Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Mijn zelfvertrouwen teruggekregen en een positievere houding ontwikkeld #Mijn angst om Engels te spreken overwonnen #Ik heb geleerd van mezelf te houden zoals ik ben
‘Ik ben een beter mens dan ik wist, beter dan ik dacht.’Die gedachte kwam bij me op.I gained confidence in myself and was able to set higher and broader goals.
Laten we ons niet meer druk maken om Engels! Leer Engels terwijl we genieten in Cebu!
Yoo Min-hee, deelnemer aan een tussenjaar (gapper) (24, student) / tussenjaar van 6 weken |
Ik wilde meer zelfvertrouwen krijgen.
Hallo!! Ik ben de 24-jarige Yoo Min-hee. Ik wil als douane-expediteur werken en langs de grote havens reizen. Ik studeer aan de universiteit en bereid me momenteel voor op het examen voor douane-expediteur.
De laatste tijd ben ik erg geïnteresseerd in spreekvaardigheid Engels en kijk ik graag naar reisvideo’s op YouTube. Over twee jaar wil ik met een rugzak op wereldreis gaan. (2020–2021)
De reden dat ik aan het project meedeed, was dat er niets was waar ik om kon lachen,Ik kon zelfs geen dingen bedenken waar ik om kon lachen. Ik wilde verandering brengen in mezelf, die vol zat met zorgen over de toekomst.Ik had het gevoel dat als ik nu aan dit project meedeed, alles wat ik daarna zou doen beter zou gaan dan nu. Ik dacht ook dat ik na een tussenjaar met meer vertrouwen mijn gekozen pad zou kunnen volgen. Ik wilde een andere versie van mezelf ontdekken en meer zelfvertrouwen krijgen.Ik had bevestiging nodig dat ik het goed genoeg deed en dat het me in de toekomst zou lukken.
Voor Yoo Min-hee, die op zoek was naar nieuwe ervaringen en haar zelfvertrouwen wilde terugwinnen, werden dagelijks opdrachten aangeboden voor zelfreflectie en om zichzelf objectief te bekijken, evenals persoonlijke opdrachten op maat voor nieuwe ervaringen en uitdagingen. Ook kreeg ze een tussenjaardagboek om over zichzelf na te denken en plannen te maken.
In het begin denkt iedereen er zo over.
Voordat ik vertrok, maakte ik me veel zorgen. Het was de eerste keer dat ik naar het buitenland ging. (Ik heb dit jaar mijn paspoort gekregen.)
Zelfs toen ik aan boord van het vliegtuig stapte, kon ik het nauwelijks geloven. Bovendien... had ik gehoord dat de beveiliging niet zo goed was als in Korea... dus was ik erg ongerust. Ik dacht: ‘Het komt wel goed,’ en nam alles stap voor stap door. Voor ik het wist, was ik aangekomen op de plek waar het project plaatsvond. Het was moeilijk en ik schoot op veel punten tekort, maarIn het begin denkt iedereen er zo over. Ze laten het alleen niet merken. Er zijn meer mensen die je willen helpen en goede mensen dan je denkt, dus ik hoop dat je de moed vindt.
Met dit tussenjaar wilde ik mezelf een beetje sterker maken. Als ik zo door bleef leven, had ik het gevoel dat ik zelfs het beetje zelfvertrouwen dat ik nog had, zou verliezen. Ik had ook een experimentele instelling. ‘Kan ik dit soort dingen echt? Zit er een kant aan mij die ik nog niet ken?’
Iemand worden die anderen als eerste vrolijk begroet en niet terugdeinst. Mijn sterke punten ontdekken. Uitspreken wat ik wel en niet leuk vind. In Korea dingen proberen die ik nog nooit had gedaan, maar wel wilde doen. Er zijn zoveel mogelijkheden. Gewoon!! Op een nieuwe plek wonen!! Ik denk dat dat het het beste omschrijft.Toen wist ik zeker dat ik alles waar ik me op voorbereidde voor de toekomst met een open, positieve en zelfverzekerde houding tegemoet kon treden.
Voor mijn vertrek heb ik me niet speciaal voorbereid; ik heb de informatie over het project van Gap Year doorgenomen. Ik ben gevoelig voor kleine kwaaltjes, dus heb ik heel zorgvuldig medicijnen ingepakt.
Een gewone dag op de Filipijnen
Van maandag tot en met vrijdag hebben we les tot vijf uur ’s middags. Daarna eten we en gaan we soms even met vrienden op pad. Veel studenten rusten uit of maken hun studie af waar ze eerder niet aan toegekomen zijn.
Ik bracht gewoon tijd door met vrienden. Een wandeling maken, naar een café in de buurt gaan, naar de supermarkt gaan. Dingen die in Korea niets bijzonders zijn, maakten me daar heel blij en gelukkig. Gewoon naar de markt om de hoek gaan, met de jeepney meerijden, naar Starbucks gaan of een ijsje halen; dat soort dingen.
Ik zat vaak met mijn vrienden bij het zwembad. We dronken bier en deden eenvoudige, kleine dingen waar ik op dat moment zin in had en waar ik blij van werd.
Bijvoorbeeld: samen eten en daarna met de jeepney naar Starbucks gaan voor koffie was een van de grote plannen van mijn vrienden en mij. ^^ (Ik nam geen taxi’s; meestal reed ik met de jeepney. ^^)
Vrienden die ik daar heb leren kennen
Zo vrolijk kunnen lachen en kletsen met buitenlandse vrienden. We hebben zoveel gepraat dat ik onmogelijk alles kan vertellen.Dat denk ik niet. Door met vrienden te praten, leerde ik hoe zij denken: zelf op iemand afstappen en die begroeten...Door gesprekken te voeren kreeg ik meer zelfvertrouwen en ontmoette ik aardige mensen.
Persoonlijk heb ik een periode meegemaakt waarin mijn kamergenoot en ik elkaar door gebrekkige communicatie vaak verkeerd begrepen. Op een dag zaten we toevallig samen en begonnen we openhartig te vertellen over ons leven in onze eigen landen. Over onze familie, het leven als twintiger en onze zorgen over de toekomst. Ik dacht dat mijn Engels ontzettend gebrekkig was, maar naarmate we verder praatten, kon ik toch veel vertellen.
We waren even oud en hadden behoorlijk wat gemeen. Ze had een jongere broer, was de oudste dochter en was opgegroeid met een patriarchale vader; we hadden dus veel overeenkomsten. Ze was zelfs gestopt met de universiteit waar ze studeerde en had zich bij een nieuwe opleiding ingeschreven om na te jagen wat ze wilde. Het leek erop dat ze bij die keuze ook de tegenstand van anderen had moeten overwinnen.
Omdat we vergelijkbare situaties hadden meegemaakt, vonden we allebei dat we beter moesten leven en hard moesten werken. Ondanks onze verschillende nationaliteiten was het geweldig dat we zoveel op elkaar leken, en ik was blij dat we de tijd hadden om zo met elkaar te praten.
Mervyn, die naast ons naar het verhaal van mijn kamergenoot en mij had geluisterd, zei iets.‘Als ik jullie verhalen hoor, voel ik me zielig. Ik leef van het zakgeld van mijn zus.’Ik weet nog dat we daarna met z’n drieën bier gingen drinken.
‘Minnie! Weet je? We lijken qua karakter erg op elkaar. Daarom zijn we kamergenoten.’
Dat was iets wat mijn vriend vaak zei.
Gesprekken voeren en openlijk over mijn leven praten zonder dingen te verbergen. Ik denk dat dat de zekerste manier is om goede vrienden te krijgen.
Ook vrienden die ik via Korea Gap Year heb ontmoet. Koreaanse vrienden die volwassen waren en van wie ik veel heb geleerd. We hadden weleens ruzie, maar door onze zorgen met elkaar te delen werden we beste vrienden — mijn kamergenoot. Willow uit Vietnam! Mijn Vietnamese vriend Mervyn nam het voortouw om voor me te zorgen als we laat uitgingen of een taxi of jeepney namen, en mijn Vietnamese vriend Ryan zei dat ik niet bang moest zijn om Engels te spreken en raadde me zelfs buitenlandse universiteiten aan.
Mijn Japanse vriendin Airi zei dat Koreaans zo mooi klonk en vroeg me om Koreaans te spreken.
Ik herinner me zoveel mensen.
Wat ik me nu het meest herinner, zijn de momenten waarop ik met vrienden bij het zwembad van de school zat te praten.
Ik kwam op 7 september terug uit de Filipijnen. Ik verbleef er ongeveer zes weken, vanaf 28 juli, en hoewel er inmiddels meer tijd is verstreken dan de tijd die ik er doorbracht, hebben we nog steeds regelmatig contact. We videobellen en praten over onze moeilijkheden. Daardoor is mijn gesproken Engels enorm verbeterd.
Nadat ik het eerste examen waarvoor ik me voorbereid op volgend jaar heb afgerond, hebben we besloten elkaar rond april in Vietnam te ontmoeten. Mervyn komt ook mee — met z'n drieën ^^Als je openhartige gesprekken voert, kun je elkaar volgens mij beter begrijpen en je in elkaar inleven.
Tegen degenen die aan een tussenjaar gaan deelnemen, zou ik dit zeker willen zeggen als ik de kans krijg.Er zijn in het buitenland zoveel nieuwe plekken om te ontdekken en het is echt geweldig om daarvan te genieten, maarIk hoop dat je minstens één keer uitgebreid praat met een buitenlandse vriend met wie je altijd samen bent ^^ Ik heb veel toeristische plekken bezocht, maar wat me is bijgebleven, zijn de momenten waarop ik met vrienden bij het zwembad van de school zat te praten.
# In de Filipijnen, en niet in Korea, ontdekte ik hoeveel alcohol ik aankan.
In Korea dronk ik helemaal nooit, dus dit was echt de eerste dag in mijn leven waarop ik mezelf toestond te drinken.
In het begin bleef ik video's en foto's maken omdat ik de vrienden die ik in de Filipijnen had ontmoet niet wilde vergeten. Ik zei tegen de vrienden met wie ik was dat ik ze drankspelletjes zou leren en zong zelfs enthousiast terwijl ik ze uitlegde, maar uiteindelijk kreeg ik zelf de meeste strafpunten.
Mijn vrienden riepen steeds: 'Je laatste dag!!' terwijl ze mijn glas bleven bijvullen... ^^ Daarna kan ik me niet veel meer herinneren, maar toen ik de volgende dag wakker werd, was er van alles gebeurd. Op mijn telefoon stond zelfs een video waarop ik dronken huilde bij het zwembad van de school...
Mijn vrienden hadden allerlei video's op mijn telefoon achtergelaten. In de Filipijnen, niet in Korea, ontdekte ik hoeveel alcohol ik aankan. Naar het schijnt begroette ik de beveiligers vijf keer met: 'Hallo, ik ben Koreaans.' Mijn kamergenoot de volgende ochtend: 'Ik ben ontzettend moe. Door jou....'
Toen ik naar de schoolkantine ging, zeiden vrienden die ik me niet goed herinnerde tegen me: 'Minnie, gaat het? Je hebt gisteren veel gedronken^^', en zelfs de beveiligers kenden mijn naam^^;;
Daardoor heb ik onvergetelijke herinneringen met mijn vrienden kunnen maken.
# Ik ben een beter mens dan ik dacht of van mezelf wist.
Na mijn reis tijdens mijn tussenjaar kreeg ik reiskriebels. Misschien word ik rond 2021 wel 'Minnie', de wereldreiziger. En ook'Ik ben een beter mens dan ik dacht of van mezelf wist.'Die gedachte kwam bij me op.Ik kreeg meer zelfvertrouwen en kon hogere en bredere doelen stellen.Voordat ik begon, was mijn doel: 'hard studeren en een goede baan krijgen', maar nu is dat doel vanzelfsprekend geworden en bijzaak, en heb ik veel nieuwe punten aan mijn bucketlist kunnen toevoegen.
# Voor toekomstige deelnemers
'Wees gewoon eerlijk en wees niet bang voor dingen die je nog niet hebt geprobeerd.' Ik vind dat echt goed advies. Ik deelde mijn zorgen met mijn kamergenoot,We werden heel hecht door te praten over wat we in elkaars land hadden meegemaakt.
Ik vertelde vrienden eerlijk allerlei dingen die ik in Korea niet kon zeggen.Toen ik eerlijk werd... waren mijn vrienden ook oprecht tegen me. Door die gesprekken kreeg ik meer zelfvertrouwen en voelde ik me gelukkig en blij.
# Mijn eigen TIP voor een tussenjaar
- Taal
Op YouTube zijn veel goede leermiddelen voor Engels te vinden. Voordat ik aan mijn tussenjaar begon, was Engels studeren niet mijn doel, maar naarmate ik dichter bij mijn vrienden kwam, kreeg ik steeds meer zin om mijn Engels te verbeteren. Boeken meenemen is misschien niet zo praktisch, dus het is heel handig als je alvast minstens één YouTube-video kent die je daar kunt bekijken.
- Dingen om mee te nemen
- Handig/onhandig voorwerp: telefoonring.
Ik had nog nooit eerder een telefoonring gekocht. Maar omdat ik naar het buitenland ging en dacht dat ik er flink van zou balen als ik mijn telefoon kwijtraakte of liet vallen, kocht ik er een. Die bleek erg handig. Ik raad je aan zoveel mogelijk ziplockzakjes mee te nemen. Omdat er geen aparte koelkast is, zijn ze handig om snacks die over zijn in te bewaren. Ook bleken ze voor allerlei andere dingen van pas te komen.
- Mijn advies aan toekomstige deelnemers over wat ze moeten inpakken
Middelen tegen maagklachten (maagzuurremmers), hoofdpijnmedicatie, middelen tegen diarree, laxeermiddelen, probiotica (supplementen), multivitaminen, antihistaminica, koortsverlagers, pijnstillers en kunsttranen. Ook als je ze voorheen niet regelmatig gebruikte, kun je het beste medicijnen meenemen die je eerder hebt gebruikt. Door verschillen in het weer, de maaltijden en andere omstandigheden ten opzichte van Korea kan je uithoudingsvermogen flink afnemen.
# Mijn persoonlijke reistip voor de Filipijnen
Willow en Mervyn (Vietnamese vrienden), die altijd bij me waren, benadrukten hoe belangrijk het is om het lokale leven te ervaren… dus namen we bijna altijd jeepneys. Soms hadden we het zwaar en moesten we op één dag wel acht keer overstappen. Als iemand me ernaar zou vragen, zou ik zeggen: ‘Neem zo vaak mogelijk de jeepney.’
Want dat is de beste manier om de cultuur van het land te leren kennen. In Korea kun je ook taxi’s of andere voertuigen nemen, dus de bestemming maakt eigenlijk niet veel uit. Alleen met het lokale vervoer van het land reizen, dát was de reis zelf. Ik nam ook een langeafstandsbus naar een plaatselijke bestemming in de Filipijnen. Er waren veel momenten waarop ik niet wist wat me overkwam, maar wat ik me nu het best herinner, zijn de jeepneys, de Filipijnse snelwegbussen en de lokale markten.
‘Ik ben een beter mens dan ik wist, beter dan ik dacht.’Die gedachte kwam bij me op.I gained confidence in myself and was able to set higher and broader goals.
Laten we ons niet meer druk maken om Engels! Leer Engels terwijl we genieten in Cebu!
Yoo Min-hee, deelnemer aan een tussenjaar (gapper) (24, student) / tussenjaar van 6 weken |
Ik wilde meer zelfvertrouwen krijgen.
Hallo!! Ik ben de 24-jarige Yoo Min-hee. Ik wil als douane-expediteur werken en langs de grote havens reizen. Ik studeer aan de universiteit en bereid me momenteel voor op het examen voor douane-expediteur.
De laatste tijd ben ik erg geïnteresseerd in spreekvaardigheid Engels en kijk ik graag naar reisvideo’s op YouTube. Over twee jaar wil ik met een rugzak op wereldreis gaan. (2020–2021)
De reden dat ik aan het project meedeed, was dat er niets was waar ik om kon lachen,Ik kon zelfs geen dingen bedenken waar ik om kon lachen. Ik wilde verandering brengen in mezelf, die vol zat met zorgen over de toekomst.Ik had het gevoel dat als ik nu aan dit project meedeed, alles wat ik daarna zou doen beter zou gaan dan nu. Ik dacht ook dat ik na een tussenjaar met meer vertrouwen mijn gekozen pad zou kunnen volgen. Ik wilde een andere versie van mezelf ontdekken en meer zelfvertrouwen krijgen.Ik had bevestiging nodig dat ik het goed genoeg deed en dat het me in de toekomst zou lukken.
Voor Yoo Min-hee, die op zoek was naar nieuwe ervaringen en haar zelfvertrouwen wilde terugwinnen, werden dagelijks opdrachten aangeboden voor zelfreflectie en om zichzelf objectief te bekijken, evenals persoonlijke opdrachten op maat voor nieuwe ervaringen en uitdagingen. Ook kreeg ze een tussenjaardagboek om over zichzelf na te denken en plannen te maken.
In het begin denkt iedereen er zo over.
Voordat ik vertrok, maakte ik me veel zorgen. Het was de eerste keer dat ik naar het buitenland ging. (Ik heb dit jaar mijn paspoort gekregen.)
Zelfs toen ik aan boord van het vliegtuig stapte, kon ik het nauwelijks geloven. Bovendien... had ik gehoord dat de beveiliging niet zo goed was als in Korea... dus was ik erg ongerust. Ik dacht: ‘Het komt wel goed,’ en nam alles stap voor stap door. Voor ik het wist, was ik aangekomen op de plek waar het project plaatsvond. Het was moeilijk en ik schoot op veel punten tekort, maarIn het begin denkt iedereen er zo over. Ze laten het alleen niet merken. Er zijn meer mensen die je willen helpen en goede mensen dan je denkt, dus ik hoop dat je de moed vindt.
Met dit tussenjaar wilde ik mezelf een beetje sterker maken. Als ik zo door bleef leven, had ik het gevoel dat ik zelfs het beetje zelfvertrouwen dat ik nog had, zou verliezen. Ik had ook een experimentele instelling. ‘Kan ik dit soort dingen echt? Zit er een kant aan mij die ik nog niet ken?’
Iemand worden die anderen als eerste vrolijk begroet en niet terugdeinst. Mijn sterke punten ontdekken. Uitspreken wat ik wel en niet leuk vind. In Korea dingen proberen die ik nog nooit had gedaan, maar wel wilde doen. Er zijn zoveel mogelijkheden. Gewoon!! Op een nieuwe plek wonen!! Ik denk dat dat het het beste omschrijft.Toen wist ik zeker dat ik alles waar ik me op voorbereidde voor de toekomst met een open, positieve en zelfverzekerde houding tegemoet kon treden.
Voor mijn vertrek heb ik me niet speciaal voorbereid; ik heb de informatie over het project van Gap Year doorgenomen. Ik ben gevoelig voor kleine kwaaltjes, dus heb ik heel zorgvuldig medicijnen ingepakt.
Een gewone dag op de Filipijnen
Van maandag tot en met vrijdag hebben we les tot vijf uur ’s middags. Daarna eten we en gaan we soms even met vrienden op pad. Veel studenten rusten uit of maken hun studie af waar ze eerder niet aan toegekomen zijn.
Ik bracht gewoon tijd door met vrienden. Een wandeling maken, naar een café in de buurt gaan, naar de supermarkt gaan. Dingen die in Korea niets bijzonders zijn, maakten me daar heel blij en gelukkig. Gewoon naar de markt om de hoek gaan, met de jeepney meerijden, naar Starbucks gaan of een ijsje halen; dat soort dingen.
Ik zat vaak met mijn vrienden bij het zwembad. We dronken bier en deden eenvoudige, kleine dingen waar ik op dat moment zin in had en waar ik blij van werd.
Bijvoorbeeld: samen eten en daarna met de jeepney naar Starbucks gaan voor koffie was een van de grote plannen van mijn vrienden en mij. ^^ (Ik nam geen taxi’s; meestal reed ik met de jeepney. ^^)
Vrienden die ik daar heb leren kennen
Zo vrolijk kunnen lachen en kletsen met buitenlandse vrienden. We hebben zoveel gepraat dat ik onmogelijk alles kan vertellen.Dat denk ik niet. Door met vrienden te praten, leerde ik hoe zij denken: zelf op iemand afstappen en die begroeten...Door gesprekken te voeren kreeg ik meer zelfvertrouwen en ontmoette ik aardige mensen.
Persoonlijk heb ik een periode meegemaakt waarin mijn kamergenoot en ik elkaar door gebrekkige communicatie vaak verkeerd begrepen. Op een dag zaten we toevallig samen en begonnen we openhartig te vertellen over ons leven in onze eigen landen. Over onze familie, het leven als twintiger en onze zorgen over de toekomst. Ik dacht dat mijn Engels ontzettend gebrekkig was, maar naarmate we verder praatten, kon ik toch veel vertellen.
We waren even oud en hadden behoorlijk wat gemeen. Ze had een jongere broer, was de oudste dochter en was opgegroeid met een patriarchale vader; we hadden dus veel overeenkomsten. Ze was zelfs gestopt met de universiteit waar ze studeerde en had zich bij een nieuwe opleiding ingeschreven om na te jagen wat ze wilde. Het leek erop dat ze bij die keuze ook de tegenstand van anderen had moeten overwinnen.
Omdat we vergelijkbare situaties hadden meegemaakt, vonden we allebei dat we beter moesten leven en hard moesten werken. Ondanks onze verschillende nationaliteiten was het geweldig dat we zoveel op elkaar leken, en ik was blij dat we de tijd hadden om zo met elkaar te praten.
Mervyn, die naast ons naar het verhaal van mijn kamergenoot en mij had geluisterd, zei iets.‘Als ik jullie verhalen hoor, voel ik me zielig. Ik leef van het zakgeld van mijn zus.’Ik weet nog dat we daarna met z’n drieën bier gingen drinken.
‘Minnie! Weet je? We lijken qua karakter erg op elkaar. Daarom zijn we kamergenoten.’
Dat was iets wat mijn vriend vaak zei.
Gesprekken voeren en openlijk over mijn leven praten zonder dingen te verbergen. Ik denk dat dat de zekerste manier is om goede vrienden te krijgen.
Ook vrienden die ik via Korea Gap Year heb ontmoet. Koreaanse vrienden die volwassen waren en van wie ik veel heb geleerd. We hadden weleens ruzie, maar door onze zorgen met elkaar te delen werden we beste vrienden — mijn kamergenoot. Willow uit Vietnam! Mijn Vietnamese vriend Mervyn nam het voortouw om voor me te zorgen als we laat uitgingen of een taxi of jeepney namen, en mijn Vietnamese vriend Ryan zei dat ik niet bang moest zijn om Engels te spreken en raadde me zelfs buitenlandse universiteiten aan.
Mijn Japanse vriendin Airi zei dat Koreaans zo mooi klonk en vroeg me om Koreaans te spreken.
Ik herinner me zoveel mensen.
Wat ik me nu het meest herinner, zijn de momenten waarop ik met vrienden bij het zwembad van de school zat te praten.
Ik kwam op 7 september terug uit de Filipijnen. Ik verbleef er ongeveer zes weken, vanaf 28 juli, en hoewel er inmiddels meer tijd is verstreken dan de tijd die ik er doorbracht, hebben we nog steeds regelmatig contact. We videobellen en praten over onze moeilijkheden. Daardoor is mijn gesproken Engels enorm verbeterd.
Nadat ik het eerste examen waarvoor ik me voorbereid op volgend jaar heb afgerond, hebben we besloten elkaar rond april in Vietnam te ontmoeten. Mervyn komt ook mee — met z'n drieën ^^Als je openhartige gesprekken voert, kun je elkaar volgens mij beter begrijpen en je in elkaar inleven.
Tegen degenen die aan een tussenjaar gaan deelnemen, zou ik dit zeker willen zeggen als ik de kans krijg.Er zijn in het buitenland zoveel nieuwe plekken om te ontdekken en het is echt geweldig om daarvan te genieten, maarIk hoop dat je minstens één keer uitgebreid praat met een buitenlandse vriend met wie je altijd samen bent ^^ Ik heb veel toeristische plekken bezocht, maar wat me is bijgebleven, zijn de momenten waarop ik met vrienden bij het zwembad van de school zat te praten.
# In de Filipijnen, en niet in Korea, ontdekte ik hoeveel alcohol ik aankan.
In Korea dronk ik helemaal nooit, dus dit was echt de eerste dag in mijn leven waarop ik mezelf toestond te drinken.
In het begin bleef ik video's en foto's maken omdat ik de vrienden die ik in de Filipijnen had ontmoet niet wilde vergeten. Ik zei tegen de vrienden met wie ik was dat ik ze drankspelletjes zou leren en zong zelfs enthousiast terwijl ik ze uitlegde, maar uiteindelijk kreeg ik zelf de meeste strafpunten.
Mijn vrienden riepen steeds: 'Je laatste dag!!' terwijl ze mijn glas bleven bijvullen... ^^ Daarna kan ik me niet veel meer herinneren, maar toen ik de volgende dag wakker werd, was er van alles gebeurd. Op mijn telefoon stond zelfs een video waarop ik dronken huilde bij het zwembad van de school...
Mijn vrienden hadden allerlei video's op mijn telefoon achtergelaten. In de Filipijnen, niet in Korea, ontdekte ik hoeveel alcohol ik aankan. Naar het schijnt begroette ik de beveiligers vijf keer met: 'Hallo, ik ben Koreaans.' Mijn kamergenoot de volgende ochtend: 'Ik ben ontzettend moe. Door jou....'
Toen ik naar de schoolkantine ging, zeiden vrienden die ik me niet goed herinnerde tegen me: 'Minnie, gaat het? Je hebt gisteren veel gedronken^^', en zelfs de beveiligers kenden mijn naam^^;;
Daardoor heb ik onvergetelijke herinneringen met mijn vrienden kunnen maken.
# Ik ben een beter mens dan ik dacht of van mezelf wist.
Na mijn reis tijdens mijn tussenjaar kreeg ik reiskriebels. Misschien word ik rond 2021 wel 'Minnie', de wereldreiziger. En ook'Ik ben een beter mens dan ik dacht of van mezelf wist.'Die gedachte kwam bij me op.Ik kreeg meer zelfvertrouwen en kon hogere en bredere doelen stellen.Voordat ik begon, was mijn doel: 'hard studeren en een goede baan krijgen', maar nu is dat doel vanzelfsprekend geworden en bijzaak, en heb ik veel nieuwe punten aan mijn bucketlist kunnen toevoegen.
# Voor toekomstige deelnemers
'Wees gewoon eerlijk en wees niet bang voor dingen die je nog niet hebt geprobeerd.' Ik vind dat echt goed advies. Ik deelde mijn zorgen met mijn kamergenoot,We werden heel hecht door te praten over wat we in elkaars land hadden meegemaakt.
Ik vertelde vrienden eerlijk allerlei dingen die ik in Korea niet kon zeggen.Toen ik eerlijk werd... waren mijn vrienden ook oprecht tegen me. Door die gesprekken kreeg ik meer zelfvertrouwen en voelde ik me gelukkig en blij.
# Mijn eigen TIP voor een tussenjaar
- Taal
Op YouTube zijn veel goede leermiddelen voor Engels te vinden. Voordat ik aan mijn tussenjaar begon, was Engels studeren niet mijn doel, maar naarmate ik dichter bij mijn vrienden kwam, kreeg ik steeds meer zin om mijn Engels te verbeteren. Boeken meenemen is misschien niet zo praktisch, dus het is heel handig als je alvast minstens één YouTube-video kent die je daar kunt bekijken.
- Dingen om mee te nemen
- Handig/onhandig voorwerp: telefoonring.
Ik had nog nooit eerder een telefoonring gekocht. Maar omdat ik naar het buitenland ging en dacht dat ik er flink van zou balen als ik mijn telefoon kwijtraakte of liet vallen, kocht ik er een. Die bleek erg handig. Ik raad je aan zoveel mogelijk ziplockzakjes mee te nemen. Omdat er geen aparte koelkast is, zijn ze handig om snacks die over zijn in te bewaren. Ook bleken ze voor allerlei andere dingen van pas te komen.
- Mijn advies aan toekomstige deelnemers over wat ze moeten inpakken
Middelen tegen maagklachten (maagzuurremmers), hoofdpijnmedicatie, middelen tegen diarree, laxeermiddelen, probiotica (supplementen), multivitaminen, antihistaminica, koortsverlagers, pijnstillers en kunsttranen. Ook als je ze voorheen niet regelmatig gebruikte, kun je het beste medicijnen meenemen die je eerder hebt gebruikt. Door verschillen in het weer, de maaltijden en andere omstandigheden ten opzichte van Korea kan je uithoudingsvermogen flink afnemen.
# Mijn persoonlijke reistip voor de Filipijnen
Willow en Mervyn (Vietnamese vrienden), die altijd bij me waren, benadrukten hoe belangrijk het is om het lokale leven te ervaren… dus namen we bijna altijd jeepneys. Soms hadden we het zwaar en moesten we op één dag wel acht keer overstappen. Als iemand me ernaar zou vragen, zou ik zeggen: ‘Neem zo vaak mogelijk de jeepney.’
Want dat is de beste manier om de cultuur van het land te leren kennen. In Korea kun je ook taxi’s of andere voertuigen nemen, dus de bestemming maakt eigenlijk niet veel uit. Alleen met het lokale vervoer van het land reizen, dát was de reis zelf. Ik nam ook een langeafstandsbus naar een plaatselijke bestemming in de Filipijnen. Er waren veel momenten waarop ik niet wist wat me overkwam, maar wat ik me nu het best herinner, zijn de jeepneys, de Filipijnse snelwegbussen en de lokale markten.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
