Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik bevrijdde me van de blik van anderen en accepteerde mezelf #Op Jeju bouwde ik waardevolle contacten op en deed ik reiservaringen op #Op Jeju deed ik alledaagse ervaringen op en kreeg ik persoonlijke inzichten
Eerst dacht ik dat het kwam doordat ik in Jeju alleen de mooie dingen had gezien, maar toen ik beter keek, besefte ik dat ik, hoewel ik op een werkelijk prachtige plek had gewoond, vaak had geklaagd, gewoon omdat ik eraan gewend was. Door deze plek als Jeju te zien, voelde het alsof ze Jeju werd. Met de energie die ik in Jeju heb opgedaan, denk ik dat ik de keuzes die ik in mijn leven moet maken wat ruimer kan bekijken.
-Jeju! Daar wil ik wonen, Gap Year Stay / Gap Year-ganger Son Jinju / Gap year van 8 weken |
Roekeloos, gewoon roekeloos.
Zonder zelfs te weten wat me dwarszat, haatte ik het dat ik me zo bewust was van de blikken van anderen, en wilde ik mezelf blindelings veranderen.
Dus koos ik impulsief voor een tussenjaar en ging ik impulsief naar Jeju, de plek die ik het verst weg vond.
Voordat ik naar Jeju vertrok, stelde ik tijdens de introductie van het tussenjaar doelen en plannen op. Ik kon dieper ingaan op de dingen waar ik veel over had nagedacht en me zorgen over had gemaakt, en dankzij gesprekken kreeg ik zelfs een sprankje hoop dat er iets kon veranderen. Maar omdat ik het niet met eigen ogen kon zien,angstoverviel me.
Ik had geen grootse verwachtingen van Jeju en stapte zonder enige opwinding in het vliegtuig, in de gedachte dat het gewoon weer een plek was waar mensen woonden. Alleen al het idee om weg te gaan maakte me een beetje licht in mijn hoofd en tegelijk een beetje bang. Met het tussenjaar hoopte ik dat veel van mijn gedachten en diepgewortelde zorgen, een concreet plan voor mijn toekomst en de onbestemde onrust die ik niet onder woorden kon brengen, tot rust zouden komen.
Mijn dagelijkse leven in Jeju begon.
Zo begon het tussenjaar waarin ik mezelf wilde vinden en startte mijn leven in Jeju. Jeju, waarvan ik dacht dat het er net zo zou zijn als overal, bleek werkelijk een magisch eiland. Mijn keuze — Jeju — was de juiste. De smaragdgroene zee die achter het raam te zien was, de zonsondergang en het eiland aan de overkant vanaf het dak van het gastenverblijf, en het landschap dat voorbijgleed vanuit de bus,het drong allemaal tot me door..
De hele dag slaakte ik kreten van verwondering, en elke plek waar ik mijn camera op richtte, werd een foto. De meteoren die over het zwarte doek van de nachtelijke hemel naar beneden vielen, zal ik nooit vergeten. Door alleen maar naar zulke mooie dingen te kijken, nam ik alles in me op en verdwenen mijn gedachten. Alle vastberadenheid die ik had bezworen — ‘Ik moet het doen, ik wil mijn gedachten tot het einde volgen’ — stortte in. Het was heerlijk om me van mijn obsessies en stress te bevrijden en zonder gedachten naar de zee te staren.
In mijn vrije tijd wandelde ik langs Hyupjae Beach of ging ik naar de traditionele vijfdaagse markt. Vaak trok ik met gasten op om samen van korte momenten te genieten. Het werk als medewerker was niet altijd makkelijk, maar voor iemand zoals ik, die graag mensen ontmoet, was elke dag plezierig. Ik keek ernaar uit met welke gast ik die dag zou optrekken. Zelfs na slechts één dag samen voelden ze als familie, waardoor afscheid nemen erg verdrietig was.
Het voelde wonderlijk om iemand die ik net had ontmoet over mijn leven te vertellen, diegene aan te moedigen en advies te geven — het voelde vertrouwder dan met familie. Ik vroeg me af: zou dit ook kunnen als dit niet Jeju was, als het geen reisbestemming was? Door zoveel mensen te ontmoeten, dacht ik veel na over ‘verbindingen’. Het voelde alsof ik op mijn 23e iedereen had ontmoet die ik ooit in mijn leven zou tegenkomen. Ik vroeg me vaak af of ik deze vluchtige contacten ooit nog terug zou zien.
Bovenal maakten adviezen en inzichten van onbekenden die ik op een andere plek voor het eerst ontmoette soms diepe indruk op me. Wat ik hoorde van medewerkers die de korte twee maanden met me doorbrachten en me zonder vooroordelen als ‘mezelf’ zagen, wees me op dingen waar ik nooit aan had gedacht. En de woorden van vrienden en mijn ouders, die ik altijd als gezeur beschouwde, waren niet zomaar gezeur — ik besefte dat het aspecten van mezelf waren die ik voortaan moest veranderen.
Omdat ik mijn zorgen vaak bij gasten uitstortte, was het advies dat me het meest is bijgebleven:‘Ontdek je charme door veel dingen te ervaren.’Die uitspraak sprak me erg aan. De betekenis is vergelijkbaar, maar meestal zeggen mensen: ‘Vind werk dat bij je past.’ De boodschap om ‘mijn charme’ te ontdekken, waarmee ik iemand of iets kan aantrekken, voelde alsof die ergens in mijn leven verborgen zat, op me te wachten.
Naast de tijd in het gastenverblijf waren ook de uitstapjes die ik op vrije dagen door Jeju maakte geweldig. Wat ik nieuw ontdekte, was dat Jeju echt een groot eiland is en dat de hoekjes en straatjes van de dorpen, meer nog dan de toeristische plekken, vol schoonheid zijn. Ik heb niet heel Jeju kunnen zien, maar het was heerlijk om er te wandelen, fietstochten te maken en langs de kustweg te rijden.
Het landschap strekte zich zo wijd en open uit dat je alles in één oogopslag kon overzien en het verfriste het hart van iedereen die over de wegen wandelde. Terwijl ik in het westen van Jeju verbleef en naar het oosten reisde, ontdekte ik de verschillende charmes van de west- en oostkust. De westkust was dynamisch, de oostkust had een vredige sfeer. Springfoto’s op het strand en selfiesticks waren onmisbaar. Op vrije dagen verbleef ik soms in andere gastenverblijven en reisden we samen rond, uit kameraadschap als medewerkers die vanaf het vasteland naar Jeju waren gekomen. Mensen die we onderweg ontmoetten, namen we mee naar de gastenverblijven waar we werkten. Als ik zo van elke dag genoot, voelde het te mooi om voor mezelf te houden. Ik was er trots op mijn vrienden rond te leiden, hun te laten zien wat ik zelf had ervaren en samen Jeju te verkennen.
Hoewel elke plek op Jeju prachtig was,vond ik deze het mooist:,de nachtelijke zee bij Hyupjaeende zonsondergang vanaf een oreum (vulkanische heuvel)en natuurlijk, onmisbaar op Jeju,HallasanDat was het. Ik kan de nachtelijke zee die ik elke avond vanaf het dak van het gastenverblijf zag, waar ze samenvloeide met de sterrenhemel, nog steeds niet vergeten. De momenten waarop ik dagelijks nadacht en naar muziek luisterde, en de mensen met wie ik naar de nachtelijke zee keek, zullen me nog lang bijblijven.
Op de oreum (een kleine vulkanische heuvel) rende ik tussen het riet door, zodat ik de ondergaande zon niet zou missen. Het voelde heerlijk om uit volle borst te schreeuwen en me helemaal bevrijd te voelen. Ik was ook erg trots op mezelf omdat ik Hallasan, de hoogste berg van ons land, had beklommen. De gespannen verwachting vóór de beklimming, de angst onderweg toen het zo zwaar was dat ik me afvroeg of ik de top wel zou bereiken en weer naar beneden zou komen, het gevoel alsof ik in een andere wereld stond bij Baekrokdam en de overweldigende tranen tijdens de afdaling — die gevoelens zijn nog altijd zo levendig. Misschien voelde het na het beklimmen van Hallasan alsof ik heel Jeju had gezien?
Wat ik eruit kon halen en wie ik zou ontmoeten.
Het was zo verdrietig om prachtige bestemmingen, geweldige mensen en de plekken en mensen voor wie ik dankbaar was achter te moeten laten en terug te keren naar het dagelijks leven. Naarmate de dag van vertrek uit Jeju dichterbij kwam, voelde ik me onrustiger en weemoediger. Daarom keek ik volgens mij steeds langer naar de zee. In het begin dacht ik veel na over wat ik aan een tussenjaar zou kunnen overhouden en wie ik zou ontmoeten. Tegen de tijd dat ik uit Jeju vertrok, werd duidelijk waarom ik die reis had gemaakt.
Bovenal besefte ik dat ik naar Jeju was gekomen om de dierbare mensen te ontmoeten die ik daar had leren kennen en met wie ik tot op de dag van vandaag contact heb, én om mezelf te ontmoeten. Ik begreep dat ik moet erkennen wie ik ben om te kunnen zoeken naar manieren om te leven. Ook nam ik me voor mezelf te blijven en mezelf niet kwijt te raken door de meningen van anderen.
Zelfs toen ik na mijn vertrek uit Jeju op de luchthaven van Daegu landde, voelde het niet echt alsof ik was weggegaan. Toen ik de bergen voor me zag, dacht ik aan Hallasan, en bij het zien van de rivier dacht ik aan Hyeopjae Beach. Ook besefte ik dat mijn instelling het belangrijkst is bij het bekijken van wat dan ook. Beetje bij beetje begon elk landschap en elk voorwerp er mooi uit te zien.
Eerst dacht ik dat het kwam doordat ik in Jeju alleen mooie dingen had gezien, maar toen ik beter keek, besefte ik dat ik werkelijk op een prachtige plek had gewoond.Toch denk ik dat ik vaak had geklaagd, gewoon omdat ik er zo aan gewend was. Het is alsof Jeju pas Jeju werd toen ik dacht: ‘Dit is Jeju.’Met de energie die ik in Jeju heb opgedaan, denk ik dat ik de keuzes die ik in mijn leven moet maken wat ruimer zal kunnen bekijken..
Ik vertrok om een precies antwoord te vinden, maar kreeg er geen. Toch heb ik veel hulp gekregen om dat antwoord te kunnen zoeken. Ik ben nog lang niet bij mijn antwoord, maar ik denk dat ik ervoor zal blijven leven om het te vinden — voor mezelf. Ik wil zeggen dat die tijd voor ‘mezelf’ echt kostbaar is. Aan iedereen die overweegt een tussenjaar te nemen: ik wil zeggen dat je het gewoon moet doen!
Eerst dacht ik dat het kwam doordat ik in Jeju alleen de mooie dingen had gezien, maar toen ik beter keek, besefte ik dat ik, hoewel ik op een werkelijk prachtige plek had gewoond, vaak had geklaagd, gewoon omdat ik eraan gewend was. Door deze plek als Jeju te zien, voelde het alsof ze Jeju werd. Met de energie die ik in Jeju heb opgedaan, denk ik dat ik de keuzes die ik in mijn leven moet maken wat ruimer kan bekijken.
-Jeju! Daar wil ik wonen, Gap Year Stay / Gap Year-ganger Son Jinju / Gap year van 8 weken |
Roekeloos, gewoon roekeloos.
Zonder zelfs te weten wat me dwarszat, haatte ik het dat ik me zo bewust was van de blikken van anderen, en wilde ik mezelf blindelings veranderen.
Dus koos ik impulsief voor een tussenjaar en ging ik impulsief naar Jeju, de plek die ik het verst weg vond.
Voordat ik naar Jeju vertrok, stelde ik tijdens de introductie van het tussenjaar doelen en plannen op. Ik kon dieper ingaan op de dingen waar ik veel over had nagedacht en me zorgen over had gemaakt, en dankzij gesprekken kreeg ik zelfs een sprankje hoop dat er iets kon veranderen. Maar omdat ik het niet met eigen ogen kon zien,angstoverviel me.
Ik had geen grootse verwachtingen van Jeju en stapte zonder enige opwinding in het vliegtuig, in de gedachte dat het gewoon weer een plek was waar mensen woonden. Alleen al het idee om weg te gaan maakte me een beetje licht in mijn hoofd en tegelijk een beetje bang. Met het tussenjaar hoopte ik dat veel van mijn gedachten en diepgewortelde zorgen, een concreet plan voor mijn toekomst en de onbestemde onrust die ik niet onder woorden kon brengen, tot rust zouden komen.
Mijn dagelijkse leven in Jeju begon.
Zo begon het tussenjaar waarin ik mezelf wilde vinden en startte mijn leven in Jeju. Jeju, waarvan ik dacht dat het er net zo zou zijn als overal, bleek werkelijk een magisch eiland. Mijn keuze — Jeju — was de juiste. De smaragdgroene zee die achter het raam te zien was, de zonsondergang en het eiland aan de overkant vanaf het dak van het gastenverblijf, en het landschap dat voorbijgleed vanuit de bus,het drong allemaal tot me door..
De hele dag slaakte ik kreten van verwondering, en elke plek waar ik mijn camera op richtte, werd een foto. De meteoren die over het zwarte doek van de nachtelijke hemel naar beneden vielen, zal ik nooit vergeten. Door alleen maar naar zulke mooie dingen te kijken, nam ik alles in me op en verdwenen mijn gedachten. Alle vastberadenheid die ik had bezworen — ‘Ik moet het doen, ik wil mijn gedachten tot het einde volgen’ — stortte in. Het was heerlijk om me van mijn obsessies en stress te bevrijden en zonder gedachten naar de zee te staren.
In mijn vrije tijd wandelde ik langs Hyupjae Beach of ging ik naar de traditionele vijfdaagse markt. Vaak trok ik met gasten op om samen van korte momenten te genieten. Het werk als medewerker was niet altijd makkelijk, maar voor iemand zoals ik, die graag mensen ontmoet, was elke dag plezierig. Ik keek ernaar uit met welke gast ik die dag zou optrekken. Zelfs na slechts één dag samen voelden ze als familie, waardoor afscheid nemen erg verdrietig was.
Het voelde wonderlijk om iemand die ik net had ontmoet over mijn leven te vertellen, diegene aan te moedigen en advies te geven — het voelde vertrouwder dan met familie. Ik vroeg me af: zou dit ook kunnen als dit niet Jeju was, als het geen reisbestemming was? Door zoveel mensen te ontmoeten, dacht ik veel na over ‘verbindingen’. Het voelde alsof ik op mijn 23e iedereen had ontmoet die ik ooit in mijn leven zou tegenkomen. Ik vroeg me vaak af of ik deze vluchtige contacten ooit nog terug zou zien.
Bovenal maakten adviezen en inzichten van onbekenden die ik op een andere plek voor het eerst ontmoette soms diepe indruk op me. Wat ik hoorde van medewerkers die de korte twee maanden met me doorbrachten en me zonder vooroordelen als ‘mezelf’ zagen, wees me op dingen waar ik nooit aan had gedacht. En de woorden van vrienden en mijn ouders, die ik altijd als gezeur beschouwde, waren niet zomaar gezeur — ik besefte dat het aspecten van mezelf waren die ik voortaan moest veranderen.
Omdat ik mijn zorgen vaak bij gasten uitstortte, was het advies dat me het meest is bijgebleven:‘Ontdek je charme door veel dingen te ervaren.’Die uitspraak sprak me erg aan. De betekenis is vergelijkbaar, maar meestal zeggen mensen: ‘Vind werk dat bij je past.’ De boodschap om ‘mijn charme’ te ontdekken, waarmee ik iemand of iets kan aantrekken, voelde alsof die ergens in mijn leven verborgen zat, op me te wachten.
Naast de tijd in het gastenverblijf waren ook de uitstapjes die ik op vrije dagen door Jeju maakte geweldig. Wat ik nieuw ontdekte, was dat Jeju echt een groot eiland is en dat de hoekjes en straatjes van de dorpen, meer nog dan de toeristische plekken, vol schoonheid zijn. Ik heb niet heel Jeju kunnen zien, maar het was heerlijk om er te wandelen, fietstochten te maken en langs de kustweg te rijden.
Het landschap strekte zich zo wijd en open uit dat je alles in één oogopslag kon overzien en het verfriste het hart van iedereen die over de wegen wandelde. Terwijl ik in het westen van Jeju verbleef en naar het oosten reisde, ontdekte ik de verschillende charmes van de west- en oostkust. De westkust was dynamisch, de oostkust had een vredige sfeer. Springfoto’s op het strand en selfiesticks waren onmisbaar. Op vrije dagen verbleef ik soms in andere gastenverblijven en reisden we samen rond, uit kameraadschap als medewerkers die vanaf het vasteland naar Jeju waren gekomen. Mensen die we onderweg ontmoetten, namen we mee naar de gastenverblijven waar we werkten. Als ik zo van elke dag genoot, voelde het te mooi om voor mezelf te houden. Ik was er trots op mijn vrienden rond te leiden, hun te laten zien wat ik zelf had ervaren en samen Jeju te verkennen.
Hoewel elke plek op Jeju prachtig was,vond ik deze het mooist:,de nachtelijke zee bij Hyupjaeende zonsondergang vanaf een oreum (vulkanische heuvel)en natuurlijk, onmisbaar op Jeju,HallasanDat was het. Ik kan de nachtelijke zee die ik elke avond vanaf het dak van het gastenverblijf zag, waar ze samenvloeide met de sterrenhemel, nog steeds niet vergeten. De momenten waarop ik dagelijks nadacht en naar muziek luisterde, en de mensen met wie ik naar de nachtelijke zee keek, zullen me nog lang bijblijven.
Op de oreum (een kleine vulkanische heuvel) rende ik tussen het riet door, zodat ik de ondergaande zon niet zou missen. Het voelde heerlijk om uit volle borst te schreeuwen en me helemaal bevrijd te voelen. Ik was ook erg trots op mezelf omdat ik Hallasan, de hoogste berg van ons land, had beklommen. De gespannen verwachting vóór de beklimming, de angst onderweg toen het zo zwaar was dat ik me afvroeg of ik de top wel zou bereiken en weer naar beneden zou komen, het gevoel alsof ik in een andere wereld stond bij Baekrokdam en de overweldigende tranen tijdens de afdaling — die gevoelens zijn nog altijd zo levendig. Misschien voelde het na het beklimmen van Hallasan alsof ik heel Jeju had gezien?
Wat ik eruit kon halen en wie ik zou ontmoeten.
Het was zo verdrietig om prachtige bestemmingen, geweldige mensen en de plekken en mensen voor wie ik dankbaar was achter te moeten laten en terug te keren naar het dagelijks leven. Naarmate de dag van vertrek uit Jeju dichterbij kwam, voelde ik me onrustiger en weemoediger. Daarom keek ik volgens mij steeds langer naar de zee. In het begin dacht ik veel na over wat ik aan een tussenjaar zou kunnen overhouden en wie ik zou ontmoeten. Tegen de tijd dat ik uit Jeju vertrok, werd duidelijk waarom ik die reis had gemaakt.
Bovenal besefte ik dat ik naar Jeju was gekomen om de dierbare mensen te ontmoeten die ik daar had leren kennen en met wie ik tot op de dag van vandaag contact heb, én om mezelf te ontmoeten. Ik begreep dat ik moet erkennen wie ik ben om te kunnen zoeken naar manieren om te leven. Ook nam ik me voor mezelf te blijven en mezelf niet kwijt te raken door de meningen van anderen.
Zelfs toen ik na mijn vertrek uit Jeju op de luchthaven van Daegu landde, voelde het niet echt alsof ik was weggegaan. Toen ik de bergen voor me zag, dacht ik aan Hallasan, en bij het zien van de rivier dacht ik aan Hyeopjae Beach. Ook besefte ik dat mijn instelling het belangrijkst is bij het bekijken van wat dan ook. Beetje bij beetje begon elk landschap en elk voorwerp er mooi uit te zien.
Eerst dacht ik dat het kwam doordat ik in Jeju alleen mooie dingen had gezien, maar toen ik beter keek, besefte ik dat ik werkelijk op een prachtige plek had gewoond.Toch denk ik dat ik vaak had geklaagd, gewoon omdat ik er zo aan gewend was. Het is alsof Jeju pas Jeju werd toen ik dacht: ‘Dit is Jeju.’Met de energie die ik in Jeju heb opgedaan, denk ik dat ik de keuzes die ik in mijn leven moet maken wat ruimer zal kunnen bekijken..
Ik vertrok om een precies antwoord te vinden, maar kreeg er geen. Toch heb ik veel hulp gekregen om dat antwoord te kunnen zoeken. Ik ben nog lang niet bij mijn antwoord, maar ik denk dat ik ervoor zal blijven leven om het te vinden — voor mezelf. Ik wil zeggen dat die tijd voor ‘mezelf’ echt kostbaar is. Aan iedereen die overweegt een tussenjaar te nemen: ik wil zeggen dat je het gewoon moet doen!
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
