Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik groeide verder dankzij een sterker verantwoordelijkheidsgevoel #Dierbare contacten en een diep ontroerende band #Een dankbare periode waarin ik meer ontving dan ik gaf
©Korea gapyear
|
De meesten waren ouder dan ik en erg getalenteerd, maar door hun bescheidenheid en opgewekte houding was het makkelijk om op hen af te stappen. Omdat we veel gemeen hadden, voelde ik me al snel op mijn gemak.Dankzij dit vrijwilligerswerk voelde ik dat ik veel mooie contacten had gelegd, en daar was ik oprecht dankbaar voor.
-Gift of Music in Cambodia: vrijwilligerswerk met muziek tijdens een tussenjaar |
Met de titel ‘Gift of Music in Cambodia’ keek ik er enorm naar uit om Korea te verlaten voor mijn eerste vrijwilligersreis naar het buitenland. Het was extra bijzonder omdat het bijna zes jaar geleden was dat ik voor het laatst op de luchthaven van Incheon was geweest.Voor vertrek kwamen we voor het eerst bij elkaar om elkaar te begroeten en foto’s te maken. Omdat we elkaar nog niet zo goed kenden, hing er een wat ongemakkelijke en onbekende sfeer, maar iedereen vertrok met een hart vol verwachting uit Korea.
Toen we in Cambodja aankwamen! Het was bewolkt en het weer viel tegen, maar ik was erg enthousiast en onder de indruk van de exotische straten en sfeer. Op de eerste dag zetten we onze tassen in het hotel en gingen we uit eten. Uiteindelijk kwamen we terecht bij een restaurant met Pyongyang-naengmyeon, naar verluidt het bijzonderste en duurste restaurant van Phnom Penh. Het was fascinerend om de Noord-Koreaanse vrouwen, van wie ik dacht dat ik ze nooit zou zien, in het echt te ontmoeten en met hen te praten. Ook kon ik niet anders dan hun indrukwekkende optredens bewonderen. Zo eindigde de eerste dag vol verwondering.
Vanaf de tweede dag volgden we het programma: we bezochten de Royal University of Fine Arts in Cambodja om ons voor te stellen. Het uitvoeringsteam en het vrijwilligersteam gingen vervolgens ieder apart aan de slag met hun plannen en repetities.Als lid van het vrijwilligersteam besprak ik hoe we de programma’s die we tijdens de voorbereidende bijeenkomst hadden bedacht, concreet konden uitwerken. Het lastigste bleek te bepalen hoeveel details we moesten vastleggen om de programma’s in de praktijk goed te laten verlopen.
We hadden moeite om er goed vat op te krijgen, maar met hulp van de teamleden konden we een basis opstellen. Tijdens een korte pauze kocht een Cambodjaanse moeder wat lokaal fruit voor ons om te proeven. Bijzonder was dat ze het fruit in kruidenpoeder voor instantnoedels doopte! Eerst vond ik die combinatie vreemd, maar toen ik het eenmaal probeerde, bleek het verrassend lekker.
Nadat we het plan hadden opgesteld, bezochten we Soban Koma om de kinderen te begroeten en met hen te praten. In het begin maakte ik me een beetje zorgen: zouden we goed met de kinderen kunnen communiceren en ons programma soepel kunnen uitvoeren? Maar die zorgen bleken onnodig. Hoewel de kinderen eerst verlegen waren, raakten we vanzelf bevriend nadat we elkaar begroetten en samen speelden. Dat verbaasde me. Eén ding vond ik jammer: omdat ik programmabesprekingen had met Nimol, de manager van het weeshuis, kon ik niet meer met de kinderen praten. Toch waren die besprekingen een gelegenheid om meer verantwoordelijkheid te nemen en veel te leren, dus het was zeker geen verloren tijd.
©Korea gapyear
Toen we Soban Koma verlieten met de belofte morgen terug te komen, bleven de kinderen zwaaien en ons uitzwaaien tot de bus uit het zicht was. Dat ontroerde me. Hun stralende, onschuldige glimlach vond ik prachtig, en ik was de kinderen erg dankbaar dat ze ons zo hartelijk hadden verwelkomd.
’s Avonds kwam het hele vrijwilligersteam bij elkaar om het hoofdprogramma voor de volgende dag voor te bereiden. Toen kwam er een geweldig idee: laten we de kinderen naamkaartjes geven. We besloten dat de volgende dag te doen. Tijdens de kennismakingsronde vandaag waren de kinderen geïnteresseerd in onze namen en probeerden ze die te onthouden. Dat was zo schattig dat we het er allemaal over eens waren dat het leuk zou zijn om de kinderen bij hun naam te noemen en hun namen te onthouden.
Op de derde dag gingen we ’s ochtends vroeg naar de kinderen en ze verwelkomden ons heel hartelijk. Zoals we de dag ervoor hadden afgesproken, vroegen we ieder kind naar zijn of haar naam en spraken we hen in het Koreaans aan. De kinderen vonden dat erg leuk.Hen bij hun naam noemen voelde veel hartelijker en maakte het makkelijker om een band op te bouwen dan wanneer je alleen maar ‘hé’ zegt.
We wisselden bekende Cambodjaanse spelletjes af met spelletjes uit Korea, zongen de kinderliedjes die we hadden voorbereid en zongen mee met de liedjes die de kinderen op school hadden geleerd. Zo wisselden we onze culturen uit.
Alle kinderen waren schattig, maar het meest is me een kind bijgebleven dat Tear heette. Die verraste me vaak met een ernst en scherpe vragen die je niet van een kind zou verwachten. Ik heb het gevoel dat ik dankzij dit kind tijdens het vrijwilligerswerk mijn Engels heb verbeterd. Tear vroeg zelfs naar het programma voor de volgende dag en wat we zouden presenteren. Dat was een beetje huiveringwekkend, maar de onschuldige kant van het kind en de manier waarop die zich ernstig verontschuldigde voor kattenkwaad waren ook heel aandoenlijk.
Op de vierde dag was er door de voorbereidingen voor de optredens niet veel tijd om met de kinderen door te brengen. Ik vond het erg jammer dat ik niet kon helpen bij het optreden in Soban Koma, dat vast heel leuk was, omdat ik andere taken moest ondersteunen.
©Korea gapyear
Het voelde heel verdrietig om te vertrekken zonder afscheid van de kinderen te nemen. Ik vroeg me even af of ze me zouden herinneren, en mijn hart brak toen teamleden vertelden dat ze vaak naar me hadden gevraagd terwijl ik weg was. Als ik nog eens de kans krijg, wil ik Soban Koma absoluut opnieuw bezoeken.
Nadat we de optredens in de CKCC Hall en bij Soban Koma succesvol hadden afgerond, hielden we een feest om dat te vieren. Die dag liet iedereen alle spanning en zorgen van zich afglijden en genoot volop. Naarmate de dagen verstreken, verdween de aanvankelijke ongemakkelijkheid en merkte ik steeds meer dat iedereen zo’n geweldig persoon was.
De meesten waren ouder dan ik en erg getalenteerd, maar door hun bescheidenheid en opgewekte houding was het makkelijk om op hen af te stappen. Omdat we veel gemeen hadden, voelde ik me al snel op mijn gemak.Dankzij dit vrijwilligerswerk voelde ik dat ik veel mooie contacten had gelegd, en daar was ik oprecht dankbaar voor.De volgende dag reisden we van Phnom Penh naar Siem Reap. Nadat we acht uur lang af en toe in de bus hadden geslapen, bezochten we het beroemde Angkor Wat en de avondmarkt. Terwijl ik genoot van de exotische, nieuwe bezienswaardigheden, voelde ik me die dag echt een toerist in Cambodja.
©Korea gapyear
Na alle gebeurtenissen, die in een oogwenk voorbij waren gevlogen, was plotseling de laatste dag aangebroken.Het was een bijzonder drukke dag, want er stonden drie optredens op het programma. Hoewel het schema wat krap was, slaagde het uitvoeringsteam erin alle drie de optredens tot een goed einde te brengen. Toen de laatste voorstelling afgelopen was, voelde het een beetje leeg dat er geen activiteiten meer zouden volgen.
Nadat al deze vrijwilligersactiviteiten waren afgerond, besefte ik plotseling dat we met onze inzet iets aan Cambodja wilden geven, bijvoorbeeld via muziek. Maar ik denk dat ik uiteindelijk meer van hen heb gekregen dan ik hun heb gegeven.
Ik was erg dankbaar dat ik kostbare herinneringen in mijn ogen en hart kon meenemen en veel sterker terugkeerde dan voor mijn vertrek. Ook nam ik me voor en kreeg ik er wat vertrouwen in dat ik het nog beter wil doen als zich ooit weer zo’n kans voordoet.
Terwijl ik met de kinderen rende, speelde en lachte, voelde ik opnieuw de opwinding die ik ervaar bij de dingen die ik doe.
©Korea gapyear
|
De meesten waren ouder dan ik en erg getalenteerd, maar door hun bescheidenheid en opgewekte houding was het makkelijk om op hen af te stappen. Omdat we veel gemeen hadden, voelde ik me al snel op mijn gemak.Dankzij dit vrijwilligerswerk voelde ik dat ik veel mooie contacten had gelegd, en daar was ik oprecht dankbaar voor.
-Gift of Music in Cambodia: vrijwilligerswerk met muziek tijdens een tussenjaar |
Met de titel ‘Gift of Music in Cambodia’ keek ik er enorm naar uit om Korea te verlaten voor mijn eerste vrijwilligersreis naar het buitenland. Het was extra bijzonder omdat het bijna zes jaar geleden was dat ik voor het laatst op de luchthaven van Incheon was geweest.Voor vertrek kwamen we voor het eerst bij elkaar om elkaar te begroeten en foto’s te maken. Omdat we elkaar nog niet zo goed kenden, hing er een wat ongemakkelijke en onbekende sfeer, maar iedereen vertrok met een hart vol verwachting uit Korea.
Toen we in Cambodja aankwamen! Het was bewolkt en het weer viel tegen, maar ik was erg enthousiast en onder de indruk van de exotische straten en sfeer. Op de eerste dag zetten we onze tassen in het hotel en gingen we uit eten. Uiteindelijk kwamen we terecht bij een restaurant met Pyongyang-naengmyeon, naar verluidt het bijzonderste en duurste restaurant van Phnom Penh. Het was fascinerend om de Noord-Koreaanse vrouwen, van wie ik dacht dat ik ze nooit zou zien, in het echt te ontmoeten en met hen te praten. Ook kon ik niet anders dan hun indrukwekkende optredens bewonderen. Zo eindigde de eerste dag vol verwondering.
Vanaf de tweede dag volgden we het programma: we bezochten de Royal University of Fine Arts in Cambodja om ons voor te stellen. Het uitvoeringsteam en het vrijwilligersteam gingen vervolgens ieder apart aan de slag met hun plannen en repetities.Als lid van het vrijwilligersteam besprak ik hoe we de programma’s die we tijdens de voorbereidende bijeenkomst hadden bedacht, concreet konden uitwerken. Het lastigste bleek te bepalen hoeveel details we moesten vastleggen om de programma’s in de praktijk goed te laten verlopen.
We hadden moeite om er goed vat op te krijgen, maar met hulp van de teamleden konden we een basis opstellen. Tijdens een korte pauze kocht een Cambodjaanse moeder wat lokaal fruit voor ons om te proeven. Bijzonder was dat ze het fruit in kruidenpoeder voor instantnoedels doopte! Eerst vond ik die combinatie vreemd, maar toen ik het eenmaal probeerde, bleek het verrassend lekker.
Nadat we het plan hadden opgesteld, bezochten we Soban Koma om de kinderen te begroeten en met hen te praten. In het begin maakte ik me een beetje zorgen: zouden we goed met de kinderen kunnen communiceren en ons programma soepel kunnen uitvoeren? Maar die zorgen bleken onnodig. Hoewel de kinderen eerst verlegen waren, raakten we vanzelf bevriend nadat we elkaar begroetten en samen speelden. Dat verbaasde me. Eén ding vond ik jammer: omdat ik programmabesprekingen had met Nimol, de manager van het weeshuis, kon ik niet meer met de kinderen praten. Toch waren die besprekingen een gelegenheid om meer verantwoordelijkheid te nemen en veel te leren, dus het was zeker geen verloren tijd.
©Korea gapyear
Toen we Soban Koma verlieten met de belofte morgen terug te komen, bleven de kinderen zwaaien en ons uitzwaaien tot de bus uit het zicht was. Dat ontroerde me. Hun stralende, onschuldige glimlach vond ik prachtig, en ik was de kinderen erg dankbaar dat ze ons zo hartelijk hadden verwelkomd.
’s Avonds kwam het hele vrijwilligersteam bij elkaar om het hoofdprogramma voor de volgende dag voor te bereiden. Toen kwam er een geweldig idee: laten we de kinderen naamkaartjes geven. We besloten dat de volgende dag te doen. Tijdens de kennismakingsronde vandaag waren de kinderen geïnteresseerd in onze namen en probeerden ze die te onthouden. Dat was zo schattig dat we het er allemaal over eens waren dat het leuk zou zijn om de kinderen bij hun naam te noemen en hun namen te onthouden.
Op de derde dag gingen we ’s ochtends vroeg naar de kinderen en ze verwelkomden ons heel hartelijk. Zoals we de dag ervoor hadden afgesproken, vroegen we ieder kind naar zijn of haar naam en spraken we hen in het Koreaans aan. De kinderen vonden dat erg leuk.Hen bij hun naam noemen voelde veel hartelijker en maakte het makkelijker om een band op te bouwen dan wanneer je alleen maar ‘hé’ zegt.
We wisselden bekende Cambodjaanse spelletjes af met spelletjes uit Korea, zongen de kinderliedjes die we hadden voorbereid en zongen mee met de liedjes die de kinderen op school hadden geleerd. Zo wisselden we onze culturen uit.
Alle kinderen waren schattig, maar het meest is me een kind bijgebleven dat Tear heette. Die verraste me vaak met een ernst en scherpe vragen die je niet van een kind zou verwachten. Ik heb het gevoel dat ik dankzij dit kind tijdens het vrijwilligerswerk mijn Engels heb verbeterd. Tear vroeg zelfs naar het programma voor de volgende dag en wat we zouden presenteren. Dat was een beetje huiveringwekkend, maar de onschuldige kant van het kind en de manier waarop die zich ernstig verontschuldigde voor kattenkwaad waren ook heel aandoenlijk.
Op de vierde dag was er door de voorbereidingen voor de optredens niet veel tijd om met de kinderen door te brengen. Ik vond het erg jammer dat ik niet kon helpen bij het optreden in Soban Koma, dat vast heel leuk was, omdat ik andere taken moest ondersteunen.
©Korea gapyear
Het voelde heel verdrietig om te vertrekken zonder afscheid van de kinderen te nemen. Ik vroeg me even af of ze me zouden herinneren, en mijn hart brak toen teamleden vertelden dat ze vaak naar me hadden gevraagd terwijl ik weg was. Als ik nog eens de kans krijg, wil ik Soban Koma absoluut opnieuw bezoeken.
Nadat we de optredens in de CKCC Hall en bij Soban Koma succesvol hadden afgerond, hielden we een feest om dat te vieren. Die dag liet iedereen alle spanning en zorgen van zich afglijden en genoot volop. Naarmate de dagen verstreken, verdween de aanvankelijke ongemakkelijkheid en merkte ik steeds meer dat iedereen zo’n geweldig persoon was.
De meesten waren ouder dan ik en erg getalenteerd, maar door hun bescheidenheid en opgewekte houding was het makkelijk om op hen af te stappen. Omdat we veel gemeen hadden, voelde ik me al snel op mijn gemak.Dankzij dit vrijwilligerswerk voelde ik dat ik veel mooie contacten had gelegd, en daar was ik oprecht dankbaar voor.De volgende dag reisden we van Phnom Penh naar Siem Reap. Nadat we acht uur lang af en toe in de bus hadden geslapen, bezochten we het beroemde Angkor Wat en de avondmarkt. Terwijl ik genoot van de exotische, nieuwe bezienswaardigheden, voelde ik me die dag echt een toerist in Cambodja.
©Korea gapyear
Na alle gebeurtenissen, die in een oogwenk voorbij waren gevlogen, was plotseling de laatste dag aangebroken.Het was een bijzonder drukke dag, want er stonden drie optredens op het programma. Hoewel het schema wat krap was, slaagde het uitvoeringsteam erin alle drie de optredens tot een goed einde te brengen. Toen de laatste voorstelling afgelopen was, voelde het een beetje leeg dat er geen activiteiten meer zouden volgen.
Nadat al deze vrijwilligersactiviteiten waren afgerond, besefte ik plotseling dat we met onze inzet iets aan Cambodja wilden geven, bijvoorbeeld via muziek. Maar ik denk dat ik uiteindelijk meer van hen heb gekregen dan ik hun heb gegeven.
Ik was erg dankbaar dat ik kostbare herinneringen in mijn ogen en hart kon meenemen en veel sterker terugkeerde dan voor mijn vertrek. Ook nam ik me voor en kreeg ik er wat vertrouwen in dat ik het nog beter wil doen als zich ooit weer zo’n kans voordoet.
Terwijl ik met de kinderen rende, speelde en lachte, voelde ik opnieuw de opwinding die ik ervaar bij de dingen die ik doe.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
