Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Overwon stress veroorzaakt door interpersoonlijke relaties #Ervoer familieachtige banden en voldoening in het werk #Vond nieuwe energie in een repetitief werkleven
Ik wilde geen armoedige dertiger worden die niets had bereikt. Daarom werkte ik, net als iedereen, bij een bedrijf, maar ik vroeg me af of geld en sociale status de enige eigenschappen waren die mijn toekomstige ik moest hebben. Omdat ik iets anders wilde proberen, meldde ik me aan voor het Gap Year Stay-programma.
-Die plek met duizend jaar geschiedenis: Gyeongju! Gap Year Stay/Choi Su-jin/Gap-yeardeelnemer/Gapper/8 weken gap year |
Het gap year dat ik ontdekte tijdens het eentonige kantoorleven
Ik hoorde voor het eerst over gap years toen ik uitgeput was door de dagelijkse sleur van het kantoorleven en op zoek was naar plekken voor een korte vakantie.
Toen ik de website van Korea Gap Year voor het eerst bezocht, dacht ik eigenlijk dat het een plek was waar studenten ervaring konden opdoen. Omdat er veel langdurige programma’s waren, leek het me niet realistisch om mijn baan op te zeggen en te gaan.
Alleen al de gedachte: ‘Wat zou het geweldig zijn als ik echt mee kon doen’, gaf me een klein duwtje in de rug tijdens mijn vermoeiende dagelijkse kantoorleven. Wekenlang verloor ik mezelf in mijn fantasieën en ontsnapte ik telkens weer aan de werkelijkheid. Als ik de gap-yearprogramma’s bekeek, stelde ik me voor dat ik opsprong, mijn spullen pakte en meteen vertrok. Maar het werk op kantoor en de onzekere toekomst die voor me lag, herinnerden me al snel aan mijn situatie.
Eind twintig zijn kan voelen als een leeftijd waarop je veel of juist weinig hebt bereikt, maar het is ook een leeftijd waarop je de drang voelt om je voor te bereiden op het einde van je twintiger jaren. Ik werkte, net als iedereen, bij een bedrijf omdat ik geen armoedige dertiger wilde worden die niets had bereikt, maar gewoonvroeg ik me af of geld en sociale status de enige eigenschappen waren die mijn toekomstige ik moest hebben.Daarom meldde ik me aan voor het Gap Year Stay-programma: ik wilde iets anders proberen.
Toen ik vertelde dat ik als medewerker in een guesthouse zou gaan werken, uitten de mensen om me heenvooral hun zorgen.
Vrienden en oudere kennissen die wat hadden gereisd, reageerden allemaal negatief. Ze zeiden dat de medewerkers van guesthouses die ze hadden ontmoet altijd overwerkt waren en te druk bezig waren met onderling contact om met reizigers om te gaan. Bezorgd zocht ik op internet naar andere guesthouses en, niet verrassend, vielen allerlei klachten me op. Ik maakte me dus veel zorgen, maar je weet het pas als je het zelf meemaakt,toch?Dus stapte ik op de bus naar Gyeongju.
Kort gezegd:mijn zorgen waren nergens voor nodig. De gastheren en -vrouwen behandelden me vriendelijk als familie en ik kon vrij omgaan met de andere medewerkers. Zelfs ver van huis wonen was dus niet moeilijk.
Het werk als medewerkerbestond vooral uit gasten in- en uitchecken en kamers en gemeenschappelijke ruimtes schoonmaken. Omdat het guesthouse vrij groot was, kon het in het begin zwaar zijn. Maar er waren geen bijzonder moeilijke taken, dus je kon er snel aan wennen. De taken konden bovendien worden aangepast of verdeeld op basis van ieders vaardigheden.
Bovendien gaf het voldoening omdat je van gasten direct waardering kreeg, in verhouding tot de moeite die je erin stak. De meeste gasten houden zich goed aan de regels van het guesthouse en staan ervoor open om contact te leggen met de gastheren, -vrouwen en medewerkers. In het begin kan het lastig zijn om vriendelijk te doen tegen vreemden, tenzij je heel extravert bent. Maar omdat je in een guesthouse bent, wordt de ervaring des te waardevoller naarmate je anderen met een open houding benadert.
Natuurlijk was niet iedereen prettig of iemand met wie je graag omging. Er waren gasten die buitensporige eisen stelden of slordig met de voorzieningen omgingen, en mensen die negatieve blogs plaatsten vol klachten en ongefundeerde verhalen. Zelfs in korte tijd ontmoette ik allerlei soorten mensen, dus het zou een leugen zijn om te zeggen dat ik door anderen geen stress heb ervaren.
Maar omdat mensen toch komen en gaan, leerde ik het me niet persoonlijk aan te trekken en het gewoon langs me heen te laten gaan met de gedachte: ‘Zo iemand was er dus ook.’
Ik hoorde dat er nu minder buitenlandse toeristen naar Gyeongju komen dan vroeger. Toch kwamen er ongeveer eens per twee weken buitenlandse toeristen. Elke keer kon ik korte gesprekjes voeren met mensen uit allerlei landen, wat een bijzondere ervaring was.
Barbecuefeestjes, Kerstmis, de voorbereidingen voor het nieuwe jaar... onvergetelijke en afwisselende ervaringen
In het guesthouse werden tot november barbecuefeestjes op het dak gehouden. Toen het eind november, in december, januari en februari kouder werd, waren er binnen chimaekfeestjes (met kip en bier). Voor de barbecuefeestjes moest je steeds het dak op en af om alles klaar te zetten, dus het was lichamelijk vermoeiend. Maar je kon zoveel vlees eten als je wilde en de gasten waren erg tevreden. Daardoor kregen de medewerkers en de eigenaar, die alles zorgvuldig hadden voorbereid, vanzelf complimenten. Dat gaf voldoening. Na de barbecue- of chimaekfeestjes gingen mensen die goed met elkaar konden opschieten soms nog ergens anders verder borrelen. Zo kon ik mensen beter leren kennen.
Op speciale dagen, zoals Kerstmis en Nieuwjaar, werden feestjes gehouden. De gastheren, gastvrouwen en medewerkers overlegden samen over alles: van het feestthema tot het programma en de voorbereidingen. Voor iemand zoals ik, die dat leuk vindt, was het echt een fijne tijd. Wat ik me het meest herinner, is dat we samen boodschappen deden en van alles klaarmaakten.
In het laagseizoen, als er weinig gasten waren, liet de guesthousefamilie soms het hele guesthouse achter en gingen we samen op uitstap naar het nabijgelegen Namsan. Het was niet zomaar de eigenaar en het personeel van de plek waar ik tijdelijk verbleef en werkte, maar echt een comfortabele, huiselijkeontspanningsplekwaar ik tot rust kon komen. Daarmee eindigt mijn verhaal over mijn leven in Gyeongju.
Mijn eigen Gyeongju, ontdekt tijdens mijn gap year
Omdat het Gap Year Stay-programma genoeg tijd bood om eropuit te trekken, bezocht ik elke dag een andere plek.
1. Yangdong Village
Ik begon met de plekken die het verst van station Gyeongju lagen. Deze keer bezocht ik het volksdorp Yangdong, waar ik nog nooit van had gehoord.
Het is ongeveer 40 minuten met de bus vanaf de halte voor station Gyeongju. Net als het Hanokdorp van Andong heeft het traditionele huizen behouden.
Vergeleken met andere hanokdorpen voelt het er rustieker en eenvoudiger aan. De huizen liggen tegen de berghelling, waardoor je echt het gevoel krijgt dat je door de Joseon-periode loopt.
2. Namsan in Gyeongju
Namsan in Gyeongju is niet erg hoog, maar wel een langgerekte, uitgestrekte berg waar je bij elke ingang andere bezienswaardigheden vindt.
Ik ging naar de ingang van Chilbulam. Het terrein is niet ruig of steil, dus bij mooi weer is het een gemakkelijke klim. Hoewel ik normaal niet van wandelen in de bergen houd, genoot ik er op mijn gemak van thee met monniken te drinken op de berghelling en het uitzicht vanaf een kluizenarij te bewonderen.
3. Historische bezienswaardigheden
Op ongeveer 30 minuten lopen van het centrum liggen historische bezienswaardigheden zoals Daereungwon, het huis van de familie Choi (het dorp Gyochon), Gyerim en Anapji. Ik wandel graag, dus ik ging meestal te voet op pad. Bij mooi weer kun je ook met de fiets door de stad rijden om de bezienswaardigheden te bezoeken.
Ik wilde geen armoedige dertiger worden die niets had bereikt. Daarom werkte ik, net als iedereen, bij een bedrijf, maar ik vroeg me af of geld en sociale status de enige eigenschappen waren die mijn toekomstige ik moest hebben. Omdat ik iets anders wilde proberen, meldde ik me aan voor het Gap Year Stay-programma.
-Die plek met duizend jaar geschiedenis: Gyeongju! Gap Year Stay/Choi Su-jin/Gap-yeardeelnemer/Gapper/8 weken gap year |
Het gap year dat ik ontdekte tijdens het eentonige kantoorleven
Ik hoorde voor het eerst over gap years toen ik uitgeput was door de dagelijkse sleur van het kantoorleven en op zoek was naar plekken voor een korte vakantie.
Toen ik de website van Korea Gap Year voor het eerst bezocht, dacht ik eigenlijk dat het een plek was waar studenten ervaring konden opdoen. Omdat er veel langdurige programma’s waren, leek het me niet realistisch om mijn baan op te zeggen en te gaan.
Alleen al de gedachte: ‘Wat zou het geweldig zijn als ik echt mee kon doen’, gaf me een klein duwtje in de rug tijdens mijn vermoeiende dagelijkse kantoorleven. Wekenlang verloor ik mezelf in mijn fantasieën en ontsnapte ik telkens weer aan de werkelijkheid. Als ik de gap-yearprogramma’s bekeek, stelde ik me voor dat ik opsprong, mijn spullen pakte en meteen vertrok. Maar het werk op kantoor en de onzekere toekomst die voor me lag, herinnerden me al snel aan mijn situatie.
Eind twintig zijn kan voelen als een leeftijd waarop je veel of juist weinig hebt bereikt, maar het is ook een leeftijd waarop je de drang voelt om je voor te bereiden op het einde van je twintiger jaren. Ik werkte, net als iedereen, bij een bedrijf omdat ik geen armoedige dertiger wilde worden die niets had bereikt, maar gewoonvroeg ik me af of geld en sociale status de enige eigenschappen waren die mijn toekomstige ik moest hebben.Daarom meldde ik me aan voor het Gap Year Stay-programma: ik wilde iets anders proberen.
Toen ik vertelde dat ik als medewerker in een guesthouse zou gaan werken, uitten de mensen om me heenvooral hun zorgen.
Vrienden en oudere kennissen die wat hadden gereisd, reageerden allemaal negatief. Ze zeiden dat de medewerkers van guesthouses die ze hadden ontmoet altijd overwerkt waren en te druk bezig waren met onderling contact om met reizigers om te gaan. Bezorgd zocht ik op internet naar andere guesthouses en, niet verrassend, vielen allerlei klachten me op. Ik maakte me dus veel zorgen, maar je weet het pas als je het zelf meemaakt,toch?Dus stapte ik op de bus naar Gyeongju.
Kort gezegd:mijn zorgen waren nergens voor nodig. De gastheren en -vrouwen behandelden me vriendelijk als familie en ik kon vrij omgaan met de andere medewerkers. Zelfs ver van huis wonen was dus niet moeilijk.
Het werk als medewerkerbestond vooral uit gasten in- en uitchecken en kamers en gemeenschappelijke ruimtes schoonmaken. Omdat het guesthouse vrij groot was, kon het in het begin zwaar zijn. Maar er waren geen bijzonder moeilijke taken, dus je kon er snel aan wennen. De taken konden bovendien worden aangepast of verdeeld op basis van ieders vaardigheden.
Bovendien gaf het voldoening omdat je van gasten direct waardering kreeg, in verhouding tot de moeite die je erin stak. De meeste gasten houden zich goed aan de regels van het guesthouse en staan ervoor open om contact te leggen met de gastheren, -vrouwen en medewerkers. In het begin kan het lastig zijn om vriendelijk te doen tegen vreemden, tenzij je heel extravert bent. Maar omdat je in een guesthouse bent, wordt de ervaring des te waardevoller naarmate je anderen met een open houding benadert.
Natuurlijk was niet iedereen prettig of iemand met wie je graag omging. Er waren gasten die buitensporige eisen stelden of slordig met de voorzieningen omgingen, en mensen die negatieve blogs plaatsten vol klachten en ongefundeerde verhalen. Zelfs in korte tijd ontmoette ik allerlei soorten mensen, dus het zou een leugen zijn om te zeggen dat ik door anderen geen stress heb ervaren.
Maar omdat mensen toch komen en gaan, leerde ik het me niet persoonlijk aan te trekken en het gewoon langs me heen te laten gaan met de gedachte: ‘Zo iemand was er dus ook.’
Ik hoorde dat er nu minder buitenlandse toeristen naar Gyeongju komen dan vroeger. Toch kwamen er ongeveer eens per twee weken buitenlandse toeristen. Elke keer kon ik korte gesprekjes voeren met mensen uit allerlei landen, wat een bijzondere ervaring was.
Barbecuefeestjes, Kerstmis, de voorbereidingen voor het nieuwe jaar... onvergetelijke en afwisselende ervaringen
In het guesthouse werden tot november barbecuefeestjes op het dak gehouden. Toen het eind november, in december, januari en februari kouder werd, waren er binnen chimaekfeestjes (met kip en bier). Voor de barbecuefeestjes moest je steeds het dak op en af om alles klaar te zetten, dus het was lichamelijk vermoeiend. Maar je kon zoveel vlees eten als je wilde en de gasten waren erg tevreden. Daardoor kregen de medewerkers en de eigenaar, die alles zorgvuldig hadden voorbereid, vanzelf complimenten. Dat gaf voldoening. Na de barbecue- of chimaekfeestjes gingen mensen die goed met elkaar konden opschieten soms nog ergens anders verder borrelen. Zo kon ik mensen beter leren kennen.
Op speciale dagen, zoals Kerstmis en Nieuwjaar, werden feestjes gehouden. De gastheren, gastvrouwen en medewerkers overlegden samen over alles: van het feestthema tot het programma en de voorbereidingen. Voor iemand zoals ik, die dat leuk vindt, was het echt een fijne tijd. Wat ik me het meest herinner, is dat we samen boodschappen deden en van alles klaarmaakten.
In het laagseizoen, als er weinig gasten waren, liet de guesthousefamilie soms het hele guesthouse achter en gingen we samen op uitstap naar het nabijgelegen Namsan. Het was niet zomaar de eigenaar en het personeel van de plek waar ik tijdelijk verbleef en werkte, maar echt een comfortabele, huiselijkeontspanningsplekwaar ik tot rust kon komen. Daarmee eindigt mijn verhaal over mijn leven in Gyeongju.
Mijn eigen Gyeongju, ontdekt tijdens mijn gap year
Omdat het Gap Year Stay-programma genoeg tijd bood om eropuit te trekken, bezocht ik elke dag een andere plek.
1. Yangdong Village
Ik begon met de plekken die het verst van station Gyeongju lagen. Deze keer bezocht ik het volksdorp Yangdong, waar ik nog nooit van had gehoord.
Het is ongeveer 40 minuten met de bus vanaf de halte voor station Gyeongju. Net als het Hanokdorp van Andong heeft het traditionele huizen behouden.
Vergeleken met andere hanokdorpen voelt het er rustieker en eenvoudiger aan. De huizen liggen tegen de berghelling, waardoor je echt het gevoel krijgt dat je door de Joseon-periode loopt.
2. Namsan in Gyeongju
Namsan in Gyeongju is niet erg hoog, maar wel een langgerekte, uitgestrekte berg waar je bij elke ingang andere bezienswaardigheden vindt.
Ik ging naar de ingang van Chilbulam. Het terrein is niet ruig of steil, dus bij mooi weer is het een gemakkelijke klim. Hoewel ik normaal niet van wandelen in de bergen houd, genoot ik er op mijn gemak van thee met monniken te drinken op de berghelling en het uitzicht vanaf een kluizenarij te bewonderen.
3. Historische bezienswaardigheden
Op ongeveer 30 minuten lopen van het centrum liggen historische bezienswaardigheden zoals Daereungwon, het huis van de familie Choi (het dorp Gyochon), Gyerim en Anapji. Ik wandel graag, dus ik ging meestal te voet op pad. Bij mooi weer kun je ook met de fiets door de stad rijden om de bezienswaardigheden te bezoeken.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
