Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Meer zelfstandigheid en een positievere houding #Probleemoplossend vermogen, nieuwe doelen #Een ervaring waardoor ik veel kon zien
Ik wilde mijn gedachten wat tot rust brengen en me vrij voelen wanneer ik terugkwam. Het was ook de eerste keer dat ik alleen naar het buitenland zou gaan. Ik dacht dat ik na mijn reis niet alleen problemen rond mijn carrière, maar ook andere persoonlijke moeilijkheden die ik had ervaren, zou kunnen overwinnen. Ik moest moed tonen.
-Olla! Toplijst van de bucketlist — kennismaking met het Spaans / Lee So-won, deelnemer aan een tussenjaar / tussenjaar van 4 weken |
V. Kun je jezelf kort voorstellen~
Ik nam een jaar vrij van mijn studie en bleef in een café werken.
Ik studeerde bedrijfskunde, maar was erg geïnteresseerd in koffie. Daarom haalde ik certificaten en ging ik in een café werken. Het was echter niet makkelijk. Hoe meer ik me erin verdiepte, hoe breder het vakgebied bleek te zijn. Bovendien waren er bij mijn werkplek grenzen aan wat ik professioneel kon leren, dus ben ik gestopt.
Daarna vroeg ik me af wat ik moest doen.
V.Waarom nam je een pauze van je studie?
Er was geen bijzondere reden; ik wilde gewoon niet blijven studeren. DusIn het begin haalde ik zonder er veel over na te denken een certificaat,Daarna vroeg ik me af wat ik nog meer kon proberen. Omdat ik van koffie hield, besloot ik me daarin te verdiepen en in een café te gaan werken—zo is het begonnen.
V. Hoe kwam je op het idee van een tussenjaar?
Ik las toevallig het boek van mevrouw Son Mina, ‘Spanje, jij bent vrijheid’,Spanjeen begon ernaar te verlangen om erheen te gaan.
Vanaf dat moment bleef ik manieren zoeken om naar Spanje te gaan en kwam ik Korea Gap Year tegen.Omdat ik beide doelen wilde bereiken,deed ik mee aan dit programma, waarin ik in Spanje kon wonen en ook Spaans kon leren.
V. Hoe stond het ervoor met je droom om barista te worden toen je voor je tussenjaar naar Spanje vertrok?
Ik had die droom bijna opgegeven.
Ik wilde mijn gedachten wat ordenenvrijheidIk wilde erheen gaan, dat gevoel ervaren en terugkomen.En het was de eerste keer dat ik alleen naar het buitenland zou gaan. Daarom dacht ik dat ik na mijn reis niet alleen problemen rond mijn carrière, maar ook andere persoonlijke moeilijkheden waar ik mee te maken had, zou kunnen overwinnen.
MoedIk moest moed tonen.
Ik dacht er veel over na en wilde alleen maar naar Spanje, maar uiteindelijk besloot ik haastig door te zetten en mezelf te dwingen dapper te zijn.Ik dacht er veel over na en ging omdat ik verder wilde groeien.
V. Hoe heb je je voorbereid?
Ik ging er bijna zonder voorbereiding naartoe. Ik pakte de dag ervoor mijn koffers en vertrok zonder iets op te zoeken.
V. Het was de eerste keer dat je zo'n uitdaging aanging — was je niet bezorgd?
Ik was bezorgd, maar mijn moeder maakte zich nog meer zorgen en bleef zeggen dat ik niet moest gaan. Ze verwacht meestal veel van me en bemoeit zich er erg mee.Dus ik denk dat ik snel heb doorgezet, omdat ik wilde laten zien dat ik het kon (lacht).
V. Hoe voelde je je toen je voor het eerst in Spanje aankwam?
Ik had van tevoren een ophaalservice geregeld en was vertrokken, dus ik wachtte zonder me al te veel zorgen te maken op de luchthaven. Maar er kwam niemand opdagen.
Ik nam contact op met Korea Gap Year, maar de wifi viel uit voordat ik antwoord kreeg.Ik kon niets anders doen dan doelloos op de luchthaven wachten tot ik de chauffeur ontmoette en in de auto stapte. Ik was zo geïrriteerd dat ik stil bleef.Maar de chauffeur was ontzettend aardig. Hij zette muziek op en bleef met me praten om me op te vrolijken, waardoor mijn zorgen over het leven in het onbekende Spanje minder werden.
Later kwam ik erachter dat hij te laat was omdat hij onderweg een klein ongeluk had gehad.
V. Over de lessen op de Spaanse taalschoolHoe waren de structuur en de organisatie?
De school was echt goed.Ze zeggen dat het per docent verschilt, maar de docent van onze klas was echt geweldig. Als mensen zeggen dat docenten van elkaar verschillen, betekent dat niet dat sommigen slecht lesgeven; het is meer dat sommige docenten gewoon niet bij bepaalde leerlingen passen.
We begonnen eerst met 3 leerlingen. Omdat de lessen elke maandag beginnen, sloten er steeds meer mensen aan, waardoor we gemiddeld met ongeveer 7 mensen samen studeerden.
Het beste vond ik vooral dat de docenten vriendelijk zijn en dat je een andere lesmethode kunt ervaren dan bij de conversatielessen die ik tot nu toe heb gevolgd.
Je kunt bijvoorbeeld heel vrijuit vragen stellen. Normaal stel ik niet veel vragen in de les, maar daar leggen ze vriendelijk uit wat je niet begrijpt totdat je het snapt, dus bleef ik vragen stellen.
Ik ging erheen zonder ook maar één woord Spaans te kennen, dus in het begin begreep ik niet wat er werd gezegd en was ik verbijsterd. Maar omdat de klassen klein waren, legden ze alles goed uit totdat ik het begreep.
Bovendien is elke woensdag een dag waarop de leerlingen van de academie elkaar ontmoeten.Dan gaat er een docent met hen mee en kun je vrijuit kletsen en tijd doorbrengen terwijl je iets alcoholisch of koffie drinkt.Meestal zijn er op vrijdag feestjes. Ik ben een keer naar een feestje geweest, en...Nadat we zaterdag tot vijf uur ’s ochtends hadden gefeest, sliep ik de hele zaterdag. Op zondag ging ik alleen even naar plekken in de buurt; daarna ging ik niet meer naar feestjes, maar maakte ik in het weekend uitstapjes naar verder weg gelegen plaatsen.
V. Kun je me iets vertellen over een doorsnee dag?
De lessen waren van 9 tot 12 uur en mijn accommodatie lag op twee minuten van de school (lacht). Ik stond op, waste me en ging op mijn gemak naar school.
Toen de lessen om 12 uur afgelopen waren, had ik de rest van de dag vrij.Dus ging ik steeds ergens uit eten. Ik ging naar plekken waarvan men zei dat ze goed waren en at daar, en bezocht plekken die er leuk uitzagen om rond te kijken.Tegen de tijd dat ik terugkwam, was het avond, dus at ik thuis.
Ik woonde in een gedeeld appartement. Ik woonde bij een gezin en had een eigen kamer. Maar het kostte geld om met het gezin mee te eten, dus om geld te besparen kocht ik meestal ingrediënten bij een goedkope Koreaanse supermarkt en maakte ik vooral zelf pasta.
V.Wat leer je in de les?
Je leert in een vergelijkbare opbouw als bij het leren van Engels. Eerst leer je het alfabet, en daarna‘begroetingen’ en dingen als ‘waar kom je vandaan, hobby’s, de weg vragen, kleuren’.basisgesprekkenleerden we.
V.Waren de lessen moeilijk?
De eerste week was zwaar.Ik begreep helemaal niets en de docent gebruikte bewust geen Engels.
In plaats daarvan bleven ze vriendelijk dingen uitleggen met tekeningen en gebaren, totdat we het begrepen.Het hielp ook dat de Europese leerlingen in de klas dingen in het Engels uitlegden. Toen ik eenmaal gewend was, begon ik verrassend genoeg beetje bij beetje dingen te begrijpen en in te zien.
V. Hoe denk je dat het zou zijn als je nu terugging naar Spanje?
Ik denk dat ik zonder al te veel moeite zou kunnen rondreizen.
Omdat ik dingen als getallen en menu’s heb geleerd, kan ik me redden met het openbaar vervoer en bij het kiezen van iets van een menu.
Toen ik er voor het eerst was, at ik eigenlijk alleen kip. Ik wist niet wat de andere gerechten betekenden en kon niet inschatten wat ik zou krijgen. Maar zelfs als het tegenviel, was kip nog altijd kip (lacht).
V. Wat was de moeilijkste ervaring?
Op een weekend ging ik naar een klooster op een berg. Het was prima geweest als we alleen naar het klooster waren gegaan, maar het probleem was dat we met een kabelspoorweg, een funicular, nog verder omhoog gingen. Kort nadat we boven waren gekomen, waren de openingstijden van de kabelspoorweg afgelopen. Omdat ik niet wist wat ik moest doen, ontmoette ik een paar Franse studenten die net zo in de war waren als ik, en besloten we samen naar beneden te lopen. Maar er had sneeuw gelegen op de berg en het pad was glad door het ijs. Uiteindelijk zijn we in de loop van twee uur glijdend en vallend naar beneden gekomen.
Toen we van de berg af waren gekomen, reden alle treinen naar huis niet meer. Nadat ik lange tijd had gezocht naar iemand die ik om hulp kon vragen, sprak ik iemand aan die klaar was met werken. Ik haalde al het Spaans dat ik had geleerd uit de kast en vroeg of diegene me naar mijn accommodatie kon helpen. Zo kon ik terugkomen.
V.Wat was het leukste of je mooiste herinnering?
De lessenOm te beginnen,Ik vond de ontspannen sfeer fijn.
Voelde het alsof je samen met vrienden studeerde?De docenten waren toegankelijk en gaven op een ontspannen manier les. En alle klasgenoten waren aardig.
Er waren ook lessen waarin we leerden door te bewegen en activiteiten te doen. Daardoor konden we op een leuke, luchtige manier leren en ondertussen lachen.
Het dagelijks levendraait om wat er gebeurt wanneer je een probleem tegenkomt—het is de herinnering aan hoe je probeerde dat probleem op te lossen.
John Maxwells Houding>Ik nam een exemplaar van dat boek mee en las er af en toe in. Het heeft me erg geholpen.
Zoals het boek zegt: zelfs als ik verdwaalde en 30 à 40 minuten rondliep, gaf ik niet op en probeerde ik een oplossing te vinden,Als je het probeert, komt er vanzelf een oplossing.Met die gedachte kon ik opgewekt blijven.
V. Vertel eens over de mensen die je tijdens je tussenjaar hebt ontmoet.
Ik had een eigen kamer, maar er woonden ook huisgenoten in hetzelfde appartement: een Franse vriend, een Duitse vriend, een Chinese vriend en ik — met z’n vieren.
We konden goed met elkaar overweg, maar iedereen leefde vrij zelfstandig. We deden ons eigen ding, en als iemand ergens heen wilde, vroeg die: ‘Zullen we samen gaan?’Dan gingen we samen. Verder zaten er een Koreaanse en een Chinese vriend in mijn klas, waardoor ik snel een hechtere band met hen kon opbouwen.
V.Heb je veranderingen opgemerkt als je jezelf vóór en na je tussenjaar met elkaar vergelijkt?
Vroeger kon ik niet zo goed dingen in mijn eentje doen, maar dankzij dit tussenjaar moest ik vaker zelfstandig problemen oplossen.
Ook nu zeggen vrienden tijdens gesprekken dat ze naar Europa willen, maar niemand hebben om mee te gaan en niet weten wat ze moeten doen. Mensen zeggen dat leuke dingen samen dubbel zo leuk zijn en dat eten samen lekkerder smaakt, en vroeger dacht ik er net zo over.
Toen ik in Korea woonde, kookte ik nooit voor mezelf. Maar in Spanje konden mijn Europese vrienden, hoewel ze veel jonger waren, heel gemakkelijk iets klaarmaken. Dus kookte ik zelf ook weleens, reisde ik alleen en werd ik wat zelfstandiger.
Ook mijn uiterlijk veranderde.
Vroeger droeg ik veel make-up. Maar toen ik daar was en alleen de basis gebruikte, werd mijn huid een stuk beter. Nu draag ik dus minder make-up. Bovendien lachte ik veel en was ik gelukkig, zonder me ergens door te laten opjagen. In grote steden zoals Barcelona is dat niet zo, maar in kleinere steden is iedereen vriendelijk en gezellig, duskwam ik met heel veel energie terug.
V.Heb je nieuwe doelen gekregen?
Ik denk niet dat ik barista hoef te worden (lacht).In Spanje dronk ik elke dag koffie.Je hoeft niet per se barista te zijn — iedereen kan koffie maken en drinken. Dusin plaats van er professioneel voor te gaan studeren, wil ik koffie voortaan gewoon blijven zien als iets waar ik van geniet.
Ik heb veel nieuwe doelen bedacht.
Om te beginnen ga ik wereldgeschiedenis studeren.Er is zoveel dat ik niet weet.En ik heb besloten om ook Koreaanse geschiedenis te studeren.Ik schaamde me er zo voor dat ik dingen niet kon uitleggen, omdat ik niet veel over mijn eigen land wist.
Ik blijf ook Spaans studeren. Ik ben nog steeds regelmatig woordjes aan het leren. Duswil ik nog eens gaan, deze keer een cursus op een hoger niveau volgen en naar plekken reizen waar ik nog niet ben geweest.
Tot slot ga ik terug naar school en me heel hard inzetten voor mijn hoofdvak.Het pad dat ik volgdeIk vond dat ik me daar meer voor moest inzetten.
V.Wat betekent een tussenjaar voor mij?
‘Een ervaring waardoor ik veel dingen heb kunnen zien.’
Als ik gewoon was doorgegaan met mijn hoofdvak, had ik dit niet geweten. Maar ik leerde iets heel anders — koffie — en waagde de sprong naar Spanje. Daardoor kon ik me niet langer blijven afvragen hoe de paden die ik niet had gekozen zouden zijn geweest, en me op mijn eigen pad concentreren.
Ik wilde mijn gedachten wat tot rust brengen en me vrij voelen wanneer ik terugkwam. Het was ook de eerste keer dat ik alleen naar het buitenland zou gaan. Ik dacht dat ik na mijn reis niet alleen problemen rond mijn carrière, maar ook andere persoonlijke moeilijkheden die ik had ervaren, zou kunnen overwinnen. Ik moest moed tonen.
-Olla! Toplijst van de bucketlist — kennismaking met het Spaans / Lee So-won, deelnemer aan een tussenjaar / tussenjaar van 4 weken |
V. Kun je jezelf kort voorstellen~
Ik nam een jaar vrij van mijn studie en bleef in een café werken.
Ik studeerde bedrijfskunde, maar was erg geïnteresseerd in koffie. Daarom haalde ik certificaten en ging ik in een café werken. Het was echter niet makkelijk. Hoe meer ik me erin verdiepte, hoe breder het vakgebied bleek te zijn. Bovendien waren er bij mijn werkplek grenzen aan wat ik professioneel kon leren, dus ben ik gestopt.
Daarna vroeg ik me af wat ik moest doen.
V.Waarom nam je een pauze van je studie?
Er was geen bijzondere reden; ik wilde gewoon niet blijven studeren. DusIn het begin haalde ik zonder er veel over na te denken een certificaat,Daarna vroeg ik me af wat ik nog meer kon proberen. Omdat ik van koffie hield, besloot ik me daarin te verdiepen en in een café te gaan werken—zo is het begonnen.
V. Hoe kwam je op het idee van een tussenjaar?
Ik las toevallig het boek van mevrouw Son Mina, ‘Spanje, jij bent vrijheid’,Spanjeen begon ernaar te verlangen om erheen te gaan.
Vanaf dat moment bleef ik manieren zoeken om naar Spanje te gaan en kwam ik Korea Gap Year tegen.Omdat ik beide doelen wilde bereiken,deed ik mee aan dit programma, waarin ik in Spanje kon wonen en ook Spaans kon leren.
V. Hoe stond het ervoor met je droom om barista te worden toen je voor je tussenjaar naar Spanje vertrok?
Ik had die droom bijna opgegeven.
Ik wilde mijn gedachten wat ordenenvrijheidIk wilde erheen gaan, dat gevoel ervaren en terugkomen.En het was de eerste keer dat ik alleen naar het buitenland zou gaan. Daarom dacht ik dat ik na mijn reis niet alleen problemen rond mijn carrière, maar ook andere persoonlijke moeilijkheden waar ik mee te maken had, zou kunnen overwinnen.
MoedIk moest moed tonen.
Ik dacht er veel over na en wilde alleen maar naar Spanje, maar uiteindelijk besloot ik haastig door te zetten en mezelf te dwingen dapper te zijn.Ik dacht er veel over na en ging omdat ik verder wilde groeien.
V. Hoe heb je je voorbereid?
Ik ging er bijna zonder voorbereiding naartoe. Ik pakte de dag ervoor mijn koffers en vertrok zonder iets op te zoeken.
V. Het was de eerste keer dat je zo'n uitdaging aanging — was je niet bezorgd?
Ik was bezorgd, maar mijn moeder maakte zich nog meer zorgen en bleef zeggen dat ik niet moest gaan. Ze verwacht meestal veel van me en bemoeit zich er erg mee.Dus ik denk dat ik snel heb doorgezet, omdat ik wilde laten zien dat ik het kon (lacht).
V. Hoe voelde je je toen je voor het eerst in Spanje aankwam?
Ik had van tevoren een ophaalservice geregeld en was vertrokken, dus ik wachtte zonder me al te veel zorgen te maken op de luchthaven. Maar er kwam niemand opdagen.
Ik nam contact op met Korea Gap Year, maar de wifi viel uit voordat ik antwoord kreeg.Ik kon niets anders doen dan doelloos op de luchthaven wachten tot ik de chauffeur ontmoette en in de auto stapte. Ik was zo geïrriteerd dat ik stil bleef.Maar de chauffeur was ontzettend aardig. Hij zette muziek op en bleef met me praten om me op te vrolijken, waardoor mijn zorgen over het leven in het onbekende Spanje minder werden.
Later kwam ik erachter dat hij te laat was omdat hij onderweg een klein ongeluk had gehad.
V. Over de lessen op de Spaanse taalschoolHoe waren de structuur en de organisatie?
De school was echt goed.Ze zeggen dat het per docent verschilt, maar de docent van onze klas was echt geweldig. Als mensen zeggen dat docenten van elkaar verschillen, betekent dat niet dat sommigen slecht lesgeven; het is meer dat sommige docenten gewoon niet bij bepaalde leerlingen passen.
We begonnen eerst met 3 leerlingen. Omdat de lessen elke maandag beginnen, sloten er steeds meer mensen aan, waardoor we gemiddeld met ongeveer 7 mensen samen studeerden.
Het beste vond ik vooral dat de docenten vriendelijk zijn en dat je een andere lesmethode kunt ervaren dan bij de conversatielessen die ik tot nu toe heb gevolgd.
Je kunt bijvoorbeeld heel vrijuit vragen stellen. Normaal stel ik niet veel vragen in de les, maar daar leggen ze vriendelijk uit wat je niet begrijpt totdat je het snapt, dus bleef ik vragen stellen.
Ik ging erheen zonder ook maar één woord Spaans te kennen, dus in het begin begreep ik niet wat er werd gezegd en was ik verbijsterd. Maar omdat de klassen klein waren, legden ze alles goed uit totdat ik het begreep.
Bovendien is elke woensdag een dag waarop de leerlingen van de academie elkaar ontmoeten.Dan gaat er een docent met hen mee en kun je vrijuit kletsen en tijd doorbrengen terwijl je iets alcoholisch of koffie drinkt.Meestal zijn er op vrijdag feestjes. Ik ben een keer naar een feestje geweest, en...Nadat we zaterdag tot vijf uur ’s ochtends hadden gefeest, sliep ik de hele zaterdag. Op zondag ging ik alleen even naar plekken in de buurt; daarna ging ik niet meer naar feestjes, maar maakte ik in het weekend uitstapjes naar verder weg gelegen plaatsen.
V. Kun je me iets vertellen over een doorsnee dag?
De lessen waren van 9 tot 12 uur en mijn accommodatie lag op twee minuten van de school (lacht). Ik stond op, waste me en ging op mijn gemak naar school.
Toen de lessen om 12 uur afgelopen waren, had ik de rest van de dag vrij.Dus ging ik steeds ergens uit eten. Ik ging naar plekken waarvan men zei dat ze goed waren en at daar, en bezocht plekken die er leuk uitzagen om rond te kijken.Tegen de tijd dat ik terugkwam, was het avond, dus at ik thuis.
Ik woonde in een gedeeld appartement. Ik woonde bij een gezin en had een eigen kamer. Maar het kostte geld om met het gezin mee te eten, dus om geld te besparen kocht ik meestal ingrediënten bij een goedkope Koreaanse supermarkt en maakte ik vooral zelf pasta.
V.Wat leer je in de les?
Je leert in een vergelijkbare opbouw als bij het leren van Engels. Eerst leer je het alfabet, en daarna‘begroetingen’ en dingen als ‘waar kom je vandaan, hobby’s, de weg vragen, kleuren’.basisgesprekkenleerden we.
V.Waren de lessen moeilijk?
De eerste week was zwaar.Ik begreep helemaal niets en de docent gebruikte bewust geen Engels.
In plaats daarvan bleven ze vriendelijk dingen uitleggen met tekeningen en gebaren, totdat we het begrepen.Het hielp ook dat de Europese leerlingen in de klas dingen in het Engels uitlegden. Toen ik eenmaal gewend was, begon ik verrassend genoeg beetje bij beetje dingen te begrijpen en in te zien.
V. Hoe denk je dat het zou zijn als je nu terugging naar Spanje?
Ik denk dat ik zonder al te veel moeite zou kunnen rondreizen.
Omdat ik dingen als getallen en menu’s heb geleerd, kan ik me redden met het openbaar vervoer en bij het kiezen van iets van een menu.
Toen ik er voor het eerst was, at ik eigenlijk alleen kip. Ik wist niet wat de andere gerechten betekenden en kon niet inschatten wat ik zou krijgen. Maar zelfs als het tegenviel, was kip nog altijd kip (lacht).
V. Wat was de moeilijkste ervaring?
Op een weekend ging ik naar een klooster op een berg. Het was prima geweest als we alleen naar het klooster waren gegaan, maar het probleem was dat we met een kabelspoorweg, een funicular, nog verder omhoog gingen. Kort nadat we boven waren gekomen, waren de openingstijden van de kabelspoorweg afgelopen. Omdat ik niet wist wat ik moest doen, ontmoette ik een paar Franse studenten die net zo in de war waren als ik, en besloten we samen naar beneden te lopen. Maar er had sneeuw gelegen op de berg en het pad was glad door het ijs. Uiteindelijk zijn we in de loop van twee uur glijdend en vallend naar beneden gekomen.
Toen we van de berg af waren gekomen, reden alle treinen naar huis niet meer. Nadat ik lange tijd had gezocht naar iemand die ik om hulp kon vragen, sprak ik iemand aan die klaar was met werken. Ik haalde al het Spaans dat ik had geleerd uit de kast en vroeg of diegene me naar mijn accommodatie kon helpen. Zo kon ik terugkomen.
V.Wat was het leukste of je mooiste herinnering?
De lessenOm te beginnen,Ik vond de ontspannen sfeer fijn.
Voelde het alsof je samen met vrienden studeerde?De docenten waren toegankelijk en gaven op een ontspannen manier les. En alle klasgenoten waren aardig.
Er waren ook lessen waarin we leerden door te bewegen en activiteiten te doen. Daardoor konden we op een leuke, luchtige manier leren en ondertussen lachen.
Het dagelijks levendraait om wat er gebeurt wanneer je een probleem tegenkomt—het is de herinnering aan hoe je probeerde dat probleem op te lossen.
John Maxwells Houding>Ik nam een exemplaar van dat boek mee en las er af en toe in. Het heeft me erg geholpen.
Zoals het boek zegt: zelfs als ik verdwaalde en 30 à 40 minuten rondliep, gaf ik niet op en probeerde ik een oplossing te vinden,Als je het probeert, komt er vanzelf een oplossing.Met die gedachte kon ik opgewekt blijven.
V. Vertel eens over de mensen die je tijdens je tussenjaar hebt ontmoet.
Ik had een eigen kamer, maar er woonden ook huisgenoten in hetzelfde appartement: een Franse vriend, een Duitse vriend, een Chinese vriend en ik — met z’n vieren.
We konden goed met elkaar overweg, maar iedereen leefde vrij zelfstandig. We deden ons eigen ding, en als iemand ergens heen wilde, vroeg die: ‘Zullen we samen gaan?’Dan gingen we samen. Verder zaten er een Koreaanse en een Chinese vriend in mijn klas, waardoor ik snel een hechtere band met hen kon opbouwen.
V.Heb je veranderingen opgemerkt als je jezelf vóór en na je tussenjaar met elkaar vergelijkt?
Vroeger kon ik niet zo goed dingen in mijn eentje doen, maar dankzij dit tussenjaar moest ik vaker zelfstandig problemen oplossen.
Ook nu zeggen vrienden tijdens gesprekken dat ze naar Europa willen, maar niemand hebben om mee te gaan en niet weten wat ze moeten doen. Mensen zeggen dat leuke dingen samen dubbel zo leuk zijn en dat eten samen lekkerder smaakt, en vroeger dacht ik er net zo over.
Toen ik in Korea woonde, kookte ik nooit voor mezelf. Maar in Spanje konden mijn Europese vrienden, hoewel ze veel jonger waren, heel gemakkelijk iets klaarmaken. Dus kookte ik zelf ook weleens, reisde ik alleen en werd ik wat zelfstandiger.
Ook mijn uiterlijk veranderde.
Vroeger droeg ik veel make-up. Maar toen ik daar was en alleen de basis gebruikte, werd mijn huid een stuk beter. Nu draag ik dus minder make-up. Bovendien lachte ik veel en was ik gelukkig, zonder me ergens door te laten opjagen. In grote steden zoals Barcelona is dat niet zo, maar in kleinere steden is iedereen vriendelijk en gezellig, duskwam ik met heel veel energie terug.
V.Heb je nieuwe doelen gekregen?
Ik denk niet dat ik barista hoef te worden (lacht).In Spanje dronk ik elke dag koffie.Je hoeft niet per se barista te zijn — iedereen kan koffie maken en drinken. Dusin plaats van er professioneel voor te gaan studeren, wil ik koffie voortaan gewoon blijven zien als iets waar ik van geniet.
Ik heb veel nieuwe doelen bedacht.
Om te beginnen ga ik wereldgeschiedenis studeren.Er is zoveel dat ik niet weet.En ik heb besloten om ook Koreaanse geschiedenis te studeren.Ik schaamde me er zo voor dat ik dingen niet kon uitleggen, omdat ik niet veel over mijn eigen land wist.
Ik blijf ook Spaans studeren. Ik ben nog steeds regelmatig woordjes aan het leren. Duswil ik nog eens gaan, deze keer een cursus op een hoger niveau volgen en naar plekken reizen waar ik nog niet ben geweest.
Tot slot ga ik terug naar school en me heel hard inzetten voor mijn hoofdvak.Het pad dat ik volgdeIk vond dat ik me daar meer voor moest inzetten.
V.Wat betekent een tussenjaar voor mij?
‘Een ervaring waardoor ik veel dingen heb kunnen zien.’
Als ik gewoon was doorgegaan met mijn hoofdvak, had ik dit niet geweten. Maar ik leerde iets heel anders — koffie — en waagde de sprong naar Spanje. Daardoor kon ik me niet langer blijven afvragen hoe de paden die ik niet had gekozen zouden zijn geweest, en me op mijn eigen pad concentreren.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
