Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Veranderde mindset, bredere blik #Wijsheid, verbeterde Engelse taalvaardigheid #Ervoer het plezier van uitkijken naar verre oorden
De grootste verandering zit in mijn mindset. Voor mij was Korea een plek met een harde werkelijkheid en leken het buitenland ideale plekken, los van de werkelijkheid. Voordat ik een tussenjaar nam, dacht ik dat mijn leven mislukt zou zijn als ik na mijn afstuderen niet terechtkon op de plek die ik wilde, geen goedbetaalde baan kreeg of geen functie kreeg waarin anderen mij zouden erkennen. Dat geloofde ik voordat ik mijn tussenjaar nam. Maar na mijn tussenjaar kijk ik nu verder vooruit en geniet ik van het leven.
- Harvard-student vertrekt naar Thailand om de wereld mooier te maken / Lee Dayeon — deelnemer aan een tussenjaar |
Taal
Mijn niveau Engels voordat ik deelnam:Dagelijkse gesprekken: prima
Tijdens de deelname:Geen probleem
Mijn taaltip!
Meestalgebruik ik vooral Engels. Behalve zakelijk Engels dat je voor je werk nodig hebt, is Engels op gespreksniveau meer dan voldoende om je te redden. De medewerkers en kinderen van de instelling en de meeste Thai spreken niet erg goed Engels. Als je dus vooraf wat basiskennis van het Thais opdoet, kun je makkelijker contact maken met de kinderen of dorpsbewoners.
Maaltijden
Maaltijdregeling:Gebruikgemaakt van de aangeboden maaltijden
Mijn tip over maaltijden!
De eerste paar weken at ik in de kantine op mijn werk. Daarna kocht ik af en toe eten bij restaurants in de buurt van mijn werk. Je kunt ook brood, jam en boter kopen in de supermarkt en toast maken.
Wat moet je meenemen / Inpakken
Spullen die lastig waren om mee te hebben:Ik nam hardloopschoenen mee omdat ik van plan was te sporten, maar het was zo heet dat sporten ondenkbaar was. Uiteindelijk heb ik de hardloopschoenen nooit gedragen en nam ik ze weer mee naar huis.
Spullen die handig waren om mee te hebben:Ik nameen digitale cameramee en maakte er veel foto's mee. Niet alleen tijdens uitstapjes, maar ook de alledaagse momenten op mijn werk vastleggen leverde mooie herinneringen op.
Tips over wat je moet meenemen!
Op de lokale weekendmarkt kun je goedkoop Thaise broeken en T-shirts kopen. Pak niet te veel zware kleding in: je kunt die beter daar kopen.
Niet alleen kleding, maar ook de meeste dagelijkse benodigdheden, zoals shampoo en conditioner, zijn in Thailand verkrijgbaar.
V.Kunt u uzelf kort voorstellen?
Hallo. Ik ben Lee Dayeon en heb een tussenjaar doorgebracht in Chiang Mai, Thailand. Mijn hoge zelfvertrouwen en vrolijke uitstraling zijn mijn sterke punten. Ik vind het leuk om positief te denken en gelukkige energie te verspreiden.
V.Waarom koos u voor het tussenjaarprogramma waaraan u deelnam?
Voordat ik een tussenjaar nam, wilde ik in de Verenigde Staten werken. Ik worstelde met mijn taalvaardigheid en met de bezwaren van mijn ouders. Tijdens die periode ontmoette ik directeur An Si-jun. Na meerdere gesprekken raadde hij me een vrijwilligers- en stageprogramma in Thailand aan. Eerst wilde ik aan een ander tussenjaarprogramma meedoen, maar omdat de directeur mijn persoonlijkheid en karakter kende, raadde hij dit programma sterk aan!!Chiang Mai, ThailandDaar ben ik naartoe gegaan.
V.Maakte u zich zorgen over een langer verblijf in het buitenland?
Omdat ik al van jongs af aan graag langere tijd in het buitenland wilde wonen, voelde ik eerder...opwindingdan zorgen. Bovendien vond ik de periode van twaalf weken kort, dus wilde ik eigenlijk nog wat langer blijven.
V.Welke voorbereidingen trof u voordat u naar het buitenland vertrok?
Afgezien van het regelen van mijn visum hoefde ik niet veel bijzonders voor te bereiden. Ik pakte kleding, basisgeneesmiddelen en essentiële toiletartikelen in.
V.Hoe waren de opzet en organisatie van het programma waaraan u deelnam?
De voorlichtingsbijeenkomst vóór vertrek op het kantoor van Korea Gap Year was een grote hulp bij het uitvoeren van het tussenjaarprogramma. Omdat ik met kennis van het project en een paar ideeën op pad ging, was het werk beginnen iets minder moeilijk en kon ik er met plezier aan beginnen.
V.Kunt u iets vertellen over uw dagelijkse routine?
08:00-09:00 Aankomst op het werk
09:00-12:00 Bereid de tekenactiviteiten voor die je ’s middags met de kinderen gaat doen en bedenk ideeën voor thema’s om te tekenen.
12:00-13:00 Lunchpauze
13:00-16:00Doe samen mee aan de programma’s van andere vrijwilligers (volksgezondheid, kunsttherapie, bezoeken aan mensen uit de gemeenschap).
16:00-18:00 Tekenen met de kinderen en Koreaanse les (de Koreaanse lessen zijn twee keer per week).
Vanaf 18:00 Werk afronden en vrije tijd
V.Over het tussenjaarprogramma waaraan ik heb deelgenomen: wat ik leuk en ontroerend vond, wat ik heb geleerd, wat ik heb ingezien, enzovoort.
Ik vond het heerlijk om gewoon tijd door te brengen in een onbekende omgeving, zonder ook maar één Koreaan om me heen. Hoewel ik maar één Koreaan was en er maar kort verbleef, raakte ik op mijn laatste werkdag ontroerd toen de kinderen me tegenhielden zodat ik niet weg kon. Tijdens mijn werk maakte ik me vaak zorgen of ik alles wel goed deed, maar de oprichter, Michael Schaefer, was heel aardig tegen me en zei dat hij geloofde dat ik alles kon wanneer ik terug was in Korea. Daar werd ik tot tranen toe door geroerd.
Ik leerde de basis van het Thai, en doordat ik met vrijwilligers van allerlei nationaliteiten samenwerkte, verbeterde mijn Engelse spreekvaardigheid enorm.
V.Vertel over iemand die je tijdens je tussenjaar hebt ontmoet en die indruk op je heeft gemaakt.
Tijdens mijn tussenjaar, waarin ik in Thailand werkte, ontmoette ik buitenlandse vrijwilligers en stagiairs. Er waren stagiairs uit de VS, het VK, Canada, Peru, Frankrijk en China! Omdat ze allemaal uit het buitenland kwamen...cultuuren ooktaalanders waren, dacht ik dat het moeilijk zou zijn om een goede band op te bouwen. Maar iedereen had een geweldig karakter, was aardig voor me en we konden het goed met elkaar vinden. Met de Amerikanen Eric en Mary raakte ik bijzonder goed bevriend.
V.Welk advies zou je geven aan toekomstige deelnemers van het tussenjaarprogramma?
In het begin zal het moeilijk zijn, maar na korte tijd zul je er veel plezier in krijgen. Verlies daarna dat plezier en enthousiasme niet, maar probeer ze vast te houden. Vanaf ongeveer twee à drie weken voordat je teruggaat naar Korea, kun je je wat afgeleid voelen en je moeilijk op je werk concentreren, dus...houd je gedachtengoed op orde. Zet ’m op!
V.Als je de periode vóór en na deelname aan het tussenjaarprogramma vergelijkt?
De grootste verandering zit in mijndenkwijze. Ik dacht altijd dat Korea een land was met een harde werkelijkheid en dat het buitenland een ideale, onwerkelijke plek was. Ik geloofde dat mijn leven mislukt zou zijn als ik na mijn afstuderen niet de baan kreeg die ik wilde, een goedbetaalde baan, of een baan die anderen aanzien inboezemde. Zo dacht ik voordat ik aan een tussenjaar begon. Maar na mijn tussenjaar kijk ik verder vooruit en geniet ik van mijn tijd.
V.Vertel over je persoonlijke reisroutes die je tijdens je tussenjaar hebt ontdekt.
Tijdens mijn tussenjaar heb ik niet veel gereisd. In het weekend, als ik tijd had, bezocht ik plaatsen in de buurt van Chiang Mai, zoals Chiang Rai en Pai. Omdat mijn werkplek in het noorden van Thailand ligt, kun je het beste beginnen met reizen in de noordelijke omgeving.
V.Mijn persoonlijke verhaal over mijn tussenjaar in Thailand
Oorspronkelijk wilde ik in de Verenigde Staten gaan werken. Maar in de praktijk schoot mijn talenkennis tekort en had ik er weinig vertrouwen in dat ik het werk zou kunnen doen dat ik wilde. Bovendien waren mijn ouders ertegen, waardoor ik veel twijfels had. Toen ontmoette ik CEO An Si-jun. Na drie maanden Engelse les op de Filipijnen besloot ik mijn tussenjaar door te brengen als stagiair bij een lokale Thaise ngo.
Toen ik in Thailand aankwam, was ik erg verbaasd. Alles wat ik zag, waren gras en bomen, muggen en allerlei insecten. Ik verwachtte geen geweldige werkomgeving, maar in de Thaise hitte was er zelfs geen airconditioning. De eerste indruk van mijn werkplek, midden in de natuur, was dan ook schokkend.
In het begin op mijn werk,een ontspannen werkomgevingDat was ik niet gewend. In tegenstelling tot de afwachtende manier waarop er in Korea wordt gewerkt, gaf niemand me instructies of vroeg wat ik moest doen. Ook de flexibele begin- en eindtijden en het feit dat je je bureau kon verlaten als je ergens buiten de deur moest zijn voor werk, verrasten me. Maar toen ik eraan gewend was, merkte ik dat deze manier van werken eigenlijk efficiënter was. Voordat ik uit Korea vertrok,...Ansichtkaartenproject’ en bedacht en organiseerde dit tijdens mijn tussenjaar. Het was een project waarbij de tekeningen van de kinderen op ansichtkaarten werden gedrukt, die vervolgens werden verkocht of als bedankje aan donateurs werden gegeven.Het project bracht kinderen die je niet gemakkelijk persoonlijk kunt ontmoeten via ansichtkaarten in contact met donateurs.Dat was de betekenis ervan. Voor het project tekende ik samen met de kinderen op de ansichtkaarten, waardoor ik veel closer met hen werd.
Een bijzonder moment tijdens mijn tussenjaar was toen de kinderen die werden opgevangen door de organisatie waarvoor ik werkte, mijnnaamriepen. Toen ik de kinderen voor het eerst ontmoette, probeerden ze zelfs oogcontact met me te vermijden. Maar ze riepen mijn naam wanneer ze klaar waren met hun werk en naar huis gingen, wanneer we samen schilderden en wanneer we in het weekend tijd met elkaar doorbrachten. Omdat we niet vloeiend met elkaar konden praten, ontroerde het me enorm en gaf het me veel voldoening wanneer ze mijn naam riepen.
Ik heb veel geleerd op een plek waar geen enkele Koreaan was; mijn collega’s kwamen uit de Verenigde Staten, Frankrijk, Peru en China. Doordat ik dag en nacht met moedertaalsprekers omging, verbeterde mijn Engels en kon ik diepgaande gesprekken voeren over hun culturen en waarden. Ik dacht altijd dat Amerikanen door de Amerikaanse cultuur allemaal ‘cool’ zouden zijn, maar mijn tussenjaar heeft die kijk sterk veranderd. Er zijn culturele verschillen tussen landen en bevolkingsgroepen, maar dat individuele mensen verschillen in persoonlijkheid en karakter is overal hetzelfde.In open culturen zijn er conservatieve mensen en in conservatieve culturen zijn er ruimdenkende mensen. Sommigen zijn niet altijd ‘cool’ en blijven wrok koesteren, terwijl anderen dingen zo gemakkelijk loslaten dat het bewonderenswaardig is. De verscheidenheid aan persoonlijkheden die je in ons land ziet, was in het buitenland niet anders.
ReizenIk heb ook wat gereisd. Ik bezocht Pai, Chiang Rai en Chiang Mai in het noorden. Op mijn verjaardag reisde ik alleen naar Bangkok en startte ik een project om felicitaties van buitenlanders te ontvangen; ik maakte er zelfs een video van. Naarmate de tijd verstreek, voelde uitgaan in Chiang Mai steeds minder als reizen en steeds meer als een wandeling door de buurt. Ik voelde me daardoor geen toerist, maar eenplaatselijke inwonerIk voelde me ook een plaatselijke inwoner. Maar naar het buitenland kunnen gaan alsof je door een vertrouwde buurt dwaalt, was een nieuwe en bijzondere ervaring.
Er is één persoon die ik tijdens mijn tussenjaar heb ontmoet en die me is bijgebleven. Vanaf het moment dat ik besloot een tussenjaar te nemen, was er altijd angst in mijn hart. Ik studeerde aan een regionale universiteit en besefte pas laat hoe de werkelijkheid in elkaar zat. De dingen die ik wilde doen begonnen maar langzaam duidelijk te worden, en ik had wel van alles gedaan, maar niets goed afgerond of opgebouwd. Daardoor leefde ik alsof ik voortdurend werd opgejaagd, en dacht ik dat mijn leven ongelukkig zou zijn als ik na mijn afstuderen niet zo’n zogenoemde goede baan kreeg. Maar tijdens mijn tussenjaar ontmoette ik een heel bijzondere vrouw onder de collega’s met wie ik werkte, en daardoor veranderde er iets.
Zespreekt vier talen, heeft meer dan twintig landen bezocht, was directeur van een restaurant-café en werkte later op de HR-afdeling van een bekend bedrijf dat iedereen zou kennen. Ik nam aan dat zo’n vrouw van meet af aan uitzonderlijk moest zijn geweest. Toen ik tijd met haar doorbracht, hoorde ik een verbazingwekkend verhaal: haar salaris bij haar eerste baan was1.000.000 wonDat was het bedrag. Wat ze daarna zei, verraste me nog meer.Ze zei dat ze zelfs voor een lager salaris bij dat bedrijf zou hebben gewerkt; een bedrijf waar je veel kunt leren, is de moeite waard — zelfs als je moet betalen om er iets te leren.
Op dat moment voelde het alsof iemand me met een hamer hard op mijn hoofd sloeg. Als ik tien jaar nodig heb om te bereiken wat ik wil, moet ik niet klagen dat tien jaar zo lang duurt, maar...die tijd volop vullen met ervaring en kennis.— haar woorden. Ik leerde van haar dat je, ook als je huidige situatie niet helemaal naar wens is, je best moet doen om je op de toekomst voor te bereiden. Ik ontmoette veel mensen en voerde veel gesprekken, maar op dit moment werden mijn zorgen het duidelijkst weggenomen.
De grootste verandering zit in mijn mindset. Voor mij was Korea een plek met een harde werkelijkheid en leken het buitenland ideale plekken, los van de werkelijkheid. Voordat ik een tussenjaar nam, dacht ik dat mijn leven mislukt zou zijn als ik na mijn afstuderen niet terechtkon op de plek die ik wilde, geen goedbetaalde baan kreeg of geen functie kreeg waarin anderen mij zouden erkennen. Dat geloofde ik voordat ik mijn tussenjaar nam. Maar na mijn tussenjaar kijk ik nu verder vooruit en geniet ik van het leven.
- Harvard-student vertrekt naar Thailand om de wereld mooier te maken / Lee Dayeon — deelnemer aan een tussenjaar |
Taal
Mijn niveau Engels voordat ik deelnam:Dagelijkse gesprekken: prima
Tijdens de deelname:Geen probleem
Mijn taaltip!
Meestalgebruik ik vooral Engels. Behalve zakelijk Engels dat je voor je werk nodig hebt, is Engels op gespreksniveau meer dan voldoende om je te redden. De medewerkers en kinderen van de instelling en de meeste Thai spreken niet erg goed Engels. Als je dus vooraf wat basiskennis van het Thais opdoet, kun je makkelijker contact maken met de kinderen of dorpsbewoners.
Maaltijden
Maaltijdregeling:Gebruikgemaakt van de aangeboden maaltijden
Mijn tip over maaltijden!
De eerste paar weken at ik in de kantine op mijn werk. Daarna kocht ik af en toe eten bij restaurants in de buurt van mijn werk. Je kunt ook brood, jam en boter kopen in de supermarkt en toast maken.
Wat moet je meenemen / Inpakken
Spullen die lastig waren om mee te hebben:Ik nam hardloopschoenen mee omdat ik van plan was te sporten, maar het was zo heet dat sporten ondenkbaar was. Uiteindelijk heb ik de hardloopschoenen nooit gedragen en nam ik ze weer mee naar huis.
Spullen die handig waren om mee te hebben:Ik nameen digitale cameramee en maakte er veel foto's mee. Niet alleen tijdens uitstapjes, maar ook de alledaagse momenten op mijn werk vastleggen leverde mooie herinneringen op.
Tips over wat je moet meenemen!
Op de lokale weekendmarkt kun je goedkoop Thaise broeken en T-shirts kopen. Pak niet te veel zware kleding in: je kunt die beter daar kopen.
Niet alleen kleding, maar ook de meeste dagelijkse benodigdheden, zoals shampoo en conditioner, zijn in Thailand verkrijgbaar.
V.Kunt u uzelf kort voorstellen?
Hallo. Ik ben Lee Dayeon en heb een tussenjaar doorgebracht in Chiang Mai, Thailand. Mijn hoge zelfvertrouwen en vrolijke uitstraling zijn mijn sterke punten. Ik vind het leuk om positief te denken en gelukkige energie te verspreiden.
V.Waarom koos u voor het tussenjaarprogramma waaraan u deelnam?
Voordat ik een tussenjaar nam, wilde ik in de Verenigde Staten werken. Ik worstelde met mijn taalvaardigheid en met de bezwaren van mijn ouders. Tijdens die periode ontmoette ik directeur An Si-jun. Na meerdere gesprekken raadde hij me een vrijwilligers- en stageprogramma in Thailand aan. Eerst wilde ik aan een ander tussenjaarprogramma meedoen, maar omdat de directeur mijn persoonlijkheid en karakter kende, raadde hij dit programma sterk aan!!Chiang Mai, ThailandDaar ben ik naartoe gegaan.
V.Maakte u zich zorgen over een langer verblijf in het buitenland?
Omdat ik al van jongs af aan graag langere tijd in het buitenland wilde wonen, voelde ik eerder...opwindingdan zorgen. Bovendien vond ik de periode van twaalf weken kort, dus wilde ik eigenlijk nog wat langer blijven.
V.Welke voorbereidingen trof u voordat u naar het buitenland vertrok?
Afgezien van het regelen van mijn visum hoefde ik niet veel bijzonders voor te bereiden. Ik pakte kleding, basisgeneesmiddelen en essentiële toiletartikelen in.
V.Hoe waren de opzet en organisatie van het programma waaraan u deelnam?
De voorlichtingsbijeenkomst vóór vertrek op het kantoor van Korea Gap Year was een grote hulp bij het uitvoeren van het tussenjaarprogramma. Omdat ik met kennis van het project en een paar ideeën op pad ging, was het werk beginnen iets minder moeilijk en kon ik er met plezier aan beginnen.
V.Kunt u iets vertellen over uw dagelijkse routine?
08:00-09:00 Aankomst op het werk
09:00-12:00 Bereid de tekenactiviteiten voor die je ’s middags met de kinderen gaat doen en bedenk ideeën voor thema’s om te tekenen.
12:00-13:00 Lunchpauze
13:00-16:00Doe samen mee aan de programma’s van andere vrijwilligers (volksgezondheid, kunsttherapie, bezoeken aan mensen uit de gemeenschap).
16:00-18:00 Tekenen met de kinderen en Koreaanse les (de Koreaanse lessen zijn twee keer per week).
Vanaf 18:00 Werk afronden en vrije tijd
V.Over het tussenjaarprogramma waaraan ik heb deelgenomen: wat ik leuk en ontroerend vond, wat ik heb geleerd, wat ik heb ingezien, enzovoort.
Ik vond het heerlijk om gewoon tijd door te brengen in een onbekende omgeving, zonder ook maar één Koreaan om me heen. Hoewel ik maar één Koreaan was en er maar kort verbleef, raakte ik op mijn laatste werkdag ontroerd toen de kinderen me tegenhielden zodat ik niet weg kon. Tijdens mijn werk maakte ik me vaak zorgen of ik alles wel goed deed, maar de oprichter, Michael Schaefer, was heel aardig tegen me en zei dat hij geloofde dat ik alles kon wanneer ik terug was in Korea. Daar werd ik tot tranen toe door geroerd.
Ik leerde de basis van het Thai, en doordat ik met vrijwilligers van allerlei nationaliteiten samenwerkte, verbeterde mijn Engelse spreekvaardigheid enorm.
V.Vertel over iemand die je tijdens je tussenjaar hebt ontmoet en die indruk op je heeft gemaakt.
Tijdens mijn tussenjaar, waarin ik in Thailand werkte, ontmoette ik buitenlandse vrijwilligers en stagiairs. Er waren stagiairs uit de VS, het VK, Canada, Peru, Frankrijk en China! Omdat ze allemaal uit het buitenland kwamen...cultuuren ooktaalanders waren, dacht ik dat het moeilijk zou zijn om een goede band op te bouwen. Maar iedereen had een geweldig karakter, was aardig voor me en we konden het goed met elkaar vinden. Met de Amerikanen Eric en Mary raakte ik bijzonder goed bevriend.
V.Welk advies zou je geven aan toekomstige deelnemers van het tussenjaarprogramma?
In het begin zal het moeilijk zijn, maar na korte tijd zul je er veel plezier in krijgen. Verlies daarna dat plezier en enthousiasme niet, maar probeer ze vast te houden. Vanaf ongeveer twee à drie weken voordat je teruggaat naar Korea, kun je je wat afgeleid voelen en je moeilijk op je werk concentreren, dus...houd je gedachtengoed op orde. Zet ’m op!
V.Als je de periode vóór en na deelname aan het tussenjaarprogramma vergelijkt?
De grootste verandering zit in mijndenkwijze. Ik dacht altijd dat Korea een land was met een harde werkelijkheid en dat het buitenland een ideale, onwerkelijke plek was. Ik geloofde dat mijn leven mislukt zou zijn als ik na mijn afstuderen niet de baan kreeg die ik wilde, een goedbetaalde baan, of een baan die anderen aanzien inboezemde. Zo dacht ik voordat ik aan een tussenjaar begon. Maar na mijn tussenjaar kijk ik verder vooruit en geniet ik van mijn tijd.
V.Vertel over je persoonlijke reisroutes die je tijdens je tussenjaar hebt ontdekt.
Tijdens mijn tussenjaar heb ik niet veel gereisd. In het weekend, als ik tijd had, bezocht ik plaatsen in de buurt van Chiang Mai, zoals Chiang Rai en Pai. Omdat mijn werkplek in het noorden van Thailand ligt, kun je het beste beginnen met reizen in de noordelijke omgeving.
V.Mijn persoonlijke verhaal over mijn tussenjaar in Thailand
Oorspronkelijk wilde ik in de Verenigde Staten gaan werken. Maar in de praktijk schoot mijn talenkennis tekort en had ik er weinig vertrouwen in dat ik het werk zou kunnen doen dat ik wilde. Bovendien waren mijn ouders ertegen, waardoor ik veel twijfels had. Toen ontmoette ik CEO An Si-jun. Na drie maanden Engelse les op de Filipijnen besloot ik mijn tussenjaar door te brengen als stagiair bij een lokale Thaise ngo.
Toen ik in Thailand aankwam, was ik erg verbaasd. Alles wat ik zag, waren gras en bomen, muggen en allerlei insecten. Ik verwachtte geen geweldige werkomgeving, maar in de Thaise hitte was er zelfs geen airconditioning. De eerste indruk van mijn werkplek, midden in de natuur, was dan ook schokkend.
In het begin op mijn werk,een ontspannen werkomgevingDat was ik niet gewend. In tegenstelling tot de afwachtende manier waarop er in Korea wordt gewerkt, gaf niemand me instructies of vroeg wat ik moest doen. Ook de flexibele begin- en eindtijden en het feit dat je je bureau kon verlaten als je ergens buiten de deur moest zijn voor werk, verrasten me. Maar toen ik eraan gewend was, merkte ik dat deze manier van werken eigenlijk efficiënter was. Voordat ik uit Korea vertrok,...Ansichtkaartenproject’ en bedacht en organiseerde dit tijdens mijn tussenjaar. Het was een project waarbij de tekeningen van de kinderen op ansichtkaarten werden gedrukt, die vervolgens werden verkocht of als bedankje aan donateurs werden gegeven.Het project bracht kinderen die je niet gemakkelijk persoonlijk kunt ontmoeten via ansichtkaarten in contact met donateurs.Dat was de betekenis ervan. Voor het project tekende ik samen met de kinderen op de ansichtkaarten, waardoor ik veel closer met hen werd.
Een bijzonder moment tijdens mijn tussenjaar was toen de kinderen die werden opgevangen door de organisatie waarvoor ik werkte, mijnnaamriepen. Toen ik de kinderen voor het eerst ontmoette, probeerden ze zelfs oogcontact met me te vermijden. Maar ze riepen mijn naam wanneer ze klaar waren met hun werk en naar huis gingen, wanneer we samen schilderden en wanneer we in het weekend tijd met elkaar doorbrachten. Omdat we niet vloeiend met elkaar konden praten, ontroerde het me enorm en gaf het me veel voldoening wanneer ze mijn naam riepen.
Ik heb veel geleerd op een plek waar geen enkele Koreaan was; mijn collega’s kwamen uit de Verenigde Staten, Frankrijk, Peru en China. Doordat ik dag en nacht met moedertaalsprekers omging, verbeterde mijn Engels en kon ik diepgaande gesprekken voeren over hun culturen en waarden. Ik dacht altijd dat Amerikanen door de Amerikaanse cultuur allemaal ‘cool’ zouden zijn, maar mijn tussenjaar heeft die kijk sterk veranderd. Er zijn culturele verschillen tussen landen en bevolkingsgroepen, maar dat individuele mensen verschillen in persoonlijkheid en karakter is overal hetzelfde.In open culturen zijn er conservatieve mensen en in conservatieve culturen zijn er ruimdenkende mensen. Sommigen zijn niet altijd ‘cool’ en blijven wrok koesteren, terwijl anderen dingen zo gemakkelijk loslaten dat het bewonderenswaardig is. De verscheidenheid aan persoonlijkheden die je in ons land ziet, was in het buitenland niet anders.
ReizenIk heb ook wat gereisd. Ik bezocht Pai, Chiang Rai en Chiang Mai in het noorden. Op mijn verjaardag reisde ik alleen naar Bangkok en startte ik een project om felicitaties van buitenlanders te ontvangen; ik maakte er zelfs een video van. Naarmate de tijd verstreek, voelde uitgaan in Chiang Mai steeds minder als reizen en steeds meer als een wandeling door de buurt. Ik voelde me daardoor geen toerist, maar eenplaatselijke inwonerIk voelde me ook een plaatselijke inwoner. Maar naar het buitenland kunnen gaan alsof je door een vertrouwde buurt dwaalt, was een nieuwe en bijzondere ervaring.
Er is één persoon die ik tijdens mijn tussenjaar heb ontmoet en die me is bijgebleven. Vanaf het moment dat ik besloot een tussenjaar te nemen, was er altijd angst in mijn hart. Ik studeerde aan een regionale universiteit en besefte pas laat hoe de werkelijkheid in elkaar zat. De dingen die ik wilde doen begonnen maar langzaam duidelijk te worden, en ik had wel van alles gedaan, maar niets goed afgerond of opgebouwd. Daardoor leefde ik alsof ik voortdurend werd opgejaagd, en dacht ik dat mijn leven ongelukkig zou zijn als ik na mijn afstuderen niet zo’n zogenoemde goede baan kreeg. Maar tijdens mijn tussenjaar ontmoette ik een heel bijzondere vrouw onder de collega’s met wie ik werkte, en daardoor veranderde er iets.
Zespreekt vier talen, heeft meer dan twintig landen bezocht, was directeur van een restaurant-café en werkte later op de HR-afdeling van een bekend bedrijf dat iedereen zou kennen. Ik nam aan dat zo’n vrouw van meet af aan uitzonderlijk moest zijn geweest. Toen ik tijd met haar doorbracht, hoorde ik een verbazingwekkend verhaal: haar salaris bij haar eerste baan was1.000.000 wonDat was het bedrag. Wat ze daarna zei, verraste me nog meer.Ze zei dat ze zelfs voor een lager salaris bij dat bedrijf zou hebben gewerkt; een bedrijf waar je veel kunt leren, is de moeite waard — zelfs als je moet betalen om er iets te leren.
Op dat moment voelde het alsof iemand me met een hamer hard op mijn hoofd sloeg. Als ik tien jaar nodig heb om te bereiken wat ik wil, moet ik niet klagen dat tien jaar zo lang duurt, maar...die tijd volop vullen met ervaring en kennis.— haar woorden. Ik leerde van haar dat je, ook als je huidige situatie niet helemaal naar wens is, je best moet doen om je op de toekomst voor te bereiden. Ik ontmoette veel mensen en voerde veel gesprekken, maar op dit moment werden mijn zorgen het duidelijkst weggenomen.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
