Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Van angst om in het buitenland te wonen naar de moed om uitdagingen aan te gaan #Inzicht krijgen in de medische wereld door vrijwilligerswerk in een ziekenhuis #Een maand vol onvergetelijke ontmoetingen
Ik ben een gewone student en zit in het tweede jaar van de verpleegkundeopleiding. Tijdens de zomervakantie was ik me aan het oriënteren op een taalreis en vrijwilligerswerk in het buitenland. Een ouderejaars vertelde me dat die via Gap Year vrijwilligerswerk in het buitenland had gedaan en dat het geweldig was. Daarom besloot ik ook mee te doen. De periode waarin ik deelnam werd veel meer dan alleen een periode van vrijwilligerswerk in het buitenland: het werd een waardevolle ervaring die me nog lang zal bijblijven.
Tot aan mijn vertrek was ik iemand die zich veel zorgen maakte. Het was niet mijn eerste reis naar het buitenland, maar wel de eerste keer dat ik langere tijd alleen in het buitenland zou verblijven. Daardoor maakte ik me veel zorgen. Naarmate de vertrekdatum dichterbij kwam, werd ik steeds ongeruster en had ik zelfs steeds minder zin om te gaan. Vooral omdat ik weinig vertrouwen had in mijn Engels was ik bang dat ik me in Vietnam niet goed zou kunnen aanpassen en die zorg woog het zwaarst. Ik vroeg me ook af of ik me niet voor niets had aangemeld. Voor vertrek heb ik mijn Engels niet apart voorbereid. Ik bereidde de nodige dingen stap voor stap voor volgens het programma en de richtlijnen van Gap Year, en wachtte op mijn vertrek.
Mijn doel was vrienden te worden met mensen uit andere landen en verschillende culturen zelf te ervaren. Ook al was mijn Engels niet perfect, ik wilde me niet door angst laten tegenhouden en het in echte situaties gewoon gebruiken. Ik wilde mezelf uitdagen en zelfvertrouwen opbouwen, ook al was mijn niveau nog niet zo goed. Daarnaast wilde ik leren hoe ik de vakkennis die ik alleen uit de theorie kende in de praktijk kon toepassen.
Je kon per week kiezen voor welk onderdeel je vrijwilligerswerk wilde doen en je daarvoor aanmelden. Tijdens het medische vrijwilligersprogramma raakte ik ook goed bevriend met Koreaanse studentes. Mijn kamergenoten kwamen uit Italië, China, Japan, Frankrijk en andere landen, waardoor ik contact had met mensen van allerlei nationaliteiten. We gingen samen naar het ziekenhuis en er gold ook een avondklok in de accommodatie, dus het was veilig.
Toen ik voor het eerst in Vietnam aankwam, zette ik een vertaalapp aan en kreeg ik er met moeite maar één woord uit. Eerlijk gezegd dacht ik de eerste week elke dag: wanneer ga ik naar huis, hoe kom ik hier een maand door? Ik miste mijn familie en vrienden enorm. Naarmate de tijd verstreek, raakte ik gewend aan de onbekende omgeving en kon ik meer van het leven ter plaatse genieten.
Na het vrijwilligerswerk kon ik uitrusten in de accommodatie of eropuit gaan. Ik bracht bijvoorbeeld tijd door met vrienden in populaire restaurants of ging met hen winkelen. Ook vond ik het erg fijn dat ik mijn vrije tijd kon gebruiken om op reis te gaan. Het ontbijt, de lunch en het avondeten waren bij het programma inbegrepen, maar als ik iets anders wilde eten, kon ik de maaltijd overslaan en zelf ergens eten kopen.
In het weekend maakte ik uitstapjes in Vietnam. Veel andere deelnemers reisden naar Da Nang of Nha Trang. Eén dag per week kon je zelf een datum kiezen om vrij te nemen. Sommigen namen van vrijdag tot en met maandag vrij om op reis te gaan. Ik ging met Koreaanse studentes naar Da Nang en maakte ook uitstapjes met buitenlandse vrienden.Als je samen met een vriend of vriendin aan dit programma meedoet, zijn er ontzettend veel plekken om naartoe te gaan, zoals Da Nang, Nha Trang, Hanoi en de woestijn.
Naarmate de tijd verstreek, werd ik iemand die, ondanks mijn gebrekkige Engels, zelf het gesprek begon en lachend met buitenlandse vrienden praatte. Ook vrijwilligerswerk in het ziekenhuis doen en met eigen ogen zien en leren hoe de medische zorg daar anders is dan in Korea, was een geweldige ervaring voor mij. Als ik iets wilde weten, stelde ik vragen aan de professor. Zo dacht ik na over wat er anders of juist hetzelfde was als in Korea en waarom die verschillen bestonden, en zocht ik zelf naar antwoorden. Tijdens dat proces heb ik mijn kennis van mijn vakgebied volgens mij ook flink verdiept.
Toen de laatste week aanbrak, was de tijd zo snel voorbijgegaan dat ik het jammer vond. Deze plek was inmiddels vertrouwd en dierbaar voor me geworden. Omdat iedereen een andere periode vrijwilligerswerk deed, vertrok de ene kamergenoot en kwam er weer een nieuwe. Dat bleef zich herhalen. Het was ook spannend om nieuwe mensen te ontmoeten. Maar telkens als ik afscheid nam van een vriend of vriendin aan wie ik gehecht was geraakt, vond ik dat erg jammer en vroeg ik me af wanneer we elkaar weer zouden zien. Hoewel we uit verschillende landen kwamen en verschillende talen spraken, leefden we samen en maakten we herinneringen. Ik ontdekte dat je in korte tijd toch een diepe band met elkaar kunt opbouwen.
Ik dacht dat het niet makkelijk zou zijn om buitenlandse vrienden te maken, maar tegen mijn verwachting in ontmoette ik iemand met wie ik het ontzettend goed kon vinden. We hebben nog steeds regelmatig contact. Toen die vriend(in) onlangs naar Korea kwam, spraken we af en brachten we een fijne tijd samen door. Deze activiteit was veel meer dan gewoon vrijwilligerswerk in het buitenland: het was een periode waarin ik waardevolle contacten en ervaringen opdeed die me nog lang zullen bijblijven.
Ik zou deze activiteit een 10 op 10 geven als het gaat om de verandering die ze in mijn leven teweegbracht. Ik ontdekte dat mensen zich beter aan een nieuwe omgeving aanpassen dan je misschien denkt. Ook leerde ik dat je, als je de moed hebt om zelf op iemand af te stappen, vrienden kunt worden, zelfs als je taalvaardigheid niet perfect is. Door in een onbekende omgeving relaties op te bouwen met nieuwe mensen en onverwachte situaties zelf op te lossen, zijn ook mijn probleemoplossend vermogen en aanpassingsvermogen flink verbeterd. Bovenal heb ik geleerd dat ik het ook prima alleen kan Zelfvertrouwen en het geloof dat ik me overal goed kan aanpassenheb ik eraan overgehouden.
Voordat ik aan het programma deelnam, was ik erg bang om in mijn eentje in het buitenland te wonen. Maar toen ik na een maand terugkeek op mijn tijd daar, besefte ik dat ik het alleen veel beter aankon dan ik had gedacht. Nu durf ik nieuwe uitdagingen aan te gaan in plaats van bang te zijn voor een nieuwe omgeving, en kan ik bij uitdagingen denken: ik probeer het gewoon, in plaats van meteen bang te worden zoals vroeger. Ik denk dat dit programma niet zomaar vrijwilligerswerk in het buitenland was, maar een waardevolle ervaring waardoor ik zelf een stap verder kon groeien.
Tegen mensen die twijfelen of ze moeten deelnemen, wil ik zeggen dat je je niet te veel zorgen hoeft te maken: als het zover is, lukt het wel. Ook ik ging alleen en sprak nauwelijks Engels, maar ik heb ontzettend veel geleerd en een geweldige ervaring opgedaan. Een maand op een onbekende plek was een tijd die me mijn leven lang zal bijblijven en me waardevolle contacten heeft opgeleverd. Ik wil deze ervaring niet vergeten en ook in de toekomst nieuwe uitdagingen blijven aangaan.
Tot slot wil ik de medewerkers van Gap Year Korea oprecht bedanken. Tijdens de hele maand dat ik aan het programma deelnam, hebben ze me altijd vriendelijk geholpen en zorgvuldig voor me gezorgd. Van de voorbereidingen voor vertrek tot mijn dagelijks leven ter plaatse: telkens als ik een vraag had, kreeg ik snel antwoord. Daardoor kon ik me zonder grote zorgen, zelfs in een onbekende omgeving, op het programma concentreren. Omdat ik alleen naar het buitenland vertrok, voelde ik me vaak onzeker, maar de geruststellende gedachte dat ik altijd hulp kon krijgen, maakte dat ik me veilig voelde.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
