Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Meer zelfvertrouwen in relaties #Vriendschappen met mensen met verschillende nationaliteiten #Het plezier van het ervaren van een nieuwe cultuur
*Een echte deelnemer aan het tussenjaarprogramma nam deel aan dit interview om het tussenjaar aan meer mensen voor te stellen.
|
Van harte aanbevolen door de Koreaanse tussenjaardeelnemer Jung Ji-won 👏👏👏
Zorgeloos Engels leren en plezier maken in Cebu, Filipijnen — meer hoef je niet te weten!Topkwaliteit voor een scherpe prijs! Leer veilig Engels op Malta, in de Middellandse Zee!Laad jezelf op met de warme liefde van kinderen in Hanoi, Vietnam |
“Na een tussenjaar van negen maanden voelt het alsof er een boek over mijn leven is geschreven.”
Toen ik jong was, groeide ik op als een modelleerling om aan de verwachtingen van mijn ouders te voldoen en ging ik vanzelfsprekend naar de ingenieursopleiding. Ik studeerde harder dan wie ook en stond zelfs bovenaan in mijn studierichting, maar vreemd genoeg voelde een deel van mijn hart altijd leeg. Ondanks al die inspanningen wist ik niet zeker of dit pad echt bij mij hoorde.
Uiteindelijk begon ik een nieuwe droom na te jagen — muziek — maar de muren van de werkelijkheid waren hoger dan ik had verwacht. Toen ik de grenzen van mijn talent voelde, raakte ik diep in wanhoop. Tijdens een gesprek met een begeleider hoorde ik de woorden: ‘liefde en expressie moeten worden vervuld’, en die zin drong diep tot me door. Toen ik de innerlijke ik onder ogen zag die ik steeds had ontweken, barstte ik in tranen uit en voelde ik tegelijk een verfrissende opluchting en een vreemd vertrouwen. Zo besloot ik een tussenjaar te nemen.
Toen ik in Cebu aankwam, voelde het nog steeds onwerkelijk. Sinds het toelatingsexamen voor de universiteit had ik helemaal geen Engels meer gesproken, dus praten met buitenlanders voelde heel vreemd. Maar doordat ik vanzelf met vrienden uit Japan, Vietnam en Taiwan moest omgaan, werd ik juist enorm geholpen.
De opgewekte en vriendelijke Filipijnen namen me op in hun midden toen ik me niet op mijn plek voelde. Toen ik voor het eerst de kinderen in een weeshuis ontmoette, waar ik samen met een Japanse vriendin vrijwilligerswerk deed, voelde ik voor het eerst wat het betekende om ‘geliefd’ te zijn. Ik leerde de kinderen hoe ze de was moesten opvouwen en zij haalden dankbaar hun bewaarde snacks tevoorschijn om die aan mij te geven — hun pure onschuld ontroerde me tot tranen.
Terwijl ik praatte met een plaatselijke acteur die ik daar had leren kennen, realiseerde ik me plotseling iets. Ik bleef vasthouden aan zingen, ook al dacht ik dat ik het niet kon, en misschien kwam dat doordat ik erkenning en aanmoediging van iemand wilde. Op het moment dat ik die waarheid onder ogen zag, vervaagden de hardnekkige gehechtheden in mijn hart langzaam en voelde zingen daarna veel prettiger.
De drie maanden in Cebu hadden mijn zelfvertrouwen opgebouwd, en daarna vertrok ik naar Malta. Maar toen ik aankwam, waren er veel westerlingen en mensen van allerlei leeftijden, waardoor ik me aanvankelijk geïntimideerd voelde. Het meest onbekend was de manier waarop mensen met elkaar omgingen — ze benaderden zelfs vreemden als vrienden, maar namen daarna al snel weer afstand. Het kostte me tijd om daaraan te wennen.
Maar op een gegeven moment begonnen die losse contacten vertrouwd aan te voelen. De afstand in relaties gaf me ruimte om me op mezelf te richten. In de les waren mijn Europese vrienden niet bang om iets verkeerd te zeggen en spraken ze eerlijk hun mening uit, wat indruk op me maakte. De docenten zeiden niet alleen dat iets fout was, maar stelden voor: ‘Misschien kun je het beter zo zeggen.’ Dat verruimde onze blik en dankzij hen werd ik geleidelijk minder bang om vragen te stellen.
Door mijn ervaring op Malta voelde ik me veel meer op mijn gemak met Engels. Dat merkte ik toen ik mezelf op natuurlijke wijze gesprekken zag voeren met Europese vrienden in Vietnam. In plaats van ingestudeerde zinnen kwamen de kleine gesprekjes spontaan in me op en verliepen ze verrassend natuurlijk.
En de kinderen die ik in Vietnam ontmoette, glimlachten oprecht wanneer ik ze met openheid benaderde. Hun onvoorwaardelijke genegenheid — ze vonden me aardig zoals ik was, zonder berekening of verwachtingen — voelde zo warm. In Korea wordt zo’n puur gevoel soms ‘een doetje zijn’ genoemd, maar ik denk dat ik juist naar zo’n relatie had verlangd.
De Koreaanse samenleving kent te veel zogenaamd juiste antwoorden op de vraag hoe je moet leven. Telkens als ik ervoor koos muziek na te streven of te stoppen met mijn studie, vroegen mensen ‘waarom?’ Ik werd moe van die vragen en verloor soms mijn zelfvertrouwen.
Maar door in het buitenland met allerlei verschillende mensen te wonen, besefte ik dat niemand kan zeggen dat je ongelijk hebt als je verantwoordelijkheid kunt nemen voor je eigen leven. Mensen uit andere landen zien ieders keuzes als iets vanzelfsprekends en respecteren dat die keuzes iemands eigen leven bepalen.
Toen besefte ik: het pad dat ik kies, kan het juiste antwoord zijn in mijn leven, simpelweg omdat het mijn keuze is.
Het tussenjaar was voor mij als een boek — een verhaal dat ik er weer bij kan pakken en opnieuw kan lezen, scènes die ik me op elk moment kan herinneren en lessen die me telkens opnieuw vastberaden maken. Het was een periode die mijn leven volledig opnieuw vormgaf.
*Een echte deelnemer aan het tussenjaarprogramma nam deel aan dit interview om het tussenjaar aan meer mensen voor te stellen.
|
Van harte aanbevolen door de Koreaanse tussenjaardeelnemer Jung Ji-won 👏👏👏
Zorgeloos Engels leren en plezier maken in Cebu, Filipijnen — meer hoef je niet te weten!Topkwaliteit voor een scherpe prijs! Leer veilig Engels op Malta, in de Middellandse Zee!Laad jezelf op met de warme liefde van kinderen in Hanoi, Vietnam |
“Na een tussenjaar van negen maanden voelt het alsof er een boek over mijn leven is geschreven.”
Toen ik jong was, groeide ik op als een modelleerling om aan de verwachtingen van mijn ouders te voldoen en ging ik vanzelfsprekend naar de ingenieursopleiding. Ik studeerde harder dan wie ook en stond zelfs bovenaan in mijn studierichting, maar vreemd genoeg voelde een deel van mijn hart altijd leeg. Ondanks al die inspanningen wist ik niet zeker of dit pad echt bij mij hoorde.
Uiteindelijk begon ik een nieuwe droom na te jagen — muziek — maar de muren van de werkelijkheid waren hoger dan ik had verwacht. Toen ik de grenzen van mijn talent voelde, raakte ik diep in wanhoop. Tijdens een gesprek met een begeleider hoorde ik de woorden: ‘liefde en expressie moeten worden vervuld’, en die zin drong diep tot me door. Toen ik de innerlijke ik onder ogen zag die ik steeds had ontweken, barstte ik in tranen uit en voelde ik tegelijk een verfrissende opluchting en een vreemd vertrouwen. Zo besloot ik een tussenjaar te nemen.
Toen ik in Cebu aankwam, voelde het nog steeds onwerkelijk. Sinds het toelatingsexamen voor de universiteit had ik helemaal geen Engels meer gesproken, dus praten met buitenlanders voelde heel vreemd. Maar doordat ik vanzelf met vrienden uit Japan, Vietnam en Taiwan moest omgaan, werd ik juist enorm geholpen.
De opgewekte en vriendelijke Filipijnen namen me op in hun midden toen ik me niet op mijn plek voelde. Toen ik voor het eerst de kinderen in een weeshuis ontmoette, waar ik samen met een Japanse vriendin vrijwilligerswerk deed, voelde ik voor het eerst wat het betekende om ‘geliefd’ te zijn. Ik leerde de kinderen hoe ze de was moesten opvouwen en zij haalden dankbaar hun bewaarde snacks tevoorschijn om die aan mij te geven — hun pure onschuld ontroerde me tot tranen.
Terwijl ik praatte met een plaatselijke acteur die ik daar had leren kennen, realiseerde ik me plotseling iets. Ik bleef vasthouden aan zingen, ook al dacht ik dat ik het niet kon, en misschien kwam dat doordat ik erkenning en aanmoediging van iemand wilde. Op het moment dat ik die waarheid onder ogen zag, vervaagden de hardnekkige gehechtheden in mijn hart langzaam en voelde zingen daarna veel prettiger.
De drie maanden in Cebu hadden mijn zelfvertrouwen opgebouwd, en daarna vertrok ik naar Malta. Maar toen ik aankwam, waren er veel westerlingen en mensen van allerlei leeftijden, waardoor ik me aanvankelijk geïntimideerd voelde. Het meest onbekend was de manier waarop mensen met elkaar omgingen — ze benaderden zelfs vreemden als vrienden, maar namen daarna al snel weer afstand. Het kostte me tijd om daaraan te wennen.
Maar op een gegeven moment begonnen die losse contacten vertrouwd aan te voelen. De afstand in relaties gaf me ruimte om me op mezelf te richten. In de les waren mijn Europese vrienden niet bang om iets verkeerd te zeggen en spraken ze eerlijk hun mening uit, wat indruk op me maakte. De docenten zeiden niet alleen dat iets fout was, maar stelden voor: ‘Misschien kun je het beter zo zeggen.’ Dat verruimde onze blik en dankzij hen werd ik geleidelijk minder bang om vragen te stellen.
Door mijn ervaring op Malta voelde ik me veel meer op mijn gemak met Engels. Dat merkte ik toen ik mezelf op natuurlijke wijze gesprekken zag voeren met Europese vrienden in Vietnam. In plaats van ingestudeerde zinnen kwamen de kleine gesprekjes spontaan in me op en verliepen ze verrassend natuurlijk.
En de kinderen die ik in Vietnam ontmoette, glimlachten oprecht wanneer ik ze met openheid benaderde. Hun onvoorwaardelijke genegenheid — ze vonden me aardig zoals ik was, zonder berekening of verwachtingen — voelde zo warm. In Korea wordt zo’n puur gevoel soms ‘een doetje zijn’ genoemd, maar ik denk dat ik juist naar zo’n relatie had verlangd.
De Koreaanse samenleving kent te veel zogenaamd juiste antwoorden op de vraag hoe je moet leven. Telkens als ik ervoor koos muziek na te streven of te stoppen met mijn studie, vroegen mensen ‘waarom?’ Ik werd moe van die vragen en verloor soms mijn zelfvertrouwen.
Maar door in het buitenland met allerlei verschillende mensen te wonen, besefte ik dat niemand kan zeggen dat je ongelijk hebt als je verantwoordelijkheid kunt nemen voor je eigen leven. Mensen uit andere landen zien ieders keuzes als iets vanzelfsprekends en respecteren dat die keuzes iemands eigen leven bepalen.
Toen besefte ik: het pad dat ik kies, kan het juiste antwoord zijn in mijn leven, simpelweg omdat het mijn keuze is.
Het tussenjaar was voor mij als een boek — een verhaal dat ik er weer bij kan pakken en opnieuw kan lezen, scènes die ik me op elk moment kan herinneren en lessen die me telkens opnieuw vastberaden maken. Het was een periode die mijn leven volledig opnieuw vormgaf.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
