Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Door met zwerfhonden te wandelen, vond ik mijn eigen tempo #Aanvoelen welke afstand bij zwerfhonden past #Een onvergetelijke ervaring die mijn hart vervulde
Op het platteland leeg worden en leren van dieren.
Hallo. Ik ben Im Subin en heb via Korea GapYear vrijwilligerswerk gedaan bij een asiel voor achtergelaten honden in Tokushima. Dankzij deze kans heb ik een betekenisvolle en plezierige tijd gehad. Omdat ik alleen maar mooie herinneringen heb, schrijf ik dit verhaal met een hart dat helemaal gevuld is. Twee weken vrijwilligerswerk in een asiel voor achtergelaten honden in het kleine stadje Tokushima, op het Japanse eiland Shikoku.
De afgelopen drie jaar was ik zo opgeslokt door mijn werk en de mensen om me heen dat het me allemaal te veel werd. Met het verlof van één maand dat ik kreeg na drie jaar werken, wilde ik mijn sabbatical op een betekenisvolle manier doorbrengen, dus meldde ik me aan voor dit programma. Tijdens deze reis wilde ik mijn lichaam en geest tot rust laten komen, zonder aan andere dingen te denken. Mijn doelen waren om niet te veel in te vullen wat anderen bedoelden, mijn eigen fouten gewoon te accepteren, elke dag een beetje beter te eten bij het ontbijt, de lunch en het avondeten, en vroeg naar bed te gaan en vroeg op te staan.
Toen ik studeerde, heb ik een halfjaar als uitwisselingsstudent in Japan gewoond. Daarom was ik niet erg bang voor een verblijf van ongeveer een maand in het buitenland. Ik dacht optimistisch: ‘Daar wonen ook gewoon mensen’, maar omdat ik bijna een maand buiten mijn eigen land zou zijn, bereidde ik me grondig voor. Op basis van wat ik tijdens het intakegesprek met Korea GapYear hoorde over het asiel en de opvangomstandigheden, nam ik veel dunne jasjes mee. Ook liet ik me vooraf vaccineren tegen tetanus en pakte ik zorgvuldig noodmedicatie in, voor het geval er tijdens het vrijwilligerswerk iets medisch zou gebeuren.
Bij aankomst word je door een medewerker van het centrum opgehaald en naar je accommodatie gebracht. Daar verblijven vrijwilligers van verschillende nationaliteiten en wonen ze samen. Wie in de winter gaat, kan het beste veel dunne jasjes en thermokleding meenemen. Ik ben er niet in de zomer geweest, maar ik verwacht dat de airconditioning niet veel anders is, dus het is verstandig om je goed voor te bereiden. Het is er een beetje warm en een beetje koud, maar alles wat je nodig hebt, is aanwezig.
Het vrijwilligerswerk begint rond 10 uur ’s ochtends, wanneer je met een ophaalbusje naar het asiel gaat. Het asiel heeft vier verdiepingen en vrijwilligers laten vooral de honden uit. Je wandelt zo’n 15 tot 30 minuten met één hond over landweggetjes. Sommige honden zijn niet erg sociaal, zijn bang voor mensen of kunnen agressief zijn, dus het is het beste om rustig op ze af te gaan.
Als een hond extra aandacht nodig heeft, leggen de medewerkers van het asiel dat van tevoren kort uit in het Engels of Japans, dus je hoeft je geen zorgen te maken. In de ochtend laat je de honden van de eerste en tweede verdieping uit en daarna is het lunchtijd. Omdat het een rustig gebied op het platteland is, zijn er geen buurtwinkels of restaurants. Je moet dus ’s ochtends alvast lunch kopen of klaarmaken voordat je vertrekt. Op het platteland gaat de zon vroeg onder, dus let ’s avonds goed op auto’s en ga liever vroeg op pad.
Na een pauze van ongeveer 20 à 30 minuten laat je ’s middags de honden van de derde en vierde verdieping uit. Met de honden van de vierde verdieping wandel je over een bergpad boven het asiel. Als er tijdens het wandelen even tijd was, hielp ik ook met klusjes in het asiel, zoals voer verplaatsen, afval opruimen en voerbakken wassen. Hoe laat het werk klaar is, hangt af van het aantal vrijwilligers die dag, maar meestal eindigt het rond drie of vier uur ’s middags.
Je hebt twee vrije dagen per week, waarop je verschillende plekken op Shikoku kunt bezoeken. Ik raad een uitstapje naar de regio Naruto aan, al ligt die op enige afstand van Tokushima. Je kunt de draaikolken bekijken vanaf het observatieplatform Uzu no Michi, een kom met rijst en zeevruchten eten en, als je tijd over hebt, ook nog het Otsuka Museum of Art bezoeken.
De medewerkers die het centrum runnen, waren ontzettend behulpzaam bij alles rond het vrijwilligerswerk en het dagelijks leven. Toen we afscheid namen, glimlachten ze en zeiden ze dat ik altijd weer welkom was; we wisselden ook contactgegevens uit. Ze vertelden dat ze Koreaanse drama’s leuk vonden, dus we hebben gezellig samen gekletst. Ook namen ze me op mijn vrije dagen mee op uitstapjes in Tokushima, wat heel leuk was. De vrienden met wie ik in de accommodatie verbleef, hadden verschillende nationaliteiten en leeftijden, maar waren allemaal lieve, vriendelijke mensen met een groot hart voor dieren.
Niet helemaal, maar ik denk dat ik met een deel minder ben teruggekomen. Terwijl ik dingen losliet, deed ik ook nieuwe ervaringen op. Het leven op het platteland was heel rustig en er was niet veel te doen. Ik genoot ervan dat de zon vroeg opkwam en onderging en kon afstand nemen van nachten vol onnodige gedachten en drukke dagen. Daardoor las ik veel in de e-books die ik had meegenomen en keek ik eindelijk volop naar de series op Netflix die ik had uitgesteld.
Ik heb veel geleerd terwijl ik de honden uitliet. De ene hond liep langzaam en voorzichtig, steeds om zich heen kijkend; een andere stormde zonder angst alle kanten op, en weer een andere was stil maar eigenwijs. Dat iedere hond zijn eigen tempo heeft om op je af te komen en zijn eigen afstand nodig heeft om samen met je te lopen, deed me denken aan relaties tussen mensen.Als je haastig op iemand afgaat in je eigen tempo, neemt die juist afstand,dus moet je de tijd nemen en samen de juiste afstand vinden. Dat heb ik echt aan den lijve ondervonden.
Bij welk asiel voor achtergelaten honden je ook komt, ga niet te overhaast op een hond af, alleen omdat hij schattig is. Pas je tempo rustig aan dat van de hond aan en probeer vrienden te worden door hem vaak bij zijn naam te noemen. Het is ook fijn om op die manier om te gaan met de verschillende vrijwilligers die je in de accommodatie ontmoet. Het is moeilijk te zeggen dat er in twee weken veel is veranderd, maar ik denk dat ik mijn eigen tempo iets beter heb leren kennen.
Voor mij was deze ervaring een 10, een ervaring die niet beter had gekund. Ik zou zelfs beloven dat ik ooit terugkom. Een gap year betekent doorgaans een periode vóór je naar de universiteit gaat waarin je tijd neemt om na te denken over wat je hierna wilt doen, maar ik heb juist ervaren hoe het is om nergens over na te denken en me dag na dag gewoon vol in te zetten.Ik denk dat deze tijd, waarin ik tijdens een rustperiode echt kon uitrusten, precies het gap year was dat ik op dit moment nodig had.
Ook wil ik Korea GapYear bedanken voor het voorstellen van dit programma. In het bijzonder ben ik dankbaar voor degene die het intakegesprek met me voerde. Hoewel het gesprek op afstand plaatsvond, herinnerde ik me ter plaatse nog goed hoe diegene het programma mondeling uitgebreid had toegelicht. Dat was veel duidelijker dan de tekst en heeft me enorm geholpen.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
