaar. Op mijn eerste dag dat ik door Parijs wandelde, liep ik daarom zo'n zes à zeven uur. Ik ging van de Opéra naar het Louvre en liep door naar de Eiffeltoren. Alle gebouwen langs de straten waren prachtig, dus terwijl ik rondkeek, verloor ik de tijd uit het oog.
En vervolgens, aan de overkant, ligt het Île de la Cité, waar de Notre-Damekathedraal staat,Île de la Citédat ik heb verkend. De Seine die er vlak voorlangs stroomt, was romantisch. Het gebied bij metrostation Saint-Michel, vlak bij de Notre-Damekathedraal, is een straat vol eetgelegenheden. Tot aan de Sorbonne vind je veel zaakjes waar je goedkoop kunt eten, dus het is een aanrader! Nog iets verder ligt de Jardin du Luxembourg. Daar las ik een boek of schreef ik in mijn dagboek terwijl ik van de zon genoot. De ontspanning daar voelde anders dan ontspannen in parken in ons land, dus ik ging er vaak heen met een broodje.
Het tussenjaar dat ik doorbracht
Ervaring ★★★★★
Twee maanden lang als een local leven op een plek waar ik alleen maar van had gedroomd en veel plekken bezoeken: dat is een ervaring die je moeilijk kunt overdoen.
Leren ★★★★☆
Ik kon niet alleen reisverhalen uit Parijs horen, maar ook verhalen over reizen in andere landen.
Omgeving ★★★★☆
We verbleven met z'n vieren, dus het was niet bepaald ongemakkelijk.
Veiligheid ★★★★☆
Ik ging een week na een terroristische aanslag; mogelijk waren er daarom veel soldaten en politieagenten, waardoor het eigenlijk veiliger aanvoelde.
Vrije tijd ★★★★★
Omdat ik bijna elke dag eropuit ging, denk ik dat ik mijn tijd goed heb besteed zonder die te verspillen.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
