Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik ontwikkelde een sterke vastberadenheid om nooit op te geven #Het opwindende gevoel van voldoening na het overwinnen van tegenslagen #Ik ervoer het echte plezier van reizen
©Korea gapyear
Als je goedgehumeurd bent, lijkt alles er mooi uit te zien. Uiteindelijk wilde ik naar Seopjikoji All-in House gaan en daarna rechtstreeks naar Seogwipo om de onderzeeër te nemen, maar vanwege mijn planning liet ik Seopjikoji schieten en ging ik naar Seogwipo. Helaas duurde de busrit zo lang dat ik de onderzeeër ook niet meer kon nemen. Toch zal ik, als ik nog eens de kans krijg om Jeju te bezoeken, van tevoren beslissen waar ik heen wil en alles positief tegemoet treden. Niets kan altijd perfect zijn.
-Jeju Blue Bike: op pad met de wind en dromen / Jin Jun-gyu, gapper van een gapyear-familie |
Voordat ik me voor het gapyearprogramma aanmeldde, had ik al een vlucht geboekt voor 1 september om 8.30 uur. Ik maakte me dus zorgen over wat ik zou doen als ik bij aankomst te horen kreeg dat ik niet aan het programma kon deelnemen. Gelukkig kreeg ik op 2 september een bevestigings telefoontje en kon ik vanaf 16.00 uur meedoen. Vol enthousiasme begon ik mijn fietstocht op Jeju bij het intercitybusstation, afwisselend over rijksweg 1132 en de kustweg.
De kust van Jeju die ik voor het eerst zag, was onbeschrijfelijk mooi. De kustlijn bij schemering, onder de ondergaande zon, voelde aan als het mooiste landschap van mijn leven. Fietsen kost natuurlijk veel tijd en je moet blijven trappen, dus mijn dijen leken uit elkaar te splijten en mijn billen prikten alsof ze met naalden werden gestoken, maarGeen enkele pijn kon mijn vastberadenheid om de ronde van Jeju af te maken tegenhouden. Bovendien kon ik niet stoppen uit nieuwsgierigheid, omdat er naarmate ik verder fietste steeds weer nieuwe, wondermooie landschappen van Jeju op me wachtten.
Omdat ik geen gedetailleerd plan had gemaakt en alleen maar dacht aan een rondje Jeju, had ik helaas geen accommodatie geboekt voor de eerste nacht. Toen ik 's avonds bij het strand van Gwakji Gwamul aankwam, mijn geplande eerste overnachtingsplek, waren er geen kamers meer in de buurt. Ik stond op het punt te besluiten op het strand te slapen, toen de eigenaar van het winkeltje waar ik instantnoedels ging kopen toevallig vertelde dat er in het pension geen gasten waren. Ik haastte me erheen en tot mijn verbazing gaf de oudere eigenares me, hoewel er geen kamers vrij waren, voor 20.000 won een grote kamer zodat ik er alleen comfortabel kon uitrusten. Het was zo'n gelukkige dag boordevol geluk.Ik dacht dat dit een van de verborgen charmes van reizen was.
Ik keek dus uit naar de rest van de reis, ervan overtuigd dat er vast nog meer fijne en gelukkige momenten zouden volgen. Voor mijn tweede overnachting kwam ik toevallig terecht in Joyful Guesthouse aan het strand van Hwasun, waarik een andere fietser van in de vijftig ontmoette, die met pensioen was gegaan. Voor het strand gaf hij me allerlei goede levensadviezen. Hij zei dat ik een heel mooi leven leek te leiden, wat me goed deed,en bovendien wenste hij me toe dat alles goed zou komen. Zo kon ik de dag heel, heel gelukkig afsluiten. De eigenaar van het pension was natuurlijk ook erg vriendelijk. Ik vervolgde mijn fietstocht met een hoofd vol mooie herinneringen en nieuwe energie.
Tijdens deze fietstochtwas het zwaarste stuk de weg van het strand van Hwasun naar het Jeju World Cup Stadium in Seogwipo,met zoveel beklimmingen en zelfs tegenwind op de afdalingen dat het de hele tijd bergop leek te gaan. Dat was het moment waarop ik het liefst wilde opgeven. Maar telkens dacht ik aan de vele uitdagingen die me in mijn twintiger jaren nog te wachten stonden. Ik klemde mijn tanden op elkaar, vastbesloten om niet één keer op te geven, en hield vol, steeds weer. Uiteindelijk bereikte ik een afdaling en werd ik beloond met een verfrissende wind, als beloning voor mijn inspanningen. Op dat moment kon ik niet anders dan uitroepen: 'Kijk nou, ik kan ook sterk zijn!'
Na meer dan negen uur fietsen kwam ik aan inde omgeving van Seongsan Ilchulbong (Sunrise Peak)Tijdens mijn fietstocht op Jeju had ik mezelf als doel gesteld om Seongsan Ilchulbong te beklimmen en de zonsopgang te bekijken. Hoe lang het ook zou duren, ik besloot in de buurt van Seongsan Ilchulbong te overnachten. Uiteindelijk kwam ik aan en bracht ik mijn derde fietsreisnacht door in Seongsan Guesthouse. Daar verblijven was echt het grootste geluk en plezier van de reis: tijdens de avondlijke kip-en-bierbijeenkomst deelde ik reisverhalen met zulke geweldige mensen, en we maakten foto's om onze nieuwe vriendschappen te vereeuwigen. De volgende ochtend stonden we om 5.30 uur op en maakten we samen nog een foto bij Seongsan Ilchulbong als herinnering. Het was een werkelijk, werkelijk gelukkige tijd.
©Korea gapyear
Met spijt omdat ik afscheid moest nemen van fijne kennissen, stapte ik weer stevig door en bereikte ik in tien minuten de veerbootterminal naar Udo. Voor de tweede keer in mijn leven stapte ik op een boot en zette ik voet aan wal op het prachtige eiland Udo. In ongeveer twee uur fietste ik over de kustweg van Udo. Daarna lunchte ik in het bekende restaurant 'Kidari Ajusshi', waar ik een varkenskotelet at van lokaal Jeju-zwart varkensvlees, met abalone erbij. Als extraatje trakteerde ik mezelf op een biertje van de tap als beloning voor mijn inspanningen. Eten na hard werken smaakte als honing.
Bovendien was het met de koele zeebries niet beter denkbaar. Ik wilde een dag op Udo blijven en het eiland bij zonsondergang bekijken, maar omdat ik nog andere plannen had, vertrok ik met tegenzin rond 12.30 uur en trapte ik stevig door over de kustweg langsGimnyeong Beach, Hamdeok Seoudong Beach en Samyang Black Sand BeachNa acht uur kwam ik aan bij het intercitybusstation van Jeju. Onderweg nam ik bij Hamdeok Seoubong Beach even de verkeerde weg en kwam ik op route 1132 terecht in plaats van op de kustweg. Door werkzaamheden was het daar erg gevaarlijk. De weg werd gebruikt als bouwterrein en had geen fietspad, dus ik moest er voorzichtig doorheen sluipen en brak uit in koud zweet. Op dit stuk moet je echt goed opletten.
Rond 19.00 uur kwam ik eindelijk aan in de buurt van het intercitybusstation van Jeju en ging ik op zoek naar accommodatie. Op de vierde dag verbleef ik in Yeha Guesthouse, op vijf minuten lopen van het busstation. Deze plekheeft medewerkers die zowel Chinees als Engels spreken, misschien omdat het dicht bij Jeju-stad en de luchthaven ligt,en er verbleven veel buitenlanders. Ik wilde graag met hen praten, maar na zo'n zwaar reisschema was ik zo uitgeput dat ik na het douchen en het aanzetten van de gratis was meteen in slaap viel.
De volgende ochtend, toen ik mijn ogen opendeed, miezerde het. Toen ik het personeel ernaar vroeg, zeiden ze dat het vandaag flink zou regenen. Pfoe, gelukkig was dit de dag nadat ik mijn fietstocht had afgerond. Ik hoefde alleen de fiets terug te brengen, dus dat was een hele opluchting. Anders was reizen misschien gevaarlijk geweest. Mijn vlucht was op de ochtend van de 7e, dus ik had nog een extra dag. Ik besloot plekken te bezoeken die met de bus bereikbaar waren en ging naar Gimnyeong Maze Park en de Manjanggul-grot — een keuze waar ik geen spijt van had. Hoewel het af en toe miezerde, vond ik dat het voor een ontspannen sfeer zorgde en me een nog beter gevoel gaf.
©Korea gapyear
Als je goedgehumeurd bent, lijkt alles er mooi uit te zien. Tot slotSeopjikoji All-in HouseIk wilde Seopjikoji bezoeken en daarna rechtstreeks naar Seogwipo gaan om de onderzeeër te nemen, maar vanwege mijn planning liet ik Seopjikoji schieten en ging ik naar Seogwipo. Helaas duurde de busrit ook daarheen te lang, waardoor ik de onderzeeër niet kon nemen. Toch zal ik, als ik nog eens de kans krijg om naar Jeju te reizen, van tevoren beslissen waar ik heen wil, zodat ik er het beste van kan maken en alles positief kan bekijken. Niets kan altijd perfect zijn.
Helaas kwam ik voor mijn vroege vlucht de volgende dag laat terug in Jeju-stad. Deze keer verbleef ik in Jeju Sum Guesthouse. Ik kwam te laat aan: hoewel ik vooraf had geboekt, zat de deur stevig op slot. Ik belde het personeel en hoewel het een beetje lastig was, kon ik gelukkig nog een nacht comfortabel verblijven. Ook al verliep niet alles soepel, alles werd zonder problemen opgelost en de volgende dag kon ik vol geluk vanuit Jeju naar Busan vertrekken.
Ik vind dat een gelukkige reis altijd sporen moet achterlaten, zodat je die lang kunt herinneren en er steeds opnieuw op kunt terugblikken. Daarom wil ik dat gevoel nu levendig op een pagina van mijn blog delen, zodat meer mensen gelukkiger kunnen reizen. Ik wil Korea Gapyear en iedereen die ik op Jeju heb ontmoet bedanken voor de ontspanning, het geluk en de tijd om weer op te laden. Ik hoop dat hun altijd mooie dingen mogen overkomen. Bedankt. ^^
Was het lastig om het ontmoetingspunt te bereiken? Zo vind je het:
Ik was van plan op 1 september te beginnen, maar omdat ik me op het laatste moment had aangemeld en het in het weekend viel, kon ik niet anders dan op 2 september beginnen. De fietsverhuur was onlangs verhuisd van de oorspronkelijke locatie naar het centrum van Jeju, waardoor het adres op Naver niet klopte en ik opnieuw moest zoeken. Het personeel van de verhuur gaf me echter vriendelijk het juiste adres en legde alles uit, zodat ik zonder grote problemen kon beginnen.
Na de informatie over het Gapyear-programma te hebben doorgenomen, waren dit de dingen die ik vooraf graag beter had willen weten en de aspecten die anders bleken dan verwacht:
Tijdens het fietsen was het door de planning, het vervoer en mijn lichamelijke conditie niet eenvoudig om alle bestemmingen op de route van Korea Gapyear te bezoeken. Daarom richtte ik me op het voltooien van de kustroute van Jeju per fiets en op plekken die bijzondere uitzichten en herinneringen zouden opleveren — dingen die je niet ervaart wanneer je met de auto reist.
Gedenkwaardige, fijne ervaringen (of vervelende ervaringen en oplossingen) tijdens deelname aan het Gapyear-programma
26 jaar, laatstejaarsstudent met studieverlof... wat me bezighield warenzorgen, onzekerheid en frustratie over het vinden van een baan.Ik wist niet hoe ik die moest oplossen en was alleen maar druk. Maar nadat ik me had ingeschreven voor het Gapyear-fietsprogramma op Jeju en alleen op reis was gegaan, gaf ik de loodzware beklimmingen niet op en bleef ik doorgaan. Daarna volgden afdalingen met een verfrissend briesje. Daardoor dacht ik dat de plek waar ik me bevond misschien niet de top van de heuvel was, en dat het daarom zoveel zwaarder en pijnlijker voelde. Ik besefte dat het leven heel vervullend en gelukkig zou voelen als ik alles kon overwinnen en volhouden, net als tijdens deze fietstocht.
Wat de accommodatie betreft, verbleef ik meestal inpensions. Het contact met de mensen die ik daar ontmoette, gaf me echt de kans om tot rust te komen.Ik voelde dat ik daar echt kon bijkomen. Op de eerste dag had ik geen accommodatie gepland en viel de avond, waardoor ik in een frustrerende situatie terechtkwam. Toevallig hoorde ik van een medewerker van een buurtwinkel dat er in een nabijgelegen minbak (een Koreaans pension) nog veel kamers vrij waren, anders dan in de hostels. Voor een betaalbare prijs kon ik alleen uitrusten in een ruime plek — alweer een mooie ervaring en herinnering.
Mijn persoonlijke advies over taalgebruik tijdens het Gapyear-programma (voorbereiding, enzovoort)
De meeste buitenlanders die ik op Jeju ontmoette waren Chinees, gevolgd door Engelstaligen. Zelf spreek ik Chinees, maar ik had weinig vertrouwen in mijn Engels en maakte me zorgen dat mensen me de weg zouden vragen. Toen iemand dat deed, antwoordde ik zo goed als ik kon en zo eenvoudig mogelijk. Die persoon waardeerde mijn behulpzaamheid en we wisselden zelfs onze namen uit, wat me blij maakte.
Zozijn zelfvertrouwen en je op je gemak voelen het belangrijkst bij het spreken van een taal.Dat denk ik tenminste. We zijn geen moedertaalsprekers van het Engels, dus we hoeven niet te verwachten dat we als een moedertaalspreker praten. Als we vriendelijk antwoorden binnen onze mogelijkheden en contact zoeken met anderen, kunnen we gemakkelijk een buitenlandse vriend maken.
©Korea gapyear
Mijn advies voor toekomstige vrijwilligers over accommodatie
Ik raad zeker aanom in guesthouses te verblijven.
De redenen zijn:Ten eerste,ze zijn goedkoop en op sommige plekken krijg je zelfs ontbijt.
Ten tweede,verblijven er ook veel buitenlanders in guesthouses, zodat je je kunt uitleven met de vreemde talen die je hebt geoefend. Misschien sluit je zelfs vriendschap op Facebook.
Ten derde,Omdat de meeste mensen in guesthouses reizigers zijn, is de sfeer er doorgaans levendig. Bovendien kun je door bestemmingen met anderen te delen je reis nog leuker maken.
Ten vierde,Elk guesthouse heeft zijn eigen karakter. Je kunt dus genieten van de unieke kenmerken en er een mooie reisherinnering aan overhouden. (Barbecuefeestjes, feestjes met kip en bier, theekransjes enzovoort.)
Mijn persoonlijke advies voor toekomstige vrijwilligers over eten
Voor fietsreizigers is het energieverbruik aanzienlijk, dusneem ook af en toe iets tussendoor.Dat raad ik aan. Voor de maaltijden was ik van plan om ongeveer één tot twee keer per dag lokale gerechten van Jeju te proberen, ook als die iets duurder waren, en dat heb ik gedaan. Verder zijn er veel gemakswinkels, dus tijdens het fietsen vulde ik mijn energie aan door daar water, drankjes, instantnoedels enzovoort te kopen. Persoonlijk vind ik het tijdens een fietstocht beter om van het uitzicht te genieten, foto's te maken, een ontspannen planning aan te houden en het grootste deel van je geld aan eten uit te geven, in plaats van souvenirs te kopen of jezelf te dwingen alle populaire plekken te bezoeken.
Paklijst·Verzekering enz.
Dingen die ik miste / Dingen die van pas kwamen
: Lichtgevende stok (om verkeersongelukken te voorkomen als je onverwacht 's nachts moet fietsen), persoonlijke lantaarn, armstukken (door het vele fietsen kreeg ik jeuk), luier of fietsbroek met zeem (als je lang fietst, doet je zitvlak erg pijn), handschoenen (je kunt blaren op je handen krijgen), pijnstillende pleisters en spray (als je niet regelmatig sport, kun je plotseling last krijgen van spierpijn).
Dingen die handig waren om bij je te hebben / Dingen die problemen opleverden
: Te veel kleding wordt alleen maar ballast. Als je je kleding elke dag tijdens het douchen in de accommodatie wast en ophangt, is die 's ochtends droog en kun je hem weer dragen. (Neem liever kleding mee die snel droogt en goed ventileert.)
©Korea gapyear
Mijn persoonlijke advies voor toekomstige vrijwilligers over wat ze mee moeten nemen
Voor een fietstocht heb je niet veel spullen nodig.Eten meenemen raad ik absoluut af.Het is veel beter voor het op peil houden van je energie om onderweg iets te kopen bij gemakswinkels, ook als dat iets duurder is.
OokKleding moet goed ventileren en snel drogen, en schoenen moeten comfortabel zijn en snel drogen. Het is handiger om gedetailleerde kaarten te halen bij accommodaties voor reizigers, zoals guesthouses, of bij toeristische informatiecentra dan op de luchthaven.Reis je in de zomer, dan zijn een hoed, zonnebril en zonnebrandcrème absoluut onmisbaar. Armstukken zijn ook heel handig. Ik had ze niet bij me, waardoor mijn huid erg jeukte. Ik krabde, mijn huid vervelde en ik verbrandde zelfs een beetje door de zon.
©Korea gapyear
Als je goedgehumeurd bent, lijkt alles er mooi uit te zien. Uiteindelijk wilde ik naar Seopjikoji All-in House gaan en daarna rechtstreeks naar Seogwipo om de onderzeeër te nemen, maar vanwege mijn planning liet ik Seopjikoji schieten en ging ik naar Seogwipo. Helaas duurde de busrit zo lang dat ik de onderzeeër ook niet meer kon nemen. Toch zal ik, als ik nog eens de kans krijg om Jeju te bezoeken, van tevoren beslissen waar ik heen wil en alles positief tegemoet treden. Niets kan altijd perfect zijn.
-Jeju Blue Bike: op pad met de wind en dromen / Jin Jun-gyu, gapper van een gapyear-familie |
Voordat ik me voor het gapyearprogramma aanmeldde, had ik al een vlucht geboekt voor 1 september om 8.30 uur. Ik maakte me dus zorgen over wat ik zou doen als ik bij aankomst te horen kreeg dat ik niet aan het programma kon deelnemen. Gelukkig kreeg ik op 2 september een bevestigings telefoontje en kon ik vanaf 16.00 uur meedoen. Vol enthousiasme begon ik mijn fietstocht op Jeju bij het intercitybusstation, afwisselend over rijksweg 1132 en de kustweg.
De kust van Jeju die ik voor het eerst zag, was onbeschrijfelijk mooi. De kustlijn bij schemering, onder de ondergaande zon, voelde aan als het mooiste landschap van mijn leven. Fietsen kost natuurlijk veel tijd en je moet blijven trappen, dus mijn dijen leken uit elkaar te splijten en mijn billen prikten alsof ze met naalden werden gestoken, maarGeen enkele pijn kon mijn vastberadenheid om de ronde van Jeju af te maken tegenhouden. Bovendien kon ik niet stoppen uit nieuwsgierigheid, omdat er naarmate ik verder fietste steeds weer nieuwe, wondermooie landschappen van Jeju op me wachtten.
Omdat ik geen gedetailleerd plan had gemaakt en alleen maar dacht aan een rondje Jeju, had ik helaas geen accommodatie geboekt voor de eerste nacht. Toen ik 's avonds bij het strand van Gwakji Gwamul aankwam, mijn geplande eerste overnachtingsplek, waren er geen kamers meer in de buurt. Ik stond op het punt te besluiten op het strand te slapen, toen de eigenaar van het winkeltje waar ik instantnoedels ging kopen toevallig vertelde dat er in het pension geen gasten waren. Ik haastte me erheen en tot mijn verbazing gaf de oudere eigenares me, hoewel er geen kamers vrij waren, voor 20.000 won een grote kamer zodat ik er alleen comfortabel kon uitrusten. Het was zo'n gelukkige dag boordevol geluk.Ik dacht dat dit een van de verborgen charmes van reizen was.
Ik keek dus uit naar de rest van de reis, ervan overtuigd dat er vast nog meer fijne en gelukkige momenten zouden volgen. Voor mijn tweede overnachting kwam ik toevallig terecht in Joyful Guesthouse aan het strand van Hwasun, waarik een andere fietser van in de vijftig ontmoette, die met pensioen was gegaan. Voor het strand gaf hij me allerlei goede levensadviezen. Hij zei dat ik een heel mooi leven leek te leiden, wat me goed deed,en bovendien wenste hij me toe dat alles goed zou komen. Zo kon ik de dag heel, heel gelukkig afsluiten. De eigenaar van het pension was natuurlijk ook erg vriendelijk. Ik vervolgde mijn fietstocht met een hoofd vol mooie herinneringen en nieuwe energie.
Tijdens deze fietstochtwas het zwaarste stuk de weg van het strand van Hwasun naar het Jeju World Cup Stadium in Seogwipo,met zoveel beklimmingen en zelfs tegenwind op de afdalingen dat het de hele tijd bergop leek te gaan. Dat was het moment waarop ik het liefst wilde opgeven. Maar telkens dacht ik aan de vele uitdagingen die me in mijn twintiger jaren nog te wachten stonden. Ik klemde mijn tanden op elkaar, vastbesloten om niet één keer op te geven, en hield vol, steeds weer. Uiteindelijk bereikte ik een afdaling en werd ik beloond met een verfrissende wind, als beloning voor mijn inspanningen. Op dat moment kon ik niet anders dan uitroepen: 'Kijk nou, ik kan ook sterk zijn!'
Na meer dan negen uur fietsen kwam ik aan inde omgeving van Seongsan Ilchulbong (Sunrise Peak)Tijdens mijn fietstocht op Jeju had ik mezelf als doel gesteld om Seongsan Ilchulbong te beklimmen en de zonsopgang te bekijken. Hoe lang het ook zou duren, ik besloot in de buurt van Seongsan Ilchulbong te overnachten. Uiteindelijk kwam ik aan en bracht ik mijn derde fietsreisnacht door in Seongsan Guesthouse. Daar verblijven was echt het grootste geluk en plezier van de reis: tijdens de avondlijke kip-en-bierbijeenkomst deelde ik reisverhalen met zulke geweldige mensen, en we maakten foto's om onze nieuwe vriendschappen te vereeuwigen. De volgende ochtend stonden we om 5.30 uur op en maakten we samen nog een foto bij Seongsan Ilchulbong als herinnering. Het was een werkelijk, werkelijk gelukkige tijd.
©Korea gapyear
Met spijt omdat ik afscheid moest nemen van fijne kennissen, stapte ik weer stevig door en bereikte ik in tien minuten de veerbootterminal naar Udo. Voor de tweede keer in mijn leven stapte ik op een boot en zette ik voet aan wal op het prachtige eiland Udo. In ongeveer twee uur fietste ik over de kustweg van Udo. Daarna lunchte ik in het bekende restaurant 'Kidari Ajusshi', waar ik een varkenskotelet at van lokaal Jeju-zwart varkensvlees, met abalone erbij. Als extraatje trakteerde ik mezelf op een biertje van de tap als beloning voor mijn inspanningen. Eten na hard werken smaakte als honing.
Bovendien was het met de koele zeebries niet beter denkbaar. Ik wilde een dag op Udo blijven en het eiland bij zonsondergang bekijken, maar omdat ik nog andere plannen had, vertrok ik met tegenzin rond 12.30 uur en trapte ik stevig door over de kustweg langsGimnyeong Beach, Hamdeok Seoudong Beach en Samyang Black Sand BeachNa acht uur kwam ik aan bij het intercitybusstation van Jeju. Onderweg nam ik bij Hamdeok Seoubong Beach even de verkeerde weg en kwam ik op route 1132 terecht in plaats van op de kustweg. Door werkzaamheden was het daar erg gevaarlijk. De weg werd gebruikt als bouwterrein en had geen fietspad, dus ik moest er voorzichtig doorheen sluipen en brak uit in koud zweet. Op dit stuk moet je echt goed opletten.
Rond 19.00 uur kwam ik eindelijk aan in de buurt van het intercitybusstation van Jeju en ging ik op zoek naar accommodatie. Op de vierde dag verbleef ik in Yeha Guesthouse, op vijf minuten lopen van het busstation. Deze plekheeft medewerkers die zowel Chinees als Engels spreken, misschien omdat het dicht bij Jeju-stad en de luchthaven ligt,en er verbleven veel buitenlanders. Ik wilde graag met hen praten, maar na zo'n zwaar reisschema was ik zo uitgeput dat ik na het douchen en het aanzetten van de gratis was meteen in slaap viel.
De volgende ochtend, toen ik mijn ogen opendeed, miezerde het. Toen ik het personeel ernaar vroeg, zeiden ze dat het vandaag flink zou regenen. Pfoe, gelukkig was dit de dag nadat ik mijn fietstocht had afgerond. Ik hoefde alleen de fiets terug te brengen, dus dat was een hele opluchting. Anders was reizen misschien gevaarlijk geweest. Mijn vlucht was op de ochtend van de 7e, dus ik had nog een extra dag. Ik besloot plekken te bezoeken die met de bus bereikbaar waren en ging naar Gimnyeong Maze Park en de Manjanggul-grot — een keuze waar ik geen spijt van had. Hoewel het af en toe miezerde, vond ik dat het voor een ontspannen sfeer zorgde en me een nog beter gevoel gaf.
©Korea gapyear
Als je goedgehumeurd bent, lijkt alles er mooi uit te zien. Tot slotSeopjikoji All-in HouseIk wilde Seopjikoji bezoeken en daarna rechtstreeks naar Seogwipo gaan om de onderzeeër te nemen, maar vanwege mijn planning liet ik Seopjikoji schieten en ging ik naar Seogwipo. Helaas duurde de busrit ook daarheen te lang, waardoor ik de onderzeeër niet kon nemen. Toch zal ik, als ik nog eens de kans krijg om naar Jeju te reizen, van tevoren beslissen waar ik heen wil, zodat ik er het beste van kan maken en alles positief kan bekijken. Niets kan altijd perfect zijn.
Helaas kwam ik voor mijn vroege vlucht de volgende dag laat terug in Jeju-stad. Deze keer verbleef ik in Jeju Sum Guesthouse. Ik kwam te laat aan: hoewel ik vooraf had geboekt, zat de deur stevig op slot. Ik belde het personeel en hoewel het een beetje lastig was, kon ik gelukkig nog een nacht comfortabel verblijven. Ook al verliep niet alles soepel, alles werd zonder problemen opgelost en de volgende dag kon ik vol geluk vanuit Jeju naar Busan vertrekken.
Ik vind dat een gelukkige reis altijd sporen moet achterlaten, zodat je die lang kunt herinneren en er steeds opnieuw op kunt terugblikken. Daarom wil ik dat gevoel nu levendig op een pagina van mijn blog delen, zodat meer mensen gelukkiger kunnen reizen. Ik wil Korea Gapyear en iedereen die ik op Jeju heb ontmoet bedanken voor de ontspanning, het geluk en de tijd om weer op te laden. Ik hoop dat hun altijd mooie dingen mogen overkomen. Bedankt. ^^
Was het lastig om het ontmoetingspunt te bereiken? Zo vind je het:
Ik was van plan op 1 september te beginnen, maar omdat ik me op het laatste moment had aangemeld en het in het weekend viel, kon ik niet anders dan op 2 september beginnen. De fietsverhuur was onlangs verhuisd van de oorspronkelijke locatie naar het centrum van Jeju, waardoor het adres op Naver niet klopte en ik opnieuw moest zoeken. Het personeel van de verhuur gaf me echter vriendelijk het juiste adres en legde alles uit, zodat ik zonder grote problemen kon beginnen.
Na de informatie over het Gapyear-programma te hebben doorgenomen, waren dit de dingen die ik vooraf graag beter had willen weten en de aspecten die anders bleken dan verwacht:
Tijdens het fietsen was het door de planning, het vervoer en mijn lichamelijke conditie niet eenvoudig om alle bestemmingen op de route van Korea Gapyear te bezoeken. Daarom richtte ik me op het voltooien van de kustroute van Jeju per fiets en op plekken die bijzondere uitzichten en herinneringen zouden opleveren — dingen die je niet ervaart wanneer je met de auto reist.
Gedenkwaardige, fijne ervaringen (of vervelende ervaringen en oplossingen) tijdens deelname aan het Gapyear-programma
26 jaar, laatstejaarsstudent met studieverlof... wat me bezighield warenzorgen, onzekerheid en frustratie over het vinden van een baan.Ik wist niet hoe ik die moest oplossen en was alleen maar druk. Maar nadat ik me had ingeschreven voor het Gapyear-fietsprogramma op Jeju en alleen op reis was gegaan, gaf ik de loodzware beklimmingen niet op en bleef ik doorgaan. Daarna volgden afdalingen met een verfrissend briesje. Daardoor dacht ik dat de plek waar ik me bevond misschien niet de top van de heuvel was, en dat het daarom zoveel zwaarder en pijnlijker voelde. Ik besefte dat het leven heel vervullend en gelukkig zou voelen als ik alles kon overwinnen en volhouden, net als tijdens deze fietstocht.
Wat de accommodatie betreft, verbleef ik meestal inpensions. Het contact met de mensen die ik daar ontmoette, gaf me echt de kans om tot rust te komen.Ik voelde dat ik daar echt kon bijkomen. Op de eerste dag had ik geen accommodatie gepland en viel de avond, waardoor ik in een frustrerende situatie terechtkwam. Toevallig hoorde ik van een medewerker van een buurtwinkel dat er in een nabijgelegen minbak (een Koreaans pension) nog veel kamers vrij waren, anders dan in de hostels. Voor een betaalbare prijs kon ik alleen uitrusten in een ruime plek — alweer een mooie ervaring en herinnering.
Mijn persoonlijke advies over taalgebruik tijdens het Gapyear-programma (voorbereiding, enzovoort)
De meeste buitenlanders die ik op Jeju ontmoette waren Chinees, gevolgd door Engelstaligen. Zelf spreek ik Chinees, maar ik had weinig vertrouwen in mijn Engels en maakte me zorgen dat mensen me de weg zouden vragen. Toen iemand dat deed, antwoordde ik zo goed als ik kon en zo eenvoudig mogelijk. Die persoon waardeerde mijn behulpzaamheid en we wisselden zelfs onze namen uit, wat me blij maakte.
Zozijn zelfvertrouwen en je op je gemak voelen het belangrijkst bij het spreken van een taal.Dat denk ik tenminste. We zijn geen moedertaalsprekers van het Engels, dus we hoeven niet te verwachten dat we als een moedertaalspreker praten. Als we vriendelijk antwoorden binnen onze mogelijkheden en contact zoeken met anderen, kunnen we gemakkelijk een buitenlandse vriend maken.
©Korea gapyear
Mijn advies voor toekomstige vrijwilligers over accommodatie
Ik raad zeker aanom in guesthouses te verblijven.
De redenen zijn:Ten eerste,ze zijn goedkoop en op sommige plekken krijg je zelfs ontbijt.
Ten tweede,verblijven er ook veel buitenlanders in guesthouses, zodat je je kunt uitleven met de vreemde talen die je hebt geoefend. Misschien sluit je zelfs vriendschap op Facebook.
Ten derde,Omdat de meeste mensen in guesthouses reizigers zijn, is de sfeer er doorgaans levendig. Bovendien kun je door bestemmingen met anderen te delen je reis nog leuker maken.
Ten vierde,Elk guesthouse heeft zijn eigen karakter. Je kunt dus genieten van de unieke kenmerken en er een mooie reisherinnering aan overhouden. (Barbecuefeestjes, feestjes met kip en bier, theekransjes enzovoort.)
Mijn persoonlijke advies voor toekomstige vrijwilligers over eten
Voor fietsreizigers is het energieverbruik aanzienlijk, dusneem ook af en toe iets tussendoor.Dat raad ik aan. Voor de maaltijden was ik van plan om ongeveer één tot twee keer per dag lokale gerechten van Jeju te proberen, ook als die iets duurder waren, en dat heb ik gedaan. Verder zijn er veel gemakswinkels, dus tijdens het fietsen vulde ik mijn energie aan door daar water, drankjes, instantnoedels enzovoort te kopen. Persoonlijk vind ik het tijdens een fietstocht beter om van het uitzicht te genieten, foto's te maken, een ontspannen planning aan te houden en het grootste deel van je geld aan eten uit te geven, in plaats van souvenirs te kopen of jezelf te dwingen alle populaire plekken te bezoeken.
Paklijst·Verzekering enz.
Dingen die ik miste / Dingen die van pas kwamen
: Lichtgevende stok (om verkeersongelukken te voorkomen als je onverwacht 's nachts moet fietsen), persoonlijke lantaarn, armstukken (door het vele fietsen kreeg ik jeuk), luier of fietsbroek met zeem (als je lang fietst, doet je zitvlak erg pijn), handschoenen (je kunt blaren op je handen krijgen), pijnstillende pleisters en spray (als je niet regelmatig sport, kun je plotseling last krijgen van spierpijn).
Dingen die handig waren om bij je te hebben / Dingen die problemen opleverden
: Te veel kleding wordt alleen maar ballast. Als je je kleding elke dag tijdens het douchen in de accommodatie wast en ophangt, is die 's ochtends droog en kun je hem weer dragen. (Neem liever kleding mee die snel droogt en goed ventileert.)
©Korea gapyear
Mijn persoonlijke advies voor toekomstige vrijwilligers over wat ze mee moeten nemen
Voor een fietstocht heb je niet veel spullen nodig.Eten meenemen raad ik absoluut af.Het is veel beter voor het op peil houden van je energie om onderweg iets te kopen bij gemakswinkels, ook als dat iets duurder is.
OokKleding moet goed ventileren en snel drogen, en schoenen moeten comfortabel zijn en snel drogen. Het is handiger om gedetailleerde kaarten te halen bij accommodaties voor reizigers, zoals guesthouses, of bij toeristische informatiecentra dan op de luchthaven.Reis je in de zomer, dan zijn een hoed, zonnebril en zonnebrandcrème absoluut onmisbaar. Armstukken zijn ook heel handig. Ik had ze niet bij me, waardoor mijn huid erg jeukte. Ik krabde, mijn huid vervelde en ik verbrandde zelfs een beetje door de zon.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
