V. Kun je jezelf kort voorstellen?
A. Ik ben 21 jaar en eerstejaarsstudent aan de universiteit, met als hoofdvak vroeg- en voorschoolse educatie.
Ik deed een jaar over om te proberen op een betere school terecht te komen, maar uiteindelijk lukte dat niet. Mijn ouders kozen de school en de opleiding, en die vond ik niet leuk. Ik had me al die tijd ingehouden en overal doorheen geslagen, alleen maar om naar de universiteit te kunnen, maar zelfs daar vond ik niet wat ik zocht. De frustratie van mijn eerste mislukking in mijn leven kwam hard aan en ik werd depressief. De directeur zei zelfs dat ik er verschrikkelijk aan toe was, haha.
Dat In die periode meldde ik me aan voor coaching. Daardoor daagde ik mezelf op allerlei manieren uit; mijn manier van denken veranderde enorm en ik werd weer een opgewekt, vrolijk persoon. Nu heb ik mijn zelfvertrouwen terug, kan ik goed met mensen opschieten en geniet ik van elke dag. Ik vind het leuk om me mooi aan te kleden, vrienden te ontmoeten en er zijn zoveel dingen die ik wil proberen. Ik ben een heel gewone eerstejaarsstudent in Zuid-Korea. De laatste tijd ben ik helemaal weg van reizen en droom ik ervan iets leuks met kunst te doen. Ik wil mezelf blijven uitdagen en een geweldig persoon worden.
V. Hoe ben je Gap Year tegengekomen?
A. Toen ik Gap Year voor het eerst tegenkwam, zat ik in de meestdepressieve periodevan mijn leven.
Mijn zelfvertrouwen was ontzettend laag, dus ik had niet eens de moed om iets te proberen en dacht eraan dat ik dood wilde. Maar ik kon mezelf niet echt van het leven beroven, haha, dus zocht ik koortsachtig naar dingen die me snel uit dat gevoel van mislukking konden halen. Ik had een keerpunt in mijn leven nodig. Omdat ik lang moest reizen naar mijn werk, bekeek ik op de metro veel video’s van Sebasi op mijn telefoon, zocht ik lezingen op van bekende mentoren, las ik veel boeken en zocht ik naar allerlei activiteiten voor universiteitsstudenten, zoals buitenschoolse programma’s of reizen.
In die periode was ik veel op internet aan het rondkijken en toevalligontdekte ik Gap YearIk kwam het tegen en dacht: ‘Wauw, geweldig, dit is het!’ Ik zocht meteen de Sebasi-video van de directeur op, bezocht de blog en zocht interviews op. Zo kwam ik bij Gap Year terecht.
V. Waarom besloot je een coachingsgesprek aan te vragen?
A. In die periode voelde ik dat ik iets moest doen, anders zou ik de depressie niet aankunnen, dus was ik bereid alles te proberen. Alle programma’s van Gap Year leken me leuk en leken me dingen waar ik van zou genieten als ik ze tenminste één keer probeerde. Ik wilde alles proberen, maar dacht dat het goed zou zijn eerst een gesprek te hebben. Ik had namelijk niets wat ik wilde doen, geen dromen en wist zelfs niet wat ik leuk vond. Ik was in eenleegte beland.Ik had zelfs een sprankje hoop dat dit gesprek mijn leven misschien zou veranderen. Zo wanhopig was ik.
V. Welk advies uit het gesprek is je het meest bijgebleven?
A. Eerst luisterden ze naar mijn verhaal en vertelden ze me waarom ik geen dromen had. Ze zeiden dat de onderdrukkende invloed van mijn vader groot was, en dat herkende ik meteen; het maakte indruk op me. Het advies dat me is bijgebleven was: ‘Het zit in je hart, maar je schaamt je ervoor of het houdt je tegen, waardoor je het niet kunt opschrijven. Raap de moed bij elkaar en probeer het eens op te schrijven.’ Ik weet de precieze woorden niet meer, maar ze zeiden ongeveer zoiets toen ze me tijdens het gesprek vroegen op te schrijven wat ik wilde doen. Dat maakte veel indruk op me. Ze zeiden ook dat je moet uitspreken wat je wilt; pas dan kun je weten wat je wilt en ernaar handelen. Ook dat maakte indruk op me.
V. Wat was het eerste wat je in de praktijk bracht na het coachingsgesprek?
A. Als de directeur coachingsgesprekken voert, geeft die altijdopdrachtenen mijn eerste opdracht was om gedetailleerd en concreet op te schrijven hoe ik een gevoel van vervoering of euforie zou kunnen ervaren. Het idee was dat euforie niet zomaar vanzelf ontstaat; het gaat erom de mooiste gevoelens te kiezen die ik zou ervaren als ik deed wat ik wilde.
Ik denk dat ik ongeveer vier pagina’s schreef. In het begin voelde het heel ongemakkelijk en wist ik niet goed wat ik moest schrijven, dus lukte het niet goed. Maar nadat ik alles had opgeschreven,leerde ik mezelf echt kennen..Door deze opdracht ontdekte ik dat ik ervan houd mooie dingen te zien en ervan te genieten, en dat ik blij word als ik schoonheid ontdek. Ook al weet ik nog niet precies wat, ik leerde dat ik werk in de kunstwereld wil doen, graag rondreis en het leuk vind om met mensen te communiceren.
Daarna bleef ik bijna elke dag opschrijven wat ik wilde doen en zocht ik veel boeken en video’s op die met mijn dromen te maken hadden. Ik begon ook kort met ballet, een sport die ik wilde proberen, als hobby en deed mee aan een filosofische discussiegroep, waar we elke week debatteerden. Daarna reisde ik voor het eerst alleen naar het eiland Jeju.
V. Wat is er veranderd vóór en na het coachingsgesprek?
A.Ik ben veel veranderd sinds ik met coaching ben begonnen..
Voor de coaching was ik diep gefrustreerd omdat ik het gevoel had dat ik had gefaald. Daardoor was ik depressief, timide, verlegen bij mensen en somber. Een deel kwam natuurlijk door het verstrijken van de tijd, maar na de coaching, toen ik één voor één dingen ging doen die ik wilde en mezelf beter leerde kennen, werd mijn persoonlijkheid weer even opgewekt als vroeger.
Ik raakte er ook aan gewend om over mijn dromen te praten. Ik kon weer goed met mensen opschieten, kreeg een deel van mijn zelfvertrouwen terug en werd een stuk vrolijker. De docent van de filosofische discussiegroep prees me zelfs als het lid dat de meeste vooruitgang had geboekt (haha). Door Gap Year te leren kennen, veranderde mijn manier van denken enorm. Ik luisterde naar de podcasts van Gap Year en ontdekte dat er veel jonge mensen zijn die op hun eigen manier een prachtig leven leiden. Ook leerde ik dat er allerlei verschillende manieren zijn om gelukkig te worden.
Vroeger zat ik vast in een vast stramienen dacht ik in termen van ‘het moet zo, anders helemaal niet’. Daardoor was ik voortdurend angstig en bang.
Bijvoorbeeld:
‘Ik mag geen jaar achterlopen op anderen.’
‘Als ik niet meteen na mijn afstuderen een baan vind, is dat een ramp.’
‘Ze zeggen dat het tegenwoordig zo moeilijk is om een baan te vinden. Wat als ik werkloos word? Moet ik me voorbereiden op het ambtenarenexamen?’
‘Ik moet vanaf mijn eerste jaar hard aan mijn cv werken!’
Ik had veel van dat soort gedachten. Nu zijn ze helemaal verdwenen en is mijn hoofd zo rustig. Het voelt alsof ik een nieuwe wereld heb ontdekt waarvan ik het bestaan niet kende ^^
V. Waarmee zou je het gevoel na de coaching vergelijken?
A. Ik zou het vergelijken met een banaanIk zou het een banaan willen noemen. Niet zomaar een banaan, maar een gepelde banaan.
Voor de coaching hield ik mezelf vaak verborgen uit schaamte en bezorgdheid. Normaal gesproken praat ik alleen met goede vrienden over mijn diepste gevoelens. Daarom voelde het beschamend en kwetsbaar om een vreemde over mijn familiebanden, kwetsuren en dromen te vertellen. Maar net als bij een banaan waarvan de schil is verwijderd en alleen het vruchtvlees overblijft, vielen mijn maskers en schillen — mijn zelfbewustzijn, schaamte en ongemak — weg, en kwamen mijn echte innerlijke gevoelens naar boven,
Ik kon mijn ware zelf onder ogen zien.
V. Wat was moeilijk of uitdagend tijdens de begeleiding?
A. In het begin dacht ik, wanneer ze me opdrachten gaven of dingen voorstelden om uit te proberen: ''Waarom moet ik dit doen?'' Als ik ernaar vroeg, legden ze het uitgebreid uit, haha. Omdat ik erg verlegen ben, vond ik het best moeilijk om diepgaand over dingen te praten met iemand die ik net had ontmoet.
V. Hoeveel sterren op een schaal van 5 zou je de begeleiding geven?
★★★★★
A. Vijf!!! De begeleiding is niet eenmalig, maar loopt continu door, en hoe vaker ik eraan deelneem, hoe beter het wordt!! De begeleider neemt vaak contact met me op en zegt zorgvuldig dat ik dit of dat moet proberen. Hij/zij let op me als een jonger broertje of zusje, dus ik ben echt ontzettend dankbaar. ♡♡
V. Wat zijn volgens jou de sterke en zwakke punten van het begeleidingsprogramma waaraan je hebt deelgenomen?
A. Het voordeel is dat het geen eenmalige bijeenkomst is, maar dat we elkaar regelmatig ontmoeten. Ik vind het fijn dat we zo samen het veranderingsproces kunnen delen. Het is geen stijve of moeilijke begeleiding — de begeleider is heel warm en stelt me op mijn gemak. Hoe vertrouwder ik met hem/haar raak, hoe prettiger en comfortabeler het voelt. Wat ik het nuttigst vond aan het Gap Year-programma is dat de begeleider me dingen laat proberen, opdrachten geeft en voortdurend belangstelling voor me blijft tonen. Ik kan eigenlijk geen specifieke nadelen bedenken.
V. Begeleidingsprogramma ''Voor wie zou je dit aanbevelen!?''
A. Ik denk dat het goed is voor mensen die dingen zeggen als: ''Ik heb geen dromen, ik weet niet wat ik wil doen, ik weet niet eens wat ik leuk vind, ik ben hopeloos, haha.'' Ook mensen die later iets willen doen, maar twijfelen of het moeilijk hebben, kunnen waarschijnlijk veel praktisch advies krijgen.
Voordat je aan het begeleidingsprogramma deelneemt, kan het helpen om de tijd te nemen om serieus over jezelf na te denken. Dan wordt het makkelijker om te praten. In mijn geval dacht ik alleen maar: ''Ik probeer het gewoon'', en ging ik er zonder voorbereiding naartoe. Daardoor kon ik vaak niet goed antwoorden wanneer me vragen werden gesteld. Achteraf dacht ik vaak: ''O, dat had ik toen moeten zeggen.'' Met vrienden voer je meestal luchtige gesprekken, dus heb je niet echt een serieus gesprek of een diepgaand interview over jezelf gehad.Veel diepgaand en aandachtig over jezelf nadenkenPas daarna denk ik dat je vlot zult kunnen antwoorden.
V. Jij, nu je de begeleiding hebt afgerond,wat zijn je plannen voor de toekomst?
A. Ik denk dat de begeleiding doorgaat. Ik wil dat die me blijft stimuleren. Ik wil allerlei dingen ondernemen om te ontdekken wat voor persoon ik ben en de dingen uitproberen die ik wil proberen. Deze zomer heb ik voor het eerst een soloreisgemaakt, en ik ben van plan dat te blijven doen. Op dit moment wil ik het liefst via Couchsurfing naar Europa reizen. Daarvoor werk ik momenteel parttime als barista in een koffiebar.
Wanneer het semester begint, wil ik ook proberen lid te worden van een musical- of toneelvereniging. Ik wil me onder de mensen begeven en contact leggenIk ga ook allerlei activiteiten buiten de universiteit proberen waarbij ik met anderen in contact kan komen. Ik denk dat ik veel dingen ga doen om mijn persoonlijkheid te veranderen en zelfverzekerder en proactiever te worden. Bijvoorbeeld: bijbaantjes, verenigingen, wedstrijden of proberen dingen op straat te verkopen.
Ik wil ook vrijwilligerswerk in het buitenland doen. Er zijn veel dingen die ik wil leren, zoals zingen, dansen en kalligrafie, maar eerst denk ik dat ik geld moet verdienen. In plaats van voor de TOEIC of mijn studie te leren — ik ben tenslotte nog eerstejaars — wil ik mezelf ontdekken door zo veel mogelijk alles te proberen wat ik wil, naar hartenlust.
V. Wat betekent ''Gap Year'' voor mij?
A. Gap Year is liefdeDat is het. Ik hou zo veel van Gap Year, haha.
"Gap Year is een tijd om mezelf te vinden"
Dankzij Gap Year leer ik mezelf kennen, word ik gestimuleerd, ga ik uitdagingen aan en verander ik — ik vind dat allemaal geweldig. Gap Year was voor mij het begin van verandering, dus ik ben nog enthousiaster over wat hierna komt.♡
Startpagina
