Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Meer zelfstandigheid, meer levenslust #Ontspanning, een verruimde blik #Kleine geluksmomenten en dankbaarheid voor mezelf
In the past, if I had nothing to do I would lie at home feeling listless and just hope time would pass quickly, but living there gave me energy and made me feel that time was too precious to waste. Above all, I guess I found some leisure in the way I think—life feels more relaxed and I feel stronger.
- Haeundae! I want to live there, a place of youth! / Park Sae-arom, gap-year participant (gapper) |
Packing list
Items that were troublesome to be without / items that were convenient to have:None
Items that were troublesome to have:None
Items that were convenient to have:Towels and toiletries
My tip for packing!
It''s best to bring the basic items yourself!
Q.Did you have any memorable enjoyable experiences or unpleasant experiences during the gap-year period?
Because I get motion sickness on buses, riding Busan''s tourist-filled buses was really tough. But I remember that a friend who joined me would make sure I had a seat every time we took the bus. I was really thankful! And the...night-view touris memorable. The countless lights filling the city were truly spectacular.
Q.What did you like about the gap-year program you participated in?
What I liked most was, first of all, leaving my boring home and having some...time to myselfthat I could enjoy at my own pace, anda sense of independencethat I was able to develop. I also liked that, even though I only spent a month with people who were strangers at first, we became so close—like family—that I felt empty-hearted when we had to say goodbye. I don’t know when we’ll meet again, but it’s a very good memory. What I learned and realized through this program is...that even small tasks can become heartfelt if you don''t neglect them. This was something I would repeat to myself whenever I was having a hard time living there.
Q.Please tell us about someone memorable you met during the gap-year period.
All the guesthouse staff I worked with. They were people I had never met before, but within a few days we became close like friends and family. Maybe because we ate and slept together and shared the basic necessities of life, we bonded quickly and were able to get along well.
Q.If I were the gap year program planner, I would add or modify the following points in this program!
I don''t think there''s anything in particular that needs to be added or changed. Life at a guesthouse depends entirely on the individual. If you want to enjoy a better program, I think you have to create it yourself.
Q.My personal tip for participants who will join later!
It''s good to free yourself from the compulsion that you must go somewhere on your day off. ''I want to live there’If you came because you felt ''I want to live there,'' it''s really best to try to live like a local. First, slowly savor the neighborhood you''re living in before leaving — there''s no problem with that. As a bonus, having a subway route app or information about various good restaurants will make your trip even better.
Q.How would you compare before and after participating in the gap year program?
I feel more energized in my daily life.Before, if there was nothing to do I would lie at home feeling listless and just pray for time to pass quickly, but living there brought me energy and made me feel that time is precious. Above all, I guess I found some mental space in my thinking. Life feels more relaxed and I feel stronger.
Q.Tell us about your personal place you discovered during the gap year.
The place I liked most during my Busan trip was TaejongdaeI would choose Taejongdae. Before going to Taejongdae, I first stopped by Gamcheon Culture Village to look around and take photos, then took a bus to Taejongdae. I arrived around 5 p.m., walked around Taejongdae and admired the vast sea. Even if it seems trivial, I really remember that moment as being truly enjoyable. And when I had Taejongdae jjamppong — a hearty seafood noodle soup — for dinner, I really felt like everything fell into place and was put in order.
V.Mijn verhaal over een tussenjaar in Haeundae
Er is een maand voorbijgegaan — lang, als je het zo noemt, kort, als je het zo noemt. Ik herinner me dat ik na mijn eerste aanmelding voor het tussenjaar een beetje spijt had. Achteraf gezien was de reden nogal dwaas en eenvoudig: ik was bang om mijn dagelijkse routine te doorbreken.angstDat was het. Op de een of andere manier belandde ik in de trein naar Haeundae in Busan en dacht ik: ''O, ik ben echt in Busan. Ik kan een maand lang niet naar huis.'' Ik voelde me een beetje bang en opgewonden.
Ik kwam met de auto van de pensionbeheerder aan bij het pension — waar ik de komende maand als thuis zou wonen. Nadat ik tijdelijk een kamer had toegewezen gekregen en mijn spullen een beetje had uitgepakt, verlangde mijn vermoeide lichaam na de lange reis meteen naar het bed. Op de eerste dag leerde ik eenvoudige taken, en vanaf de volgende dag begon ik serieus met het werk in het pension. Omdat het werk alleen bestond uit helpen met eenvoudige schoonmaakwerkzaamheden, dacht ik eerst dat het niet zo veel voorstelde.
Maar wat een verrassing! Echtschoonmakenomdat het allemaal schoonmaken was, vond ik het des te zwaarder. Natuurlijk lach ik er nu om en denk ik dat het kwam doordat het mijn eerste keer was en ik nog geen ervaring had, maar toen ik besefte dat de logiessector zelf zo'n zware dienstverlenende branche is, dacht ik dat ik hard moest werken. Langzaam kreeg ik het werk onder de knie. Een kamer die we eerst samen schoonmaakten, kon ik later in mijn eentje doen. Nu heb ik er alle vertrouwen in dat ik overal bedden kan opmaken en kamers kan schoonmaken.
Zo klinkt het alsof het werk in het pension erg vermoeiend en zwaar is, maar zodra het schoonmaken klaar is, heb je alle taken van de dag afgerond, dus je krijgtvrije tijdWanneer dat gebeurde, gingen mijn vriendin en ik er zonder nadenken meteen op uit. De eerste plek waar we naartoe gingen, lag in Nampo-dong:de Gukje-markt en de Kkangtong-markt! Eerst voelde het een beetje vreemd om naar de markt te gaan, maar zodra ik er was, verloor ik de tijd uit het oog terwijl ik rondliep. Er was zoveel te eten! Het gerecht dat me het meest is bijgebleven, was dat midden in een steegje alle aandacht trok:bibim dangmyeon (pittige gemengde glasnoedels)Dat was het. Ik probeerde het voor het eerst, maar zelfs nu ik dit schrijf, komt de hartige smaak me weer voor de geest.
Misschien omdat het een markt was, was het aanbod aan streetfood groot en waren er veel heerlijke gerechten waar buitenlandse toeristen voor in de rij zouden staan. Na een avondje uit keerden we terug naar het pension, waar we meerdere keren per week kip en bier kochten en feestjes hielden met de gasten. Ik deed niet vaak mee, maar ik herinner me dat ik af en toe bier en kip at en gezellig kletste. Ook hielden we bij mooi weer 's avonds barbecuefeestjes op het dak. Omdat het het dakterrasfeestje was waar ik altijd van had gedroomd, smaakte de barbecue beter dan ooit.
Soms gingen we 's avonds samen met het personeel van het pension denachtelijke uitzichtbekijken. Ik herinner me ook dat we eropuit gingen om van het uitzicht bij nacht te genieten. Het was de eerste keer dat ik zo laat op de avond tijdens een rit over de snelweg van de koele bries genoot. Als ik erover nadenk, waren er zoveel eerste keren en ik was blij dat ik ze meemaakte. Doordat we met het personeel samenwoonden en ongeveer hetzelfde ritme hadden, raakten we gemakkelijk bevriend en voelde het als familie. Mijn vriendin en ik studeerden kunst, dus we zetten onze vaardigheden in en schonken het pension zelfs een paar mooie schilderijen.
Op de laatste avond gaven ze een feestje voor mijn vriendin en mij, en omdat we weemoedig waren, gingen we tot laat het nachtelijke uitzicht bekijken. Ook op de dag van ons vertrek stonden ze vroeg op om ontbijt voor ons klaar te maken, waarvoor ik ze erg dankbaar was. Terwijl ik dit schrijf, komen er steeds meer herinneringen boven. Nog een herinnering is die keer dat mijn vriendin en ik op een warme dag met een matje naar het strand van Gwangalli gingen om te schetsen. De blauwe zee en de heldere lucht. Ik kon het glinsterende zand niet in één keer op één doek vastleggen, maar om dat mooie moment te bewaren schilderde ik het op doek.De zee was die dag zo helder en blauw dat ik haar nog steeds niet kan vergeten.
Ik schilderde ook de gezichten van mijn ouders en gaf hun die schilderijen cadeau. Ik denk dat ik tijdens deze reis meer heb geschilderd dan thuis, dus voor mij persoonlijk was het een geslaagde reis. Doordat ik er woonde, heb ik het gevoel dat ik werkelijk elk hoekje heb verkend. Gelukkig heeft het tijdens de reis maar één keer geregend. Daardoor kon ik mooie foto's maken en was het niet zo heet als verwacht, zodat ik comfortabel kon rondwandelen. Mijn vriendin grapte dat ze met haar ogen dicht naar de Nampo-markt kon lopen — we hadden er zoveel rondgedwaald dat we de markt door en door kenden. Ik weet niet wanneer ik weer naar Busan kan gaan of wanneer ik de mensen van het pension, die als familie voelden, weer zal zien, maarhet zal me nog heel lang bijblijven.
Ik ben mezelf dankbaar dat ik me die maand goed heb aangepast en gezond ben gebleven. Ook ben ik mijn vriendin dankbaar, die me zonder te klagen steunde en voor me zorgde. No Eun-sol, de vriendin die aan het programma meedeed, is al sinds de middelbare school mijn vriendin, maar we zagen elkaar zelden omdat we het druk hadden. Doordat we tijdens dit programma een maand samenwoonden, is onze vriendschap sterker en hechter geworden, en daar ben ik trots op. Er gebeurde veel, maar het is lastig om alles onder woorden te brengen, dus heb ik geprobeerd mijn indrukken en gevoelens op te schrijven.Ik zal de zomer waarin ik 22 was, die augustus, niet vergeten en hoop altijd een levendig persoon te blijven die veel mensen energie kan geven. Daarmee sluit ik dit korte stukje af. Bedankt.
In the past, if I had nothing to do I would lie at home feeling listless and just hope time would pass quickly, but living there gave me energy and made me feel that time was too precious to waste. Above all, I guess I found some leisure in the way I think—life feels more relaxed and I feel stronger.
- Haeundae! I want to live there, a place of youth! / Park Sae-arom, gap-year participant (gapper) |
Packing list
Items that were troublesome to be without / items that were convenient to have:None
Items that were troublesome to have:None
Items that were convenient to have:Towels and toiletries
My tip for packing!
It''s best to bring the basic items yourself!
Q.Did you have any memorable enjoyable experiences or unpleasant experiences during the gap-year period?
Because I get motion sickness on buses, riding Busan''s tourist-filled buses was really tough. But I remember that a friend who joined me would make sure I had a seat every time we took the bus. I was really thankful! And the...night-view touris memorable. The countless lights filling the city were truly spectacular.
Q.What did you like about the gap-year program you participated in?
What I liked most was, first of all, leaving my boring home and having some...time to myselfthat I could enjoy at my own pace, anda sense of independencethat I was able to develop. I also liked that, even though I only spent a month with people who were strangers at first, we became so close—like family—that I felt empty-hearted when we had to say goodbye. I don’t know when we’ll meet again, but it’s a very good memory. What I learned and realized through this program is...that even small tasks can become heartfelt if you don''t neglect them. This was something I would repeat to myself whenever I was having a hard time living there.
Q.Please tell us about someone memorable you met during the gap-year period.
All the guesthouse staff I worked with. They were people I had never met before, but within a few days we became close like friends and family. Maybe because we ate and slept together and shared the basic necessities of life, we bonded quickly and were able to get along well.
Q.If I were the gap year program planner, I would add or modify the following points in this program!
I don''t think there''s anything in particular that needs to be added or changed. Life at a guesthouse depends entirely on the individual. If you want to enjoy a better program, I think you have to create it yourself.
Q.My personal tip for participants who will join later!
It''s good to free yourself from the compulsion that you must go somewhere on your day off. ''I want to live there’If you came because you felt ''I want to live there,'' it''s really best to try to live like a local. First, slowly savor the neighborhood you''re living in before leaving — there''s no problem with that. As a bonus, having a subway route app or information about various good restaurants will make your trip even better.
Q.How would you compare before and after participating in the gap year program?
I feel more energized in my daily life.Before, if there was nothing to do I would lie at home feeling listless and just pray for time to pass quickly, but living there brought me energy and made me feel that time is precious. Above all, I guess I found some mental space in my thinking. Life feels more relaxed and I feel stronger.
Q.Tell us about your personal place you discovered during the gap year.
The place I liked most during my Busan trip was TaejongdaeI would choose Taejongdae. Before going to Taejongdae, I first stopped by Gamcheon Culture Village to look around and take photos, then took a bus to Taejongdae. I arrived around 5 p.m., walked around Taejongdae and admired the vast sea. Even if it seems trivial, I really remember that moment as being truly enjoyable. And when I had Taejongdae jjamppong — a hearty seafood noodle soup — for dinner, I really felt like everything fell into place and was put in order.
V.Mijn verhaal over een tussenjaar in Haeundae
Er is een maand voorbijgegaan — lang, als je het zo noemt, kort, als je het zo noemt. Ik herinner me dat ik na mijn eerste aanmelding voor het tussenjaar een beetje spijt had. Achteraf gezien was de reden nogal dwaas en eenvoudig: ik was bang om mijn dagelijkse routine te doorbreken.angstDat was het. Op de een of andere manier belandde ik in de trein naar Haeundae in Busan en dacht ik: ''O, ik ben echt in Busan. Ik kan een maand lang niet naar huis.'' Ik voelde me een beetje bang en opgewonden.
Ik kwam met de auto van de pensionbeheerder aan bij het pension — waar ik de komende maand als thuis zou wonen. Nadat ik tijdelijk een kamer had toegewezen gekregen en mijn spullen een beetje had uitgepakt, verlangde mijn vermoeide lichaam na de lange reis meteen naar het bed. Op de eerste dag leerde ik eenvoudige taken, en vanaf de volgende dag begon ik serieus met het werk in het pension. Omdat het werk alleen bestond uit helpen met eenvoudige schoonmaakwerkzaamheden, dacht ik eerst dat het niet zo veel voorstelde.
Maar wat een verrassing! Echtschoonmakenomdat het allemaal schoonmaken was, vond ik het des te zwaarder. Natuurlijk lach ik er nu om en denk ik dat het kwam doordat het mijn eerste keer was en ik nog geen ervaring had, maar toen ik besefte dat de logiessector zelf zo'n zware dienstverlenende branche is, dacht ik dat ik hard moest werken. Langzaam kreeg ik het werk onder de knie. Een kamer die we eerst samen schoonmaakten, kon ik later in mijn eentje doen. Nu heb ik er alle vertrouwen in dat ik overal bedden kan opmaken en kamers kan schoonmaken.
Zo klinkt het alsof het werk in het pension erg vermoeiend en zwaar is, maar zodra het schoonmaken klaar is, heb je alle taken van de dag afgerond, dus je krijgtvrije tijdWanneer dat gebeurde, gingen mijn vriendin en ik er zonder nadenken meteen op uit. De eerste plek waar we naartoe gingen, lag in Nampo-dong:de Gukje-markt en de Kkangtong-markt! Eerst voelde het een beetje vreemd om naar de markt te gaan, maar zodra ik er was, verloor ik de tijd uit het oog terwijl ik rondliep. Er was zoveel te eten! Het gerecht dat me het meest is bijgebleven, was dat midden in een steegje alle aandacht trok:bibim dangmyeon (pittige gemengde glasnoedels)Dat was het. Ik probeerde het voor het eerst, maar zelfs nu ik dit schrijf, komt de hartige smaak me weer voor de geest.
Misschien omdat het een markt was, was het aanbod aan streetfood groot en waren er veel heerlijke gerechten waar buitenlandse toeristen voor in de rij zouden staan. Na een avondje uit keerden we terug naar het pension, waar we meerdere keren per week kip en bier kochten en feestjes hielden met de gasten. Ik deed niet vaak mee, maar ik herinner me dat ik af en toe bier en kip at en gezellig kletste. Ook hielden we bij mooi weer 's avonds barbecuefeestjes op het dak. Omdat het het dakterrasfeestje was waar ik altijd van had gedroomd, smaakte de barbecue beter dan ooit.
Soms gingen we 's avonds samen met het personeel van het pension denachtelijke uitzichtbekijken. Ik herinner me ook dat we eropuit gingen om van het uitzicht bij nacht te genieten. Het was de eerste keer dat ik zo laat op de avond tijdens een rit over de snelweg van de koele bries genoot. Als ik erover nadenk, waren er zoveel eerste keren en ik was blij dat ik ze meemaakte. Doordat we met het personeel samenwoonden en ongeveer hetzelfde ritme hadden, raakten we gemakkelijk bevriend en voelde het als familie. Mijn vriendin en ik studeerden kunst, dus we zetten onze vaardigheden in en schonken het pension zelfs een paar mooie schilderijen.
Op de laatste avond gaven ze een feestje voor mijn vriendin en mij, en omdat we weemoedig waren, gingen we tot laat het nachtelijke uitzicht bekijken. Ook op de dag van ons vertrek stonden ze vroeg op om ontbijt voor ons klaar te maken, waarvoor ik ze erg dankbaar was. Terwijl ik dit schrijf, komen er steeds meer herinneringen boven. Nog een herinnering is die keer dat mijn vriendin en ik op een warme dag met een matje naar het strand van Gwangalli gingen om te schetsen. De blauwe zee en de heldere lucht. Ik kon het glinsterende zand niet in één keer op één doek vastleggen, maar om dat mooie moment te bewaren schilderde ik het op doek.De zee was die dag zo helder en blauw dat ik haar nog steeds niet kan vergeten.
Ik schilderde ook de gezichten van mijn ouders en gaf hun die schilderijen cadeau. Ik denk dat ik tijdens deze reis meer heb geschilderd dan thuis, dus voor mij persoonlijk was het een geslaagde reis. Doordat ik er woonde, heb ik het gevoel dat ik werkelijk elk hoekje heb verkend. Gelukkig heeft het tijdens de reis maar één keer geregend. Daardoor kon ik mooie foto's maken en was het niet zo heet als verwacht, zodat ik comfortabel kon rondwandelen. Mijn vriendin grapte dat ze met haar ogen dicht naar de Nampo-markt kon lopen — we hadden er zoveel rondgedwaald dat we de markt door en door kenden. Ik weet niet wanneer ik weer naar Busan kan gaan of wanneer ik de mensen van het pension, die als familie voelden, weer zal zien, maarhet zal me nog heel lang bijblijven.
Ik ben mezelf dankbaar dat ik me die maand goed heb aangepast en gezond ben gebleven. Ook ben ik mijn vriendin dankbaar, die me zonder te klagen steunde en voor me zorgde. No Eun-sol, de vriendin die aan het programma meedeed, is al sinds de middelbare school mijn vriendin, maar we zagen elkaar zelden omdat we het druk hadden. Doordat we tijdens dit programma een maand samenwoonden, is onze vriendschap sterker en hechter geworden, en daar ben ik trots op. Er gebeurde veel, maar het is lastig om alles onder woorden te brengen, dus heb ik geprobeerd mijn indrukken en gevoelens op te schrijven.Ik zal de zomer waarin ik 22 was, die augustus, niet vergeten en hoop altijd een levendig persoon te blijven die veel mensen energie kan geven. Daarmee sluit ik dit korte stukje af. Bedankt.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
