Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Verbreedde de blik en herwon het zelfvertrouwen #Medische stage, verbetering van het leven #Kalmte en waardering, internationale communicatie
|
Dit programma heeft me iets geleerd dat nog waardevoller is dan medische kennis: hoe ik mijn leven kan verbeteren. Elke dag was heel helend. Door mijn verloren zelfvertrouwen terug te winnen, meer motivatie te vinden om mezelf uit te dagen en mijn blik te verruimen, begon ik van grotere doelen te dromen.
Medisch stageprogramma in Phnom Penh, Cambodja, voor professionele zorgverleners Jo Gwan-hyungErvaring van een gapper |
# Ik ben een gapper die aan mijn eerste tussenjaar begon om nieuwe ervaringen op te doen en een nieuwe mijlpaal in mijn leven te bereiken.
Hallo, aangenaam kennis te maken!
Ik had mijn derde jaar verpleegkunde afgerond en wilde dingen ervaren die ik eerder niet kon nieuwe ervaringen en nieuwe mijlpalen in het levenIk ben een gapper die mijn eerste tussenjaar als stage nam om die doelen te bereiken.
Eerlijk gezegd was ik, voordat ik dit programma koos, meer geïnteresseerd in medisch vrijwilligerswerk. Ik heb altijd veel belangstelling gehad voor medische activiteiten in afgelegen gebieden met een gebrekkige medische infrastructuur, maar via school of externe organisaties waren er veel voorwaarden en beperkingen. Daarom zocht ik naar mogelijkheden om zelfstandig deel te nemen, toen ik '' ontdekteKorea Gap Year'' Ik hoorde erover. Tegelijkertijd leerde ik het concept van een tussenjaar kennen, en dat je tijdens een medische stage meer kunt leren en meer professionele taken op je kunt nemen dan bij medisch vrijwilligerswerkdatDat besefte ik, dus ik kon niet anders dan hiervoor kiezen.
Eerlijk gezegd weet ik niet zeker hoe ik besloot zo'n grote uitdaging aan te gaan. Maar voor mijn eigen groei en verandering besloot ik moedig de sprong te wagen in plaats van er alleen maar over na te denkenDat deed ik.Het was zelfs de eerste keer dat ik het land verliet..Ik was zelfs nog nooit op een gewone buitenlandse reis geweest.Als eerste reis naar het buitenland was het vanaf het vliegtuig één lange reeks verrassingen. Het was de eerste keer dat ik me in een wereld zonder Koreaans bevond. Vooral tijdens de overstappen waren er overal transferpoorten en wist ik niet waar ik heen moest; Hong Kong International Airport was zo groot dat ik dacht dat ik mijn aansluiting misschien niet op tijd zou halen. Na aankomst vroeg ik me af: zou ik het hier echt een maand kunnen volhouden?
Bovenal was communiceren met buitenlanders mijn grootste obstakel.Ik kon me zelfs in eenvoudig Engels niet goed verstaanbaar maken.. Daarom herinner ik me nog dat ik me op de dag van de laatste controle zorgen maakte bij de coördinator: eten en wonen waren geen probleem, maar ik was het meest bang voor ''communicatie''.
Maar dat was allemaal tijdelijk; binnen een week was ik aan alles gewend, voelde ik me hier vanzelf thuis en voelde ik me hier zelfs meer op mijn gemak dan in Korea..Tuk-tuks waren comfortabeler dan bussen en elke rit was spannend: welk gerecht zou ik hierna proberen? In het weekend nam ik vaak de nachtbus om andere plaatsen te bezoeken.
Nu ik deze ervaring opschrijf, denk ik: ik heb het echt gedaan!
De heer Jo wilde nieuwe ervaringen opdoen en besloot samen met een professionele adviseur een project te kiezen en aan een tussenjaar te beginnen.Droom je van een nieuwe start, maar vind je het moeilijk om er alleen aan te beginnen? Dan raad ik je van harte een persoonlijk adviesgesprek aan met een tussenjaarexpert!
Een zekere manier om je leven te veranderen: persoonlijk advies over je tussenjaar
Ik had een katalysator nodig om uit mijn ivoren toren te komen en mezelf volledig te veranderen.
Mijn geestelijke toestand voordat ik aan mijn tussenjaar begon, was ronduit uitgeput.Dat is niet overdreven.
Als oudere student die later dan anderen aan de verpleegkunde begon, maakte ik me voortdurend zorgen en vroeg ik me steeds af: ''Is dit wel de juiste weg?'' of ''Kan ik niet beter teruggaan naar hoe het vroeger was?'' Daardoor...begon ik mezelf te zien als een kikker in een put, en vanzelfsprekend werden mijn interesses en blikveld steeds kleiner.
Dit had een grote psychologische impact op me.Het beperkte mijn blik en tastte mijn zelfvertrouwen aan.Omdat ik, anders dan anderen, al met een lege ''batterij'' begon, overheersten negatieve en kritische gedachten over mezelf. Het is niet overdreven om te zeggen dat mijn geest volledig uitgeput was.
Daarom,had ik een nieuw keerpunt nodig. Zelfs als dat moeilijkheden met zich meebracht, had ik een kans nodig om mezelf volledig te veranderen..Daarom besloot ik mezelf moedig een grote opdracht te geven die anderen niet snel zouden aandurven, en ging ik de uitdaging aan.
"Kalmte boven haast, complimenten boven kritiek."
Ik sprak ooit met een verpleegkundige met wie ik samenwerkte over de Cambodjanen,‘Chill’— dat woord vatte het perfect samen en we moesten allemaal lachen; hoewel het op dat moment grappig was, voelde het alsof ik hard achter op mijn hoofd was geslagen.
Als je nadenkt over het verleden en heden van ons land, wat is er dan geleidelijk uit ieders leven verdwenen zonder dat we het merkten?Het waren glimlachen en een gevoel van ontspanning.Cambodja deed me denken aan Korea in de jaren tachtig en negentig, en de mensen daar hadden veel eigenschappen die me nostalgisch maakten naar vroeger.
‘Rust boven haast, lof boven kritiek.’
Wat me tijdens dit project het meest raakte, was dat mijn hart nog meer gezuiverd aanvoelde dan wat ik tijdens de stage had geleerd en geoefend.Ik denk dat mensen die altijd een druk, gevoelig en hectisch leven hebben geleid, die emotie en dat inzicht nog sterker zullen ervaren.
# Ik deed internationale communicatie-ervaring op door met de lokale bevolking om te gaan.
Omdat ik in een gedeelde accommodatie woonde, waren de eerste mensen met wie ik contact had vrijwilligers uit andere landen. Ik ontmoette en raakte bevriend met verschillende mensen, van mede-Koreanen tot Amerikanen en Fransen. Met een paar Koreanen en Amerikanen ging ik wandelen en op reis, en ik werd zelfs bevriend met lokale verpleegkundigen die ik in het ziekenhuis ontmoette. We hebben nog steeds contact!
De grootste moeilijkheid in het dagelijks leven was natuurlijk de communicatie. De lokale bewoners spraken, net als ik, maar beperkt Engels, dus we sloegen ons er met een gevoel van saamhorigheid doorheen door het gewoon te proberen. De vrijwilligers in de accommodatie spraken echter vloeiend Engels, waardoor het moeilijk was hun gesprekken te volgen.
Daarom richtte ik me erop om een hechtere band met de lokale bevolking op te bouwen dan met de vrijwilligers..Omdat ik vanaf het begin apart was ingedeeld en onze roosters en routes elkaar niet kruisten, was het niet makkelijk om met de vrijwilligers om te gaan. Zo deed ik internationale communicatie-ervaring op met de lokale bevolking.
Tijdens mijn tussenjaar leerde ik een belangrijke les over hoe ik mijn leven kon verbeteren.
Voordat ik aan het tussenjaar deelnam, zat ik vast in mijn eigen wereld en had ik een zeer beperkte blik.. Bovendien was ik uitgeput door het leven en leefde ik op een manier waarmee ik mezelf steeds verder in het nauw dreef, maar dit programma heeft me, meer dan de medische kennis,de belangrijkste les geleerd: hoe ik mijn leven kon verbeteren. Elke dag was heel helend. Door mijn verloren zelfvertrouwen terug te winnen, een grotere drang om uitdagingen aan te gaan te ontwikkelen en mijn blik te verruimen, begon ik grotere doelen na te streven.
Dankzij medische ervaringen die ik in Korea niet had kunnen opdoen, kon ik mijn loopbaanpad duidelijker bepalen.
Het belangrijkste onderdeel van het tussenjaarprogramma zijn de activiteiten in het ziekenhuis! Je draagt tijdens je werk meestal een operatiepak; als je er geen hebt, lenen ze er een aan je uit. Ze zetten zelfs je naam erop!
Ik werkte op de spoedeisende hulp en op de intensive care, Hoewel ik nog maar student was, leerden ze me daar dingen en behandelden ze me tegelijkertijd als een personeelslid. Daardoor kun je zelf alle taken uitvoeren die echte verpleegkundigen doen..Vooral wanneer er een patiënt binnenkomt, nemen ze me meteen mee, laten ze zien wat er moet gebeuren en moedigen ze me aan het zelf te proberen.
In het begin voelde alles natuurlijk spannend. We hadden zelfs infusen maar een paar keer geoefend onder studenten, dus het was intimiderend toen me werd gevraagd er een bij een patiënt aan te leggen. Ook waren de gebruikte instrumenten anders dan die in ons land en onbekend voor me. Persoonlijk vond ik het moeilijker om ermee om te gaan.Maar tijdens de stage heb ik zelf meer dan honderd keer een infuus aangelegd, medicijnen toegediend waaronder verdovende middelen, bloedgasanalyses uitgevoerd, verblijfskatheters ingebracht en zelfs gereanimeerd!Als student kon ik enorm veel ervaringen opdoen die ik anders nooit zou hebben gehad. Dat hielp me mijn loopbaanpad duidelijker te bepalen.
Ik vroeg me af hoe dit mogelijk was, maar het curriculum van de verpleegkundeopleiding hier wordt via een stagesysteem in de praktijk gebracht, waardoor ik als onderdeel van dat proces kon deelnemen. Natuurlijk kunnen er door de gebrekkige medische infrastructuur dingen ontbreken of achterwege blijven in vergelijking met de concepten die wij kennen. Op bepaalde gebieden kunnen ze echter strenger zijn dan wij, dus, Ik denk dat je dit ruimdenkend moet accepteren, rekening houdend met het feit dat het is afgestemd op de omstandigheden in het land.
Ik beleefde de meest onvergetelijke momenten van mijn leven.
Het medisch personeel in het ziekenhuis leefde als familie, niet alleen als collega’s, en verwelkomde me als een nieuw familielid. Hun vriendelijkheid en warmte raakten me zo diep dat ik besefte hoe kort een maand is. Ik voelde sterk dat ik niet naar huis wilde en wilde blijven.
Met de verpleegkundigen met wie ik werkte,vriendenwerden we vrienden en hebben we nog steeds contact! Op mijn laatste dag organiseerden ze een afscheidsfeest dat de hele nacht duurde en stonden ze erop me uit te zwaaien; op de dag van mijn vertrek gingen ze zelfs met me mee naar het vliegveld. En Ik beloofde hun dat ik zeker terug zou komen..
Het was echt het meest onvergetelijke moment van mijn leven.. Het was niet zomaar een ervaring die voorbij was, Het was een kostbare tijd waarin ik er een familie bij kreeg.Ik wil in de toekomst zeker nog eens teruggaan. Omdat ik er deze keer voor een stage was, kan ik de volgende keer misschien vrijwilligerswerk doen? 😆
# Wat wil ik toekomstige deelnemers aan de medische stage in Cambodja meegeven?
Tot de dag voor vertrek was ik zo bang dat ik zelfs twijfelde of ik zou afzeggen. Nu ik het heb gedaan en enorm ben gegroeid, wil ik andere toekomstige deelnemers die zich misschien veel zorgen maken één advies geven.
Gewoon doen! Omdat het leven niet eenvoudig is, blijft er zelfs wanneer dingen onmogelijk lijken iets veranderen en voortdurend groeien. Vergeet niet: hoe onbekender de omgeving, hoe warmer je er zult worden verwelkomd.
Ben je misschien bang of aarzel je omdat je Engels niet goed genoeg is?Uiteindelijk maken mensen op menselijk niveau contact. Zolang je de basis van de taal beheerst, kan iedereen met buitenlanders communiceren — maak je geen zorgen.
# Medische stage in Cambodja — zo ziet een dag in mijn leven eruit!
Wanneer je voor het eerst in Cambodja aankomt, krijg je in het weekendeen introductie en een rondleiding door de stadwaarbij je het lokale leven leert kennen en je je vanzelf voorbereidt om je aan te passen. In mijn geval kwam de timing niet goed uit, dus stelde ik de rondleiding door de stad uit. Toch bleef ik werken aan mijn aanpassing aan de lokale omgeving door te wandelen en mijn oorspronkelijke doelen te volgen.
Het leven ter plaatse verschilt sterk tussen weekdagen en weekenden.
In het ziekenhuis waar ik werktebegon de werkdag standaard om 8.00 uur en duurde die 6 uur, met een lunchpauze van 2 of 3 uur, zodat je om 16.00 of 17.00 uur klaar kon zijn.Zo ging het. Maar omdat aanpassingen van het rooster in overleg met het hoofd van de afdelingmogelijk waren,sprak ik af mijn lunchpauze tot één uur te verkorten, zodat ik om 15.00 uur naar huis kon. Daarna ben je vrij om te doen wat je wilt!
In het weekend ben je helemaal vrij. Je kunt uitrusten op je verblijfplaats of op reis gaan. Om mijn tijd zo goed mogelijk te benutten, reisde ik elke week naar andere regio's.
De lokale coördinator en veel anderen zouden uitstapjes naar andere regio's aanraden of plannen, maar voor een ontspannen uitstapje dichtbij raad ik aan om 's avonds naarIndependence Monument Parkte gaan. Ik raad aan om 's avonds naar "Independence Monument Park" te gaan. Alleen al de open ruimte en het uitzicht bij nacht maken het een heerlijke plek om tot rust te komen. Bovendien is het perfect om te sporten en lichte activiteiten te doen. Je ziet er mensen wandelen of joggen; ik ging er elke avond naartoe om te sporten.
Omdat ik wilde wandelen en sporten, vond ik het zonde om het openbaar vervoer te nemen, dus liep ik. In Cambodja zijn er geen trottoirs. Pas daarom goed op voor het verkeer. Bij tempels en langs grote wegen zijn er kleine voetpaden, dus kun je het beste daar lopen.
# Mijn persoonlijke TIP voor de voorbereiding op een medische stage in Cambodja tijdens een tussenjaar!
De voorbereidingen voor vertrek waren niet moeilijk, omdat ik de handleiding van Korea Gap Year volgde..Mijn grootste persoonlijke zorg was vooral het communiceren in het Engels. Om dat te verbeteren, oefende ik op verschillende manieren, bijvoorbeeld met Engelse conversatieprogramma's aan de universiteit.
Er was echter een voorval waarbij mijn visumvoorbereiding werd uitgesteld, en daar raakte ik behoorlijk door van slag. Aarzel in zulke gevallen niet om hulp te vragen aan de coördinator van het tussenjaar. In mijn geval liep alles alleen vertraging op en kwam het zonder grote problemen goed, maar de coördinator bood alternatieve plannen en was op dat korte, moeilijke moment een grote emotionele steun.
En één ding wil ik echt benadrukken: gebruik de juiste apps wanneer je met het openbaar vervoer reist. Je krijgt te maken met veel straatverkopers die je aanspreken; chauffeurs weten vaak niet wat een eerlijk tarief is en noemen zomaar een schatting. Daardoor betaal je misschien onbedoeld te veel — wees dus voorzichtig!
# Mijn persoonlijke TIP voor de voorbereiding op een medische stage in Cambodja tijdens een tussenjaar! Mijn medische stage in het buitenland in Cambodja tijdens mijn tussenjaar was!
Ervaring ★★★★★
: Een ervaring die groter was dan ik me had voorgesteld, en onverwachter dan verwacht. Een moment dat nieuwe elementen aan je leven toevoegt, voorbij de gewone ervaringen.
Leren ★★★★★
: Je leert meer over jezelf dan over de geneeskunde.Voor studenten zijn er vaardigheden op praktisch niveau; voor anderen inzichten in het leven.
Omgeving ★★★★★
: De mensen zijn zo vriendelijk en proberen het je zo gemakkelijk mogelijk te maken, dat je je misschien afvraagt of ze je status naar de mond praten. Afgezien van de tekortkomingen van het nationale systeem zijn er geen echte problemen.
Veiligheid ★★★★★
: Dit kan ik met vertrouwen zeggen: Korea, Japan en Cambodja zijn drie veilige landen. Geloof de onzin over criminaliteit niet die van buitenaf wordt verspreid.
Vrije tijd ★★★★★
: Je kunt je vrije tijd doorbrengen waar je maar wilt. Ik raad ook aan om op je verblijfplaats zo veel mogelijk ervaringen op te doen.
Jo Gwan-hyungdie deelnam aan het medische stageproject in Phnom Penh, Cambodja Wil je meer weten?!
Klik op de banner hieronderAlsjeblieft!
▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼
.png?type=w773)
|
Dit programma heeft me iets geleerd dat nog waardevoller is dan medische kennis: hoe ik mijn leven kan verbeteren. Elke dag was heel helend. Door mijn verloren zelfvertrouwen terug te winnen, meer motivatie te vinden om mezelf uit te dagen en mijn blik te verruimen, begon ik van grotere doelen te dromen.
Medisch stageprogramma in Phnom Penh, Cambodja, voor professionele zorgverleners Jo Gwan-hyungErvaring van een gapper |
# Ik ben een gapper die aan mijn eerste tussenjaar begon om nieuwe ervaringen op te doen en een nieuwe mijlpaal in mijn leven te bereiken.
Hallo, aangenaam kennis te maken!
Ik had mijn derde jaar verpleegkunde afgerond en wilde dingen ervaren die ik eerder niet kon nieuwe ervaringen en nieuwe mijlpalen in het levenIk ben een gapper die mijn eerste tussenjaar als stage nam om die doelen te bereiken.
Eerlijk gezegd was ik, voordat ik dit programma koos, meer geïnteresseerd in medisch vrijwilligerswerk. Ik heb altijd veel belangstelling gehad voor medische activiteiten in afgelegen gebieden met een gebrekkige medische infrastructuur, maar via school of externe organisaties waren er veel voorwaarden en beperkingen. Daarom zocht ik naar mogelijkheden om zelfstandig deel te nemen, toen ik '' ontdekteKorea Gap Year'' Ik hoorde erover. Tegelijkertijd leerde ik het concept van een tussenjaar kennen, en dat je tijdens een medische stage meer kunt leren en meer professionele taken op je kunt nemen dan bij medisch vrijwilligerswerkdatDat besefte ik, dus ik kon niet anders dan hiervoor kiezen.
Eerlijk gezegd weet ik niet zeker hoe ik besloot zo'n grote uitdaging aan te gaan. Maar voor mijn eigen groei en verandering besloot ik moedig de sprong te wagen in plaats van er alleen maar over na te denkenDat deed ik.Het was zelfs de eerste keer dat ik het land verliet..Ik was zelfs nog nooit op een gewone buitenlandse reis geweest.Als eerste reis naar het buitenland was het vanaf het vliegtuig één lange reeks verrassingen. Het was de eerste keer dat ik me in een wereld zonder Koreaans bevond. Vooral tijdens de overstappen waren er overal transferpoorten en wist ik niet waar ik heen moest; Hong Kong International Airport was zo groot dat ik dacht dat ik mijn aansluiting misschien niet op tijd zou halen. Na aankomst vroeg ik me af: zou ik het hier echt een maand kunnen volhouden?
Bovenal was communiceren met buitenlanders mijn grootste obstakel.Ik kon me zelfs in eenvoudig Engels niet goed verstaanbaar maken.. Daarom herinner ik me nog dat ik me op de dag van de laatste controle zorgen maakte bij de coördinator: eten en wonen waren geen probleem, maar ik was het meest bang voor ''communicatie''.
Maar dat was allemaal tijdelijk; binnen een week was ik aan alles gewend, voelde ik me hier vanzelf thuis en voelde ik me hier zelfs meer op mijn gemak dan in Korea..Tuk-tuks waren comfortabeler dan bussen en elke rit was spannend: welk gerecht zou ik hierna proberen? In het weekend nam ik vaak de nachtbus om andere plaatsen te bezoeken.
Nu ik deze ervaring opschrijf, denk ik: ik heb het echt gedaan!
De heer Jo wilde nieuwe ervaringen opdoen en besloot samen met een professionele adviseur een project te kiezen en aan een tussenjaar te beginnen.Droom je van een nieuwe start, maar vind je het moeilijk om er alleen aan te beginnen? Dan raad ik je van harte een persoonlijk adviesgesprek aan met een tussenjaarexpert!
Een zekere manier om je leven te veranderen: persoonlijk advies over je tussenjaar
Ik had een katalysator nodig om uit mijn ivoren toren te komen en mezelf volledig te veranderen.
Mijn geestelijke toestand voordat ik aan mijn tussenjaar begon, was ronduit uitgeput.Dat is niet overdreven.
Als oudere student die later dan anderen aan de verpleegkunde begon, maakte ik me voortdurend zorgen en vroeg ik me steeds af: ''Is dit wel de juiste weg?'' of ''Kan ik niet beter teruggaan naar hoe het vroeger was?'' Daardoor...begon ik mezelf te zien als een kikker in een put, en vanzelfsprekend werden mijn interesses en blikveld steeds kleiner.
Dit had een grote psychologische impact op me.Het beperkte mijn blik en tastte mijn zelfvertrouwen aan.Omdat ik, anders dan anderen, al met een lege ''batterij'' begon, overheersten negatieve en kritische gedachten over mezelf. Het is niet overdreven om te zeggen dat mijn geest volledig uitgeput was.
Daarom,had ik een nieuw keerpunt nodig. Zelfs als dat moeilijkheden met zich meebracht, had ik een kans nodig om mezelf volledig te veranderen..Daarom besloot ik mezelf moedig een grote opdracht te geven die anderen niet snel zouden aandurven, en ging ik de uitdaging aan.
"Kalmte boven haast, complimenten boven kritiek."
Ik sprak ooit met een verpleegkundige met wie ik samenwerkte over de Cambodjanen,‘Chill’— dat woord vatte het perfect samen en we moesten allemaal lachen; hoewel het op dat moment grappig was, voelde het alsof ik hard achter op mijn hoofd was geslagen.
Als je nadenkt over het verleden en heden van ons land, wat is er dan geleidelijk uit ieders leven verdwenen zonder dat we het merkten?Het waren glimlachen en een gevoel van ontspanning.Cambodja deed me denken aan Korea in de jaren tachtig en negentig, en de mensen daar hadden veel eigenschappen die me nostalgisch maakten naar vroeger.
‘Rust boven haast, lof boven kritiek.’
Wat me tijdens dit project het meest raakte, was dat mijn hart nog meer gezuiverd aanvoelde dan wat ik tijdens de stage had geleerd en geoefend.Ik denk dat mensen die altijd een druk, gevoelig en hectisch leven hebben geleid, die emotie en dat inzicht nog sterker zullen ervaren.
# Ik deed internationale communicatie-ervaring op door met de lokale bevolking om te gaan.
Omdat ik in een gedeelde accommodatie woonde, waren de eerste mensen met wie ik contact had vrijwilligers uit andere landen. Ik ontmoette en raakte bevriend met verschillende mensen, van mede-Koreanen tot Amerikanen en Fransen. Met een paar Koreanen en Amerikanen ging ik wandelen en op reis, en ik werd zelfs bevriend met lokale verpleegkundigen die ik in het ziekenhuis ontmoette. We hebben nog steeds contact!
De grootste moeilijkheid in het dagelijks leven was natuurlijk de communicatie. De lokale bewoners spraken, net als ik, maar beperkt Engels, dus we sloegen ons er met een gevoel van saamhorigheid doorheen door het gewoon te proberen. De vrijwilligers in de accommodatie spraken echter vloeiend Engels, waardoor het moeilijk was hun gesprekken te volgen.
Daarom richtte ik me erop om een hechtere band met de lokale bevolking op te bouwen dan met de vrijwilligers..Omdat ik vanaf het begin apart was ingedeeld en onze roosters en routes elkaar niet kruisten, was het niet makkelijk om met de vrijwilligers om te gaan. Zo deed ik internationale communicatie-ervaring op met de lokale bevolking.
Tijdens mijn tussenjaar leerde ik een belangrijke les over hoe ik mijn leven kon verbeteren.
Voordat ik aan het tussenjaar deelnam, zat ik vast in mijn eigen wereld en had ik een zeer beperkte blik.. Bovendien was ik uitgeput door het leven en leefde ik op een manier waarmee ik mezelf steeds verder in het nauw dreef, maar dit programma heeft me, meer dan de medische kennis,de belangrijkste les geleerd: hoe ik mijn leven kon verbeteren. Elke dag was heel helend. Door mijn verloren zelfvertrouwen terug te winnen, een grotere drang om uitdagingen aan te gaan te ontwikkelen en mijn blik te verruimen, begon ik grotere doelen na te streven.
Dankzij medische ervaringen die ik in Korea niet had kunnen opdoen, kon ik mijn loopbaanpad duidelijker bepalen.
Het belangrijkste onderdeel van het tussenjaarprogramma zijn de activiteiten in het ziekenhuis! Je draagt tijdens je werk meestal een operatiepak; als je er geen hebt, lenen ze er een aan je uit. Ze zetten zelfs je naam erop!
Ik werkte op de spoedeisende hulp en op de intensive care, Hoewel ik nog maar student was, leerden ze me daar dingen en behandelden ze me tegelijkertijd als een personeelslid. Daardoor kun je zelf alle taken uitvoeren die echte verpleegkundigen doen..Vooral wanneer er een patiënt binnenkomt, nemen ze me meteen mee, laten ze zien wat er moet gebeuren en moedigen ze me aan het zelf te proberen.
In het begin voelde alles natuurlijk spannend. We hadden zelfs infusen maar een paar keer geoefend onder studenten, dus het was intimiderend toen me werd gevraagd er een bij een patiënt aan te leggen. Ook waren de gebruikte instrumenten anders dan die in ons land en onbekend voor me. Persoonlijk vond ik het moeilijker om ermee om te gaan.Maar tijdens de stage heb ik zelf meer dan honderd keer een infuus aangelegd, medicijnen toegediend waaronder verdovende middelen, bloedgasanalyses uitgevoerd, verblijfskatheters ingebracht en zelfs gereanimeerd!Als student kon ik enorm veel ervaringen opdoen die ik anders nooit zou hebben gehad. Dat hielp me mijn loopbaanpad duidelijker te bepalen.
Ik vroeg me af hoe dit mogelijk was, maar het curriculum van de verpleegkundeopleiding hier wordt via een stagesysteem in de praktijk gebracht, waardoor ik als onderdeel van dat proces kon deelnemen. Natuurlijk kunnen er door de gebrekkige medische infrastructuur dingen ontbreken of achterwege blijven in vergelijking met de concepten die wij kennen. Op bepaalde gebieden kunnen ze echter strenger zijn dan wij, dus, Ik denk dat je dit ruimdenkend moet accepteren, rekening houdend met het feit dat het is afgestemd op de omstandigheden in het land.
Ik beleefde de meest onvergetelijke momenten van mijn leven.
Het medisch personeel in het ziekenhuis leefde als familie, niet alleen als collega’s, en verwelkomde me als een nieuw familielid. Hun vriendelijkheid en warmte raakten me zo diep dat ik besefte hoe kort een maand is. Ik voelde sterk dat ik niet naar huis wilde en wilde blijven.
Met de verpleegkundigen met wie ik werkte,vriendenwerden we vrienden en hebben we nog steeds contact! Op mijn laatste dag organiseerden ze een afscheidsfeest dat de hele nacht duurde en stonden ze erop me uit te zwaaien; op de dag van mijn vertrek gingen ze zelfs met me mee naar het vliegveld. En Ik beloofde hun dat ik zeker terug zou komen..
Het was echt het meest onvergetelijke moment van mijn leven.. Het was niet zomaar een ervaring die voorbij was, Het was een kostbare tijd waarin ik er een familie bij kreeg.Ik wil in de toekomst zeker nog eens teruggaan. Omdat ik er deze keer voor een stage was, kan ik de volgende keer misschien vrijwilligerswerk doen? 😆
# Wat wil ik toekomstige deelnemers aan de medische stage in Cambodja meegeven?
Tot de dag voor vertrek was ik zo bang dat ik zelfs twijfelde of ik zou afzeggen. Nu ik het heb gedaan en enorm ben gegroeid, wil ik andere toekomstige deelnemers die zich misschien veel zorgen maken één advies geven.
Gewoon doen! Omdat het leven niet eenvoudig is, blijft er zelfs wanneer dingen onmogelijk lijken iets veranderen en voortdurend groeien. Vergeet niet: hoe onbekender de omgeving, hoe warmer je er zult worden verwelkomd.
Ben je misschien bang of aarzel je omdat je Engels niet goed genoeg is?Uiteindelijk maken mensen op menselijk niveau contact. Zolang je de basis van de taal beheerst, kan iedereen met buitenlanders communiceren — maak je geen zorgen.
# Medische stage in Cambodja — zo ziet een dag in mijn leven eruit!
Wanneer je voor het eerst in Cambodja aankomt, krijg je in het weekendeen introductie en een rondleiding door de stadwaarbij je het lokale leven leert kennen en je je vanzelf voorbereidt om je aan te passen. In mijn geval kwam de timing niet goed uit, dus stelde ik de rondleiding door de stad uit. Toch bleef ik werken aan mijn aanpassing aan de lokale omgeving door te wandelen en mijn oorspronkelijke doelen te volgen.
Het leven ter plaatse verschilt sterk tussen weekdagen en weekenden.
In het ziekenhuis waar ik werktebegon de werkdag standaard om 8.00 uur en duurde die 6 uur, met een lunchpauze van 2 of 3 uur, zodat je om 16.00 of 17.00 uur klaar kon zijn.Zo ging het. Maar omdat aanpassingen van het rooster in overleg met het hoofd van de afdelingmogelijk waren,sprak ik af mijn lunchpauze tot één uur te verkorten, zodat ik om 15.00 uur naar huis kon. Daarna ben je vrij om te doen wat je wilt!
In het weekend ben je helemaal vrij. Je kunt uitrusten op je verblijfplaats of op reis gaan. Om mijn tijd zo goed mogelijk te benutten, reisde ik elke week naar andere regio's.
De lokale coördinator en veel anderen zouden uitstapjes naar andere regio's aanraden of plannen, maar voor een ontspannen uitstapje dichtbij raad ik aan om 's avonds naarIndependence Monument Parkte gaan. Ik raad aan om 's avonds naar "Independence Monument Park" te gaan. Alleen al de open ruimte en het uitzicht bij nacht maken het een heerlijke plek om tot rust te komen. Bovendien is het perfect om te sporten en lichte activiteiten te doen. Je ziet er mensen wandelen of joggen; ik ging er elke avond naartoe om te sporten.
Omdat ik wilde wandelen en sporten, vond ik het zonde om het openbaar vervoer te nemen, dus liep ik. In Cambodja zijn er geen trottoirs. Pas daarom goed op voor het verkeer. Bij tempels en langs grote wegen zijn er kleine voetpaden, dus kun je het beste daar lopen.
# Mijn persoonlijke TIP voor de voorbereiding op een medische stage in Cambodja tijdens een tussenjaar!
De voorbereidingen voor vertrek waren niet moeilijk, omdat ik de handleiding van Korea Gap Year volgde..Mijn grootste persoonlijke zorg was vooral het communiceren in het Engels. Om dat te verbeteren, oefende ik op verschillende manieren, bijvoorbeeld met Engelse conversatieprogramma's aan de universiteit.
Er was echter een voorval waarbij mijn visumvoorbereiding werd uitgesteld, en daar raakte ik behoorlijk door van slag. Aarzel in zulke gevallen niet om hulp te vragen aan de coördinator van het tussenjaar. In mijn geval liep alles alleen vertraging op en kwam het zonder grote problemen goed, maar de coördinator bood alternatieve plannen en was op dat korte, moeilijke moment een grote emotionele steun.
En één ding wil ik echt benadrukken: gebruik de juiste apps wanneer je met het openbaar vervoer reist. Je krijgt te maken met veel straatverkopers die je aanspreken; chauffeurs weten vaak niet wat een eerlijk tarief is en noemen zomaar een schatting. Daardoor betaal je misschien onbedoeld te veel — wees dus voorzichtig!
# Mijn persoonlijke TIP voor de voorbereiding op een medische stage in Cambodja tijdens een tussenjaar! Mijn medische stage in het buitenland in Cambodja tijdens mijn tussenjaar was!
Ervaring ★★★★★
: Een ervaring die groter was dan ik me had voorgesteld, en onverwachter dan verwacht. Een moment dat nieuwe elementen aan je leven toevoegt, voorbij de gewone ervaringen.
Leren ★★★★★
: Je leert meer over jezelf dan over de geneeskunde.Voor studenten zijn er vaardigheden op praktisch niveau; voor anderen inzichten in het leven.
Omgeving ★★★★★
: De mensen zijn zo vriendelijk en proberen het je zo gemakkelijk mogelijk te maken, dat je je misschien afvraagt of ze je status naar de mond praten. Afgezien van de tekortkomingen van het nationale systeem zijn er geen echte problemen.
Veiligheid ★★★★★
: Dit kan ik met vertrouwen zeggen: Korea, Japan en Cambodja zijn drie veilige landen. Geloof de onzin over criminaliteit niet die van buitenaf wordt verspreid.
Vrije tijd ★★★★★
: Je kunt je vrije tijd doorbrengen waar je maar wilt. Ik raad ook aan om op je verblijfplaats zo veel mogelijk ervaringen op te doen.
Jo Gwan-hyungdie deelnam aan het medische stageproject in Phnom Penh, Cambodja Wil je meer weten?!
Klik op de banner hieronderAlsjeblieft!
▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
