Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik vond een gevoel van zingeving #Het vertrouwen dat ik het kan waarmaken #Het draait allemaal om je instelling
|
Ik vond een gevoel van roeping aan de frontlinie van het leven. Ik kreeg veel zelfvertrouwen. Het draait allemaal om je instelling!Hoeveel je groeit, is een keuze. Ik heb van elk moment genoten.
<Mirakels creëren: medisch vrijwilligersprogramma in Phnom Penh, Cambodja, waar kinderen worden behandeld en waaraan iedereen kan deelnemen> Ervaring van gapper Oh Joo-hee.
|
# Waarom ik een tussenjaar wilde nemen
Hallo,Ik ben Oh Joo-hee, een verpleegkundestudent aan de Chungnam National University die momenteel met studieverlof is.Ik nam deel aan het medische vrijwilligersprogramma in Phnom Penh waaraan iedereen kan meedoen.Na mijn derde studiejaar te hebben afgerond, en voordat ik aan het werk zou gaan,wilde ik mijn gedachten ordenen en tijd voor mezelf nemen,dus besloot ik een studiepauze te nemenen,tijdens mijn studiepauze,betekenisvolle ontmoetingen en ervaringenwilde ik opdoenterwijl ik op zoek was naar vrijwilligersprogramma's in het buitenland,vond ik dit medische vrijwilligersprogramma dat aansloot bij mijn studie.Het was geen korte periode — een hele maanddacht ik dat dit heel waardevol voor me zou zijn, dusmeldde ik me aan voor dit programma.
# Ik las de ervaringen van veel deelnemers.
Als verpleegkundestudent was ik bang dat ik te weinig ervaring zou hebben om vrijwilligerswerk in een ziekenhuis te doen. Ik vond het eng om alleen naar een vreemd land te gaan zonder iemand te kennen, maar voordat ik vertrok...las ik veel ervaringen van mensen die eerder hadden deelgenomen en bestudeerde ik medische kennis, zodat ik niet met lege handen zou staan als ze me in het ziekenhuis om hulp vroegen.
# Wat maakt een goede verpleegkundige?
Ik dacht aanvankelijk dat veel studenten voor een verpleegkundeopleiding kiezen omdat ze snel werk willen vinden en vanwege het professionele karakter van het beroep, en dat je er niet echt een gevoel van roeping aan kon ontlenen. Ik...wilde een gevoel van roeping vinden.Als student verpleegkunde was ik tijdens mijn drie studiejaren gewoon met de stroom meegegaanen vroeg ik me af of ik echt een goede verpleegkundige zou kunnen worden als ik de tijd maar liet verstrijken en op deze manier een baan kreeg.Die gedachten begonnen bij me op te komen. Daarom nam ik een studiepauze van de verpleegkundeopleiding. Ik...had mezelf voorgenomen betekenis te vindenen wilde via dit programma...leren wat een gevoel van roeping inhoudt en wat het betekent om een goede verpleegkundige te zijn.Ook zeiden mensen om me heen altijd dat ik het overal wel zou redden. Dat geloofde ik zelf ook, maar toen ik in Cambodja aankwam, dacht ik meteen dat ik niet zo zelfverzekerd en flexibel was als ik had gedacht. In het begin voelde ik me zwakker dan verwacht en vond ik het erg moeilijk om me in mijn eentje aan te passen in een vreemd land. Daarom stelde ik mezelf meteen na aankomst in Cambodja een tweede doel. Ik wilde iemand worden die zich overal goed weet te redden, zoals anderen altijd over me zeiden. In het begin zou ik misschien bang, eenzaam en het moeilijk hebben, maar door deze ervaring zou ik zeker...uitgroeien tot iemand die zijn zelfvertrouwen niet verliest.Dat beloofde ik mezelf.
's Ochtends werken, 's middags vrij, in het weekend op reis.
Eerst sta ik 's ochtends op en ga ik uiterlijk om 8 uur naar het ziekenhuis. De begin- en eindtijden kunnen per afdeling verschillen...Meestal beginnen we om 8 uur en werken we tot 12 uur.en,Als je langer wilt werken, kun je zelf extra diensten draaien.Na aankomst op mijn werk beginnen we meestal 's ochtends met bloed afnemen bij patiënten en dienen we daarna medicijnen toe volgens de voorschriften van de artsen. Na afloop om 12 uur lunchen we en hebben we daarna vrije tijd.In mijn vrije tijd bestudeerde ik vaak dingen die ik in het ziekenhuis had gezien, of ging ik met mijn huisgenoten de nabijgelegen markt verkennen. In het weekend gingen we niet naar het ziekenhuis, dus nam ik de intercitybus naar de historische bezienswaardigheden in het verre Cambodja.
Ik vond een gevoel van roeping aan de frontlinie van het leven.
Zoals ik me had voorgenomen, had ik volop tijd om aan mijn eerste doel te werken: een gevoel van roeping en betekenis vinden. Wanneer de begeleiders en patiënten in het ziekenhuis (die geen Engels spraken) me, omdat ik eruitzag als een medisch professional, in het Cambodjaans om iets vroegen en ik hen niet begreep of kon helpen, voelde het alsof mijn hart brak. Dit...In die slechte omstandigheden raakte ik diep geïnspireerd door de patiënten die vochten om te overleven en door de verpleegkundigen, artsen en andere ziekenhuismedewerkers die zich ijverig inzetten om passende zorg te bieden. Aan de frontlinie van het leven voelde ik een sterke drang om te helpen, en ik was ervan overtuigd dat dit de basis zou vormen om later een goede verpleegkundige te worden.Ook ging ik, nadat ik mijn angst en gebrek aan zelfvertrouwen van de eerste week had overwonnen, in het weekend alleen naar een festival aan de rivier in de buurt. De eerste week kon ik me niet aanpassen aan mijn Engelssprekende huisgenoten en liep ik alleen rond, waarbij ik hen ontweek. Maar op het festival zag ik hen. Ik was zo boos op mezelf omdat ik voor hen was gevlucht uit angst om Engels met ze te spreken. Ik schaamde me en vroeg me af of ik was vergeten dat ik helemaal naar dit vreemde land was gekomen, niet alleen voor ervaring in het ziekenhuis, maar ook om meer zelfvertrouwen te krijgen. Daarna ging ik met meer vastberadenheid uitdagingen aan en...Ik sprak mijn huisgenoten eerst in het Engels aan en begon er spontaan grammaticaal onvolmaakt Engels uit te gooien, bijvoorbeeld door voor te stellen om samen te reizen. Daarna werd mijn Engels geleidelijk beter, en dat bleef zo tot het einde van het programma. Wennen aan het lokale leven was niet langer eng, omdat ik dat samen met mijn huisgenoten deed, en ik kreeg meer zelfvertrouwen in het Engels.
De artsen, verpleegkundigen en zelfs mijn huisgenoten waren allemaal erg aardig.
Onder mijn huisgenoten was een Deense mannelijke verpleegkundestudent die een week later dan ik aankwam. Hij was erg opgewekt en praatgraag. Hoewel ik in het begin erg bang was om Engels te spreken, was hij blij dat ik Engels sprak, omdat hij geen Koreaans kon, en vertelde hij dat hij zelfs het willekeurige Engels dat ik eruit flapte zou begrijpen. Er...Ik denk dat ik daardoor veel zelfvertrouwen heb gekregen.Ook in het ziekenhuis...De Cambodjaanse artsen en verpleegkundigen waren erg aardig, en geen enkel moment dat ik met hen samenwerkte was saai; het was altijd plezierig.
Je moet gewoon een besluit nemen. Groei is een keuze.
Uiteindelijk komt het erop neer dat je zelf beslist.De Koreaanse studenten die een week voordat ik naar Korea terugkeerde aankwamen, voelden dezelfde angst als ik in het begin, en we hebben veel gepraat. Nu ik zelf al zo ver ben gekomen, zou het toch zonde zijn om er niets aan over te houden? Ik begrijp die angst, maar je kunt er niet te lang in blijven hangen!Heb vertrouwen in jezelf. Blijf niet alleen maar toekijken met de gedachte: 'Wie houdt me tegen?' Daag jezelf uit om alles zelf te proberen en je uit te spreken. Een maand is helemaal niet kort. Of je een beetje of juist heel veel groeit, bepaal je zelf!
# Het leven verandert: een perfecte score. Vol zelfvertrouwen
Zoals ik al zei Mijn zelfvertrouwen is veel sterker geworden.. Ik kan kennissen nu gelijk geven wanneer ze zeggen dat het me overal waar ik naartoe ga goed zal vergaan.
# Een dankbaar hart
Bedankt aan alle medewerkers van het ziekenhuis.
#Mijn tussenjaar is!
Ervaring ★★★★★
: Een perfecte score voor ervaring
Leren ★★★★★
: Ook voor leren een perfecte score
Veiligheid ★★★
: Het kan 's nachts gevaarlijk zijn, dus ga met een vriend(in) op pad of ga overdag.
Vrije tijd ★★★
: Doordeweeks is er niet veel te doen; ga in het weekend vaak op reis.
Een nieuwe uitdaging, het begin van groei!
Korean Gap Year begeleidt mevrouw Oh Ju-hee op haar reis.
|
Ik vond een gevoel van roeping aan de frontlinie van het leven. Ik kreeg veel zelfvertrouwen. Het draait allemaal om je instelling!Hoeveel je groeit, is een keuze. Ik heb van elk moment genoten.
<Mirakels creëren: medisch vrijwilligersprogramma in Phnom Penh, Cambodja, waar kinderen worden behandeld en waaraan iedereen kan deelnemen> Ervaring van gapper Oh Joo-hee.
|
# Waarom ik een tussenjaar wilde nemen
Hallo,Ik ben Oh Joo-hee, een verpleegkundestudent aan de Chungnam National University die momenteel met studieverlof is.Ik nam deel aan het medische vrijwilligersprogramma in Phnom Penh waaraan iedereen kan meedoen.Na mijn derde studiejaar te hebben afgerond, en voordat ik aan het werk zou gaan,wilde ik mijn gedachten ordenen en tijd voor mezelf nemen,dus besloot ik een studiepauze te nemenen,tijdens mijn studiepauze,betekenisvolle ontmoetingen en ervaringenwilde ik opdoenterwijl ik op zoek was naar vrijwilligersprogramma's in het buitenland,vond ik dit medische vrijwilligersprogramma dat aansloot bij mijn studie.Het was geen korte periode — een hele maanddacht ik dat dit heel waardevol voor me zou zijn, dusmeldde ik me aan voor dit programma.
# Ik las de ervaringen van veel deelnemers.
Als verpleegkundestudent was ik bang dat ik te weinig ervaring zou hebben om vrijwilligerswerk in een ziekenhuis te doen. Ik vond het eng om alleen naar een vreemd land te gaan zonder iemand te kennen, maar voordat ik vertrok...las ik veel ervaringen van mensen die eerder hadden deelgenomen en bestudeerde ik medische kennis, zodat ik niet met lege handen zou staan als ze me in het ziekenhuis om hulp vroegen.
# Wat maakt een goede verpleegkundige?
Ik dacht aanvankelijk dat veel studenten voor een verpleegkundeopleiding kiezen omdat ze snel werk willen vinden en vanwege het professionele karakter van het beroep, en dat je er niet echt een gevoel van roeping aan kon ontlenen. Ik...wilde een gevoel van roeping vinden.Als student verpleegkunde was ik tijdens mijn drie studiejaren gewoon met de stroom meegegaanen vroeg ik me af of ik echt een goede verpleegkundige zou kunnen worden als ik de tijd maar liet verstrijken en op deze manier een baan kreeg.Die gedachten begonnen bij me op te komen. Daarom nam ik een studiepauze van de verpleegkundeopleiding. Ik...had mezelf voorgenomen betekenis te vindenen wilde via dit programma...leren wat een gevoel van roeping inhoudt en wat het betekent om een goede verpleegkundige te zijn.Ook zeiden mensen om me heen altijd dat ik het overal wel zou redden. Dat geloofde ik zelf ook, maar toen ik in Cambodja aankwam, dacht ik meteen dat ik niet zo zelfverzekerd en flexibel was als ik had gedacht. In het begin voelde ik me zwakker dan verwacht en vond ik het erg moeilijk om me in mijn eentje aan te passen in een vreemd land. Daarom stelde ik mezelf meteen na aankomst in Cambodja een tweede doel. Ik wilde iemand worden die zich overal goed weet te redden, zoals anderen altijd over me zeiden. In het begin zou ik misschien bang, eenzaam en het moeilijk hebben, maar door deze ervaring zou ik zeker...uitgroeien tot iemand die zijn zelfvertrouwen niet verliest.Dat beloofde ik mezelf.
's Ochtends werken, 's middags vrij, in het weekend op reis.
Eerst sta ik 's ochtends op en ga ik uiterlijk om 8 uur naar het ziekenhuis. De begin- en eindtijden kunnen per afdeling verschillen...Meestal beginnen we om 8 uur en werken we tot 12 uur.en,Als je langer wilt werken, kun je zelf extra diensten draaien.Na aankomst op mijn werk beginnen we meestal 's ochtends met bloed afnemen bij patiënten en dienen we daarna medicijnen toe volgens de voorschriften van de artsen. Na afloop om 12 uur lunchen we en hebben we daarna vrije tijd.In mijn vrije tijd bestudeerde ik vaak dingen die ik in het ziekenhuis had gezien, of ging ik met mijn huisgenoten de nabijgelegen markt verkennen. In het weekend gingen we niet naar het ziekenhuis, dus nam ik de intercitybus naar de historische bezienswaardigheden in het verre Cambodja.
Ik vond een gevoel van roeping aan de frontlinie van het leven.
Zoals ik me had voorgenomen, had ik volop tijd om aan mijn eerste doel te werken: een gevoel van roeping en betekenis vinden. Wanneer de begeleiders en patiënten in het ziekenhuis (die geen Engels spraken) me, omdat ik eruitzag als een medisch professional, in het Cambodjaans om iets vroegen en ik hen niet begreep of kon helpen, voelde het alsof mijn hart brak. Dit...In die slechte omstandigheden raakte ik diep geïnspireerd door de patiënten die vochten om te overleven en door de verpleegkundigen, artsen en andere ziekenhuismedewerkers die zich ijverig inzetten om passende zorg te bieden. Aan de frontlinie van het leven voelde ik een sterke drang om te helpen, en ik was ervan overtuigd dat dit de basis zou vormen om later een goede verpleegkundige te worden.Ook ging ik, nadat ik mijn angst en gebrek aan zelfvertrouwen van de eerste week had overwonnen, in het weekend alleen naar een festival aan de rivier in de buurt. De eerste week kon ik me niet aanpassen aan mijn Engelssprekende huisgenoten en liep ik alleen rond, waarbij ik hen ontweek. Maar op het festival zag ik hen. Ik was zo boos op mezelf omdat ik voor hen was gevlucht uit angst om Engels met ze te spreken. Ik schaamde me en vroeg me af of ik was vergeten dat ik helemaal naar dit vreemde land was gekomen, niet alleen voor ervaring in het ziekenhuis, maar ook om meer zelfvertrouwen te krijgen. Daarna ging ik met meer vastberadenheid uitdagingen aan en...Ik sprak mijn huisgenoten eerst in het Engels aan en begon er spontaan grammaticaal onvolmaakt Engels uit te gooien, bijvoorbeeld door voor te stellen om samen te reizen. Daarna werd mijn Engels geleidelijk beter, en dat bleef zo tot het einde van het programma. Wennen aan het lokale leven was niet langer eng, omdat ik dat samen met mijn huisgenoten deed, en ik kreeg meer zelfvertrouwen in het Engels.
De artsen, verpleegkundigen en zelfs mijn huisgenoten waren allemaal erg aardig.
Onder mijn huisgenoten was een Deense mannelijke verpleegkundestudent die een week later dan ik aankwam. Hij was erg opgewekt en praatgraag. Hoewel ik in het begin erg bang was om Engels te spreken, was hij blij dat ik Engels sprak, omdat hij geen Koreaans kon, en vertelde hij dat hij zelfs het willekeurige Engels dat ik eruit flapte zou begrijpen. Er...Ik denk dat ik daardoor veel zelfvertrouwen heb gekregen.Ook in het ziekenhuis...De Cambodjaanse artsen en verpleegkundigen waren erg aardig, en geen enkel moment dat ik met hen samenwerkte was saai; het was altijd plezierig.
Je moet gewoon een besluit nemen. Groei is een keuze.
Uiteindelijk komt het erop neer dat je zelf beslist.De Koreaanse studenten die een week voordat ik naar Korea terugkeerde aankwamen, voelden dezelfde angst als ik in het begin, en we hebben veel gepraat. Nu ik zelf al zo ver ben gekomen, zou het toch zonde zijn om er niets aan over te houden? Ik begrijp die angst, maar je kunt er niet te lang in blijven hangen!Heb vertrouwen in jezelf. Blijf niet alleen maar toekijken met de gedachte: 'Wie houdt me tegen?' Daag jezelf uit om alles zelf te proberen en je uit te spreken. Een maand is helemaal niet kort. Of je een beetje of juist heel veel groeit, bepaal je zelf!
# Het leven verandert: een perfecte score. Vol zelfvertrouwen
Zoals ik al zei Mijn zelfvertrouwen is veel sterker geworden.. Ik kan kennissen nu gelijk geven wanneer ze zeggen dat het me overal waar ik naartoe ga goed zal vergaan.
# Een dankbaar hart
Bedankt aan alle medewerkers van het ziekenhuis.
#Mijn tussenjaar is!
Ervaring ★★★★★
: Een perfecte score voor ervaring
Leren ★★★★★
: Ook voor leren een perfecte score
Veiligheid ★★★
: Het kan 's nachts gevaarlijk zijn, dus ga met een vriend(in) op pad of ga overdag.
Vrije tijd ★★★
: Doordeweeks is er niet veel te doen; ga in het weekend vaak op reis.
Een nieuwe uitdaging, het begin van groei!
Korean Gap Year begeleidt mevrouw Oh Ju-hee op haar reis.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
