Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Duidelijkheid over het carrièrepad, meer vertrouwen in de taal #Spaanse taalvaardigheid, het boerenleven #Culturele verschillen, zelfreflectie
Verblijf te midden van de prachtige natuur: Spaans leren in Peru voordat je op avontuur gaat in Chili
Wil je Spaans leren in Zuid-Amerika, maar weet je niet waar? Twijfel je over welke route je wilt volgen en of dat de juiste is? Tijdens een persoonlijk adviesgesprek met onze specialist bepalen we samen welke bestemming het beste bij je past, zodat je de mooiste ervaring van je leven beleeft! Maak je geen zorgen over de voorbereidingen of over wat je bezighoudt, we helpen je graag! Meld je nu aan!
Een deelneemster verbleef 12 weken in Peru en Chili om aan haar spreekvaardigheid Spaans te werken. Ze zei: “De reis heeft me enorm geholpen. Eerlijk gezegd wist ik niet wat ik moest doen voordat ik aankwam, maar eenmaal daar ontwikkelde ik de instelling: ‘Ah, ik moet een bepaalde richting kiezen en me op mijn carrière richten.’”
We spraken haar over haar ervaring in het buitenland.
Hoe ben je de uitdaging aangegaan? Was je eerder in het buitenland geweest? Vond je reizen altijd al leuk?
Ik was nog nooit in Zuid-Amerika geweest, maar wel eerder in het buitenland. Ik studeer Spaans en meldde me aan om meer te leren en tegelijkertijd activiteiten te ondernemen. Ik vond het erg leuk, want ik denk dat mijn taalvaardigheid enorm is verbeterd. In het begin voelde ik afstand tot buitenlanders, maar nu stap ik zonder aarzelen op ze af en ben ik niet meer bang voor de taalbarrière. Ik hield al van reizen, maar dit was de eerste keer dat ik zo ver weg was. Ik heb niet veel gereisd, maar wel veel van Peru gezien. De deelneemster vertelde ook dat dit haar eerste reis alleen naar Zuid-Amerika was. Haar ouders maakten zich niet veel zorgen, omdat de sfeer er ongedwongen was, maar haar grootouders waren wel bezorgd.
De vlucht was behoorlijk lang. De deelneemster vertelde ook hoe haar reis verliep.
De reis duurde 20 uur, omdat ik een tussenstop had in de VS. Het duurde 12 uur om in de VS te komen en daarna nog 6 uur naar Zuid-Amerika. Omdat het openbaar vervoer in Zuid-Amerika niet goed ontwikkeld is, duurde de busreis naar Cusco 21 uur, met een rit van 4 à 5 uur. De bussen waren goed uitgerust, dus we reisden er vaak mee, hoewel de vlucht maar 1 uur zou duren. Ik dacht dat het lang zou zijn, omdat de reis van Korea naar Busan 4 à 5 uur duurt, maar dat was niets vergeleken met Cusco.
Hoe was het om Spaans op school te leren en het daarna in de praktijk te gebruiken?
Het Spaans dat in Spanje wordt gesproken, verschilt van het Spaans in Zuid-Amerika. De uitspraak en het tempo zijn anders. Peruanen spreken langzaam, terwijl Chilenen heel snel spreken en woorden verkort uitspreken. Ik merkte dat elk land zijn eigen verschillen heeft. Ik denk zeker dat mijn Spaans is verbeterd, want toen ik in Peru in een Koreaans pension verbleef, moest ik voor Koreanen vertalen. Toen ik met Koreanen naar een restaurant ging, bestelde ik zelfs in het Spaans.
Waarom heb je je aangemeld voor een taalprogramma? Je had toch ook gewoon kunnen reizen?
Ik zocht naar taalcursussen in Zuid-Amerika of Spanje. Toen ontdekte ik Korea Gap Year. In eerste instantie raadden ze Miami aan, omdat daar in de VS Spaans wordt gesproken, maar dat was duur. Er waren ook mogelijkheden in Cusco en Chili, dus besloot ik dat meteen te proberen. Ik nam eerst contact op met Korea Gap Year en kocht daarna mijn vliegticket.
Ik studeerde Spaans en vroeg me af of dit programma bij me zou passen. Eerlijk gezegd wist ik als eerste- en tweedejaarsstudent niet wat ik moest doen en dacht ik erover om van studie te wisselen. Na een pauze tijdens mijn tweede studiejaar volgde ik een Spaanse cursus bij een academie in Gangnam. Mijn Spaans verbeterde daar niet. Mijn vrienden zeiden ook dat een jaar in Peru of Mexico hun enorm had geholpen.
Hoe was de Spaanse les opgebouwd?
De lessen waren gericht op conversatie. Ik leerde dingen als de basisvervoegingen van werkwoorden, veranderingen van werkwoordstijd en dergelijke. De anderen waren buitenlanders en spraken voortdurend Spaans. Als ze geen Spaans spraken, legden ze het in het Engels uit. Ik merkte echt verschil. Vooral tijdens de pauzes was dat anders. In tegenstelling tot Korea, waar ik tijdens de pauze Koreaans sprak, sprak ik daar Engels of Spaans. Ik raakte bevriend met mijn huisgenoten. Een week voor mijn vertrek kwamen er nieuwe huisgenoten, maar ik bleef veel optrekken met de vrienden die ik al had gemaakt.
Hoe was het verblijf bij een gastgezin?
In Cusco voelde niets ongemakkelijk. Als ik bereik had op mijn telefoon, kon ik bellen, maar het was niet echt een probleem. Er was geen wifi in de accommodatie, maar wel in de taalschool. Er werden maaltijden verzorgd, behalve de lunch op zondag, omdat er dan een katholieke bijeenkomst was. De taalschool was 20 minuten lopen. Cusco is klein en de historische bezienswaardigheden en pleinen in de omgeving liggen dicht bij elkaar.
Na mijn taalstudie in Peru nam ik een tussenjaar en verbleef ik op een boerderij in Chili.
Waarom koos je specifiek voor het programma met een verblijf op een boerderij?
Ik zou alleen in Cusco verblijven, maar de adviseur stelde voor om naar Chili of ergens anders te gaan. Zuid-Amerika is niet bepaald een bestemming waar je makkelijk naartoe reist, dus eerst wilde ik alleen in Cusco blijven. Maar uiteindelijk zei ik dat ik naar Chili zou gaan. Ikn het geval van Chili zou de reis naar Santiago vier uur duren. Chili heeft een goed ontwikkeld netwerk van langeafstandsbussen, dus voor korte reizen gebruikte ik de bus. De dag voordat ik met de bus uit Cusco vertrok, werd ik gebeld. Ze vertelden me hoe laat ik er moest zijn, dus ging ik gewoon naar het busstation.
Op de eerste dag kwam ik laat aan en heb ik alleen gekookt. De volgende dag begon ik met werken. Eerst deed ik eenvoudige klusjes, maar later ruimde ik ook dierenmest op en dergelijke. Er waren paarden, alpaca’s, honden en katten. Overdag lopen de paarden buiten op het land. ’s Avonds roep ik ze en komen ze terug. Het duurt even om ze in de stal te zetten, eten te geven en hun stal schoon te maken. Ik hield ze altijd in de gaten, maar heb nooit paardgereden.
Ik hoorde dat je op een boerderij bij een echtpaar verbleef?
Naast het echtpaar dat de boerderij bezat, was er nog een man. Hij was Chileen en deed niet veel werk op de boerderij, maar kookte voor me en woonde daar. Hij reisde heen en weer vanuit Santiago de Compostela. Er verbleven geen andere studenten. Als hij iets niet in het Spaans wist, vroeg en antwoordde hij in het Engels. Ik vond het lastig om te wennen en voelde me ongemakkelijk, maar na verloop van tijd zorgde hij goed voor me. Hij stelde me steeds gerust en vroeg of ik iets nodig had en of alles goed ging. De echtgenoot was er ook, maar ik zag hem maar één of twee keer, omdat hij professor was in Chili.
Was er iets anders dan je had verwacht voordat je aan het programma begon?
Het was heel anders dan ik had verwacht. Ik dacht dat vrijwilligerswerk inhield dat ik als hulpje zou meewerken, maar ik moest veel werk doen. De eigenaar van de boerderij had vaste werktijden voor me vastgesteld. Ze zei dat ik het niet hoefde te doen en ergens anders naartoe kon gaan als het anders was dan ik had verwacht. Ze zei dat ik zelf moest beslissen, maar eerlijk gezegd voelde dat wat ongemakkelijk, omdat ik nergens anders heen kon. Ik zei dat ik het zou doen, maar in het begin was het lastig om eraan te wennen. Eerder had ik laten weten dat ik gefrustreerd was omdat ik geen contact kon opnemen met mijn familie: mijn telefoon en internet werkten niet. Mijn moeder was volgens mij erg bezorgd, dus het was moeilijk om te wennen. Na een week of twee raakte ik eraan gewend.
Het moet frustrerend zijn geweest dat je je telefoon en internet niet kon gebruiken, toch?
Ik houd van honkbal en was erg benieuwd naar het honkbalnieuws. Ik wilde weten wat er in Korea gebeurde en contact houden met mijn familie en vrienden, maar dat was lastig omdat ik dat niet kon. In het begin keek ik alleen naar Infinite Challenge op mijn laptop. Het duurde een week of twee voordat ik overal aan gewend was. Ik ging wandelen in de bergen achter mijn huis. Het bereik was daar wat zwak of soms slecht. Ik vroeg de man die bij me was of ik zijn hotspot mocht gebruiken en nam na een week contact op met mijn ouders. In Korea was het 5 uur ’s ochtends, maar omdat ik contact met ze moest opnemen, gebruikte ik een app voor videogesprekken. Het was erg frustrerend, maar uiteindelijk ging het wel.
Je had vast veel tijd om over jezelf na te denken.
Als je de drie uur in de ochtend en de drie uur in de avond aftrekt, houd je tussen de maaltijden door nog veel tijd over. Ik had veel om over na te denken en omdat ik niet veel te doen had, schreef ik zo veel mogelijk in mijn dagboek. Zo kon ik mijn dag op een rijtje zetten en nadenken over wat ik had opgeschreven.
Hoeveel werk deed je op de boerderij?
Ik begon om 9.30 uur en werkte tot 13.30 uur. Na 17.00 uur werkte ik nog twee of drie uur. Ik hielp mijn grootvader vroeger weleens in zijn kleine moestuin, maar op deze boerderij waren veel dieren. Ik ruimde alles op, legde wandelpaden aan en werkte aan de afwateringsgreppel. In het weekend werkte ik ook, maar het werk was veel eenvoudiger dan doordeweeks. Ik plukte fruit en gaf het aan de alpaca’s, want er vielen veel appels. Jammer genoeg waren ze nog niet rijp. Het was veel leuker geweest om rijpe appels te plukken.
Hoeveel heb je tijdens de rest van je verblijf gereisd?
Ik was er drie weken, dus ik heb Lima verkend en ben met mensen daar naar verschillende bezienswaardigheden gegaan. Ik ben ook naar de woestijn geweest. Het zand was fijn, dus ik heb me niet bezeerd. Ik heb ook een autorondrit gemaakt. Toen ik voor het eerst in Cusco aankwam, ging ik niet meteen naar het gastgezin, maar verbleef ik ongeveer drie dagen in een hostel. In het hostel waren vooral Europeanen.
Als je er nu op terugkijkt, hoe was Zuid-Amerika toen je het met eigen ogen zag? Was het gevaarlijk?
Als je voorzichtig bent, voelt het niet gevaarlijk, tenzij je ’s avonds laat rondloopt. Cusco is een kleine stad en er zijn veel politieagenten op straat, dus het voelde niet gevaarlijk. Ik heb ook niet gehoord dat Chili gevaarlijk zou zijn. In Lima waarschuwden de mensen bij wie ik in Cusco verbleef me dat ik voorzichtig moest zijn, waardoor ik me zorgen maakte.
De plek waar ik verbleef had veel buitenlanders en rijke mensen. Er waren politieagenten op straat die streng controleerden wat mensen bij zich hadden. Toen ik naar Starbucks ging, lieten ze me mijn bagage aan de stoel vastmaken, zodat niemand die kon meenemen. Er waren altijd veel politieagenten op straat en in winkelketens stonden meestal beveiligers. Dus zolang je ’s avonds laat niet naar buiten gaat, is het prima.
Was je tevreden over het programma?
Ja, ik vond het goed. In het begin was ik niet erg tevreden over Chili, maar na een maand besefte ik dat je zoiets in Korea niet makkelijk kunt meemaken. Het was in het begin moeilijk en ik miste mijn moeder, maar na verloop van tijd raakte ik eraan gewend en ging het goed. Ik ben tevreden.
Mensen zeggen dat je blik verruimd wordt. Ik wist niet goed wat dat betekende, want als ik reis, is dat hooguit een week, nooit langer. Nadat ik aan het programma had deelgenomen, leerde ik veel over nieuwe mensen ontmoeten en hoe ze zonder aarzelen op me afstappen. De Koreanen die ik ontmoette, kwamen allemaal uit verschillende werkomgevingen. Er waren veel mensen van in de twintig die reisden, en ook een stel dat na tien jaar werken was gestopt om de wereld rond te reizen. Er waren meer mensen die de wereld rondreisden dan ik had gedacht, waardoor mijn blik letterlijk werd verruimd. Mijn blikveld is letterlijk verruimd.
Wat betekent een tussenjaar voor jou?
Het is een periode waarin ik over mezelf kan nadenken. Toen ik hier was, werkte ik een jaar lang gewoon parttime en ging ik naar school. Dat was een soort routine. Ik voelde me vaak opgejaagd, maar tijdens mijn tussenjaar in Zuid-Amerika kon ik er gewoon zijn zonder ergens aan te hoeven denken, waardoor ik me meer op mezelf kon richten. Het taalprogramma in Cusco was heel goed, want ik was de enige Koreaan en alle Europeanen trokken met elkaar op. Dat was moeilijk. Volgens mij moet je zelf als eerste op hen afstappen. Denk bij dingen als een verblijf op een boerderij niet te veel na en beschouw het gewoon als het platteland. Dat is lastig, omdat het anders is dan je in eerste instantie verwacht. Als je er eenmaal aan gewend bent, stelt het niets meer voor. Het is het platteland, waar geen telefoon- of internetverbinding was. Ik wilde uitrusten en werken, maar dat hing af van het werk dat ik moest doen.
Wat zijn je volgende plannen?
Om te beginnen wil ik terug naar school en weer gaan reizen. Zuid-Amerika is vrij ver weg en de vlucht ernaartoe is duur, dus nu wil ik door Azië reizen. Ik wil meer reizen. De meeste mensen daar zijn naar de VS of andere gebieden gereisd. Ze zeiden dat je, als je er eenmaal bent geweest, overal naartoe wilt. Mijn loopbaan ligt in het onderwijs en ik wil Koreanen of de Koreaanse cultuur aan buitenlanders onderwijzen. Ook wil ik Engels als bijvak studeren en me verder ontwikkelen in het onderwijs.
Verblijf te midden van de prachtige natuur: Spaans leren in Peru voordat je op avontuur gaat in Chili
Wil je Spaans leren in Zuid-Amerika, maar weet je niet waar? Twijfel je over welke route je wilt volgen en of dat de juiste is? Tijdens een persoonlijk adviesgesprek met onze specialist bepalen we samen welke bestemming het beste bij je past, zodat je de mooiste ervaring van je leven beleeft! Maak je geen zorgen over de voorbereidingen of over wat je bezighoudt, we helpen je graag! Meld je nu aan!
Een deelneemster verbleef 12 weken in Peru en Chili om aan haar spreekvaardigheid Spaans te werken. Ze zei: “De reis heeft me enorm geholpen. Eerlijk gezegd wist ik niet wat ik moest doen voordat ik aankwam, maar eenmaal daar ontwikkelde ik de instelling: ‘Ah, ik moet een bepaalde richting kiezen en me op mijn carrière richten.’”
We spraken haar over haar ervaring in het buitenland.
Hoe ben je de uitdaging aangegaan? Was je eerder in het buitenland geweest? Vond je reizen altijd al leuk?
Ik was nog nooit in Zuid-Amerika geweest, maar wel eerder in het buitenland. Ik studeer Spaans en meldde me aan om meer te leren en tegelijkertijd activiteiten te ondernemen. Ik vond het erg leuk, want ik denk dat mijn taalvaardigheid enorm is verbeterd. In het begin voelde ik afstand tot buitenlanders, maar nu stap ik zonder aarzelen op ze af en ben ik niet meer bang voor de taalbarrière. Ik hield al van reizen, maar dit was de eerste keer dat ik zo ver weg was. Ik heb niet veel gereisd, maar wel veel van Peru gezien. De deelneemster vertelde ook dat dit haar eerste reis alleen naar Zuid-Amerika was. Haar ouders maakten zich niet veel zorgen, omdat de sfeer er ongedwongen was, maar haar grootouders waren wel bezorgd.
De vlucht was behoorlijk lang. De deelneemster vertelde ook hoe haar reis verliep.
De reis duurde 20 uur, omdat ik een tussenstop had in de VS. Het duurde 12 uur om in de VS te komen en daarna nog 6 uur naar Zuid-Amerika. Omdat het openbaar vervoer in Zuid-Amerika niet goed ontwikkeld is, duurde de busreis naar Cusco 21 uur, met een rit van 4 à 5 uur. De bussen waren goed uitgerust, dus we reisden er vaak mee, hoewel de vlucht maar 1 uur zou duren. Ik dacht dat het lang zou zijn, omdat de reis van Korea naar Busan 4 à 5 uur duurt, maar dat was niets vergeleken met Cusco.
Hoe was het om Spaans op school te leren en het daarna in de praktijk te gebruiken?
Het Spaans dat in Spanje wordt gesproken, verschilt van het Spaans in Zuid-Amerika. De uitspraak en het tempo zijn anders. Peruanen spreken langzaam, terwijl Chilenen heel snel spreken en woorden verkort uitspreken. Ik merkte dat elk land zijn eigen verschillen heeft. Ik denk zeker dat mijn Spaans is verbeterd, want toen ik in Peru in een Koreaans pension verbleef, moest ik voor Koreanen vertalen. Toen ik met Koreanen naar een restaurant ging, bestelde ik zelfs in het Spaans.
Waarom heb je je aangemeld voor een taalprogramma? Je had toch ook gewoon kunnen reizen?
Ik zocht naar taalcursussen in Zuid-Amerika of Spanje. Toen ontdekte ik Korea Gap Year. In eerste instantie raadden ze Miami aan, omdat daar in de VS Spaans wordt gesproken, maar dat was duur. Er waren ook mogelijkheden in Cusco en Chili, dus besloot ik dat meteen te proberen. Ik nam eerst contact op met Korea Gap Year en kocht daarna mijn vliegticket.
Ik studeerde Spaans en vroeg me af of dit programma bij me zou passen. Eerlijk gezegd wist ik als eerste- en tweedejaarsstudent niet wat ik moest doen en dacht ik erover om van studie te wisselen. Na een pauze tijdens mijn tweede studiejaar volgde ik een Spaanse cursus bij een academie in Gangnam. Mijn Spaans verbeterde daar niet. Mijn vrienden zeiden ook dat een jaar in Peru of Mexico hun enorm had geholpen.
Hoe was de Spaanse les opgebouwd?
De lessen waren gericht op conversatie. Ik leerde dingen als de basisvervoegingen van werkwoorden, veranderingen van werkwoordstijd en dergelijke. De anderen waren buitenlanders en spraken voortdurend Spaans. Als ze geen Spaans spraken, legden ze het in het Engels uit. Ik merkte echt verschil. Vooral tijdens de pauzes was dat anders. In tegenstelling tot Korea, waar ik tijdens de pauze Koreaans sprak, sprak ik daar Engels of Spaans. Ik raakte bevriend met mijn huisgenoten. Een week voor mijn vertrek kwamen er nieuwe huisgenoten, maar ik bleef veel optrekken met de vrienden die ik al had gemaakt.
Hoe was het verblijf bij een gastgezin?
In Cusco voelde niets ongemakkelijk. Als ik bereik had op mijn telefoon, kon ik bellen, maar het was niet echt een probleem. Er was geen wifi in de accommodatie, maar wel in de taalschool. Er werden maaltijden verzorgd, behalve de lunch op zondag, omdat er dan een katholieke bijeenkomst was. De taalschool was 20 minuten lopen. Cusco is klein en de historische bezienswaardigheden en pleinen in de omgeving liggen dicht bij elkaar.
Na mijn taalstudie in Peru nam ik een tussenjaar en verbleef ik op een boerderij in Chili.
Waarom koos je specifiek voor het programma met een verblijf op een boerderij?
Ik zou alleen in Cusco verblijven, maar de adviseur stelde voor om naar Chili of ergens anders te gaan. Zuid-Amerika is niet bepaald een bestemming waar je makkelijk naartoe reist, dus eerst wilde ik alleen in Cusco blijven. Maar uiteindelijk zei ik dat ik naar Chili zou gaan. Ikn het geval van Chili zou de reis naar Santiago vier uur duren. Chili heeft een goed ontwikkeld netwerk van langeafstandsbussen, dus voor korte reizen gebruikte ik de bus. De dag voordat ik met de bus uit Cusco vertrok, werd ik gebeld. Ze vertelden me hoe laat ik er moest zijn, dus ging ik gewoon naar het busstation.
Op de eerste dag kwam ik laat aan en heb ik alleen gekookt. De volgende dag begon ik met werken. Eerst deed ik eenvoudige klusjes, maar later ruimde ik ook dierenmest op en dergelijke. Er waren paarden, alpaca’s, honden en katten. Overdag lopen de paarden buiten op het land. ’s Avonds roep ik ze en komen ze terug. Het duurt even om ze in de stal te zetten, eten te geven en hun stal schoon te maken. Ik hield ze altijd in de gaten, maar heb nooit paardgereden.
Ik hoorde dat je op een boerderij bij een echtpaar verbleef?
Naast het echtpaar dat de boerderij bezat, was er nog een man. Hij was Chileen en deed niet veel werk op de boerderij, maar kookte voor me en woonde daar. Hij reisde heen en weer vanuit Santiago de Compostela. Er verbleven geen andere studenten. Als hij iets niet in het Spaans wist, vroeg en antwoordde hij in het Engels. Ik vond het lastig om te wennen en voelde me ongemakkelijk, maar na verloop van tijd zorgde hij goed voor me. Hij stelde me steeds gerust en vroeg of ik iets nodig had en of alles goed ging. De echtgenoot was er ook, maar ik zag hem maar één of twee keer, omdat hij professor was in Chili.
Was er iets anders dan je had verwacht voordat je aan het programma begon?
Het was heel anders dan ik had verwacht. Ik dacht dat vrijwilligerswerk inhield dat ik als hulpje zou meewerken, maar ik moest veel werk doen. De eigenaar van de boerderij had vaste werktijden voor me vastgesteld. Ze zei dat ik het niet hoefde te doen en ergens anders naartoe kon gaan als het anders was dan ik had verwacht. Ze zei dat ik zelf moest beslissen, maar eerlijk gezegd voelde dat wat ongemakkelijk, omdat ik nergens anders heen kon. Ik zei dat ik het zou doen, maar in het begin was het lastig om eraan te wennen. Eerder had ik laten weten dat ik gefrustreerd was omdat ik geen contact kon opnemen met mijn familie: mijn telefoon en internet werkten niet. Mijn moeder was volgens mij erg bezorgd, dus het was moeilijk om te wennen. Na een week of twee raakte ik eraan gewend.
Het moet frustrerend zijn geweest dat je je telefoon en internet niet kon gebruiken, toch?
Ik houd van honkbal en was erg benieuwd naar het honkbalnieuws. Ik wilde weten wat er in Korea gebeurde en contact houden met mijn familie en vrienden, maar dat was lastig omdat ik dat niet kon. In het begin keek ik alleen naar Infinite Challenge op mijn laptop. Het duurde een week of twee voordat ik overal aan gewend was. Ik ging wandelen in de bergen achter mijn huis. Het bereik was daar wat zwak of soms slecht. Ik vroeg de man die bij me was of ik zijn hotspot mocht gebruiken en nam na een week contact op met mijn ouders. In Korea was het 5 uur ’s ochtends, maar omdat ik contact met ze moest opnemen, gebruikte ik een app voor videogesprekken. Het was erg frustrerend, maar uiteindelijk ging het wel.
Je had vast veel tijd om over jezelf na te denken.
Als je de drie uur in de ochtend en de drie uur in de avond aftrekt, houd je tussen de maaltijden door nog veel tijd over. Ik had veel om over na te denken en omdat ik niet veel te doen had, schreef ik zo veel mogelijk in mijn dagboek. Zo kon ik mijn dag op een rijtje zetten en nadenken over wat ik had opgeschreven.
Hoeveel werk deed je op de boerderij?
Ik begon om 9.30 uur en werkte tot 13.30 uur. Na 17.00 uur werkte ik nog twee of drie uur. Ik hielp mijn grootvader vroeger weleens in zijn kleine moestuin, maar op deze boerderij waren veel dieren. Ik ruimde alles op, legde wandelpaden aan en werkte aan de afwateringsgreppel. In het weekend werkte ik ook, maar het werk was veel eenvoudiger dan doordeweeks. Ik plukte fruit en gaf het aan de alpaca’s, want er vielen veel appels. Jammer genoeg waren ze nog niet rijp. Het was veel leuker geweest om rijpe appels te plukken.
Hoeveel heb je tijdens de rest van je verblijf gereisd?
Ik was er drie weken, dus ik heb Lima verkend en ben met mensen daar naar verschillende bezienswaardigheden gegaan. Ik ben ook naar de woestijn geweest. Het zand was fijn, dus ik heb me niet bezeerd. Ik heb ook een autorondrit gemaakt. Toen ik voor het eerst in Cusco aankwam, ging ik niet meteen naar het gastgezin, maar verbleef ik ongeveer drie dagen in een hostel. In het hostel waren vooral Europeanen.
Als je er nu op terugkijkt, hoe was Zuid-Amerika toen je het met eigen ogen zag? Was het gevaarlijk?
Als je voorzichtig bent, voelt het niet gevaarlijk, tenzij je ’s avonds laat rondloopt. Cusco is een kleine stad en er zijn veel politieagenten op straat, dus het voelde niet gevaarlijk. Ik heb ook niet gehoord dat Chili gevaarlijk zou zijn. In Lima waarschuwden de mensen bij wie ik in Cusco verbleef me dat ik voorzichtig moest zijn, waardoor ik me zorgen maakte.
De plek waar ik verbleef had veel buitenlanders en rijke mensen. Er waren politieagenten op straat die streng controleerden wat mensen bij zich hadden. Toen ik naar Starbucks ging, lieten ze me mijn bagage aan de stoel vastmaken, zodat niemand die kon meenemen. Er waren altijd veel politieagenten op straat en in winkelketens stonden meestal beveiligers. Dus zolang je ’s avonds laat niet naar buiten gaat, is het prima.
Was je tevreden over het programma?
Ja, ik vond het goed. In het begin was ik niet erg tevreden over Chili, maar na een maand besefte ik dat je zoiets in Korea niet makkelijk kunt meemaken. Het was in het begin moeilijk en ik miste mijn moeder, maar na verloop van tijd raakte ik eraan gewend en ging het goed. Ik ben tevreden.
Mensen zeggen dat je blik verruimd wordt. Ik wist niet goed wat dat betekende, want als ik reis, is dat hooguit een week, nooit langer. Nadat ik aan het programma had deelgenomen, leerde ik veel over nieuwe mensen ontmoeten en hoe ze zonder aarzelen op me afstappen. De Koreanen die ik ontmoette, kwamen allemaal uit verschillende werkomgevingen. Er waren veel mensen van in de twintig die reisden, en ook een stel dat na tien jaar werken was gestopt om de wereld rond te reizen. Er waren meer mensen die de wereld rondreisden dan ik had gedacht, waardoor mijn blik letterlijk werd verruimd. Mijn blikveld is letterlijk verruimd.
Wat betekent een tussenjaar voor jou?
Het is een periode waarin ik over mezelf kan nadenken. Toen ik hier was, werkte ik een jaar lang gewoon parttime en ging ik naar school. Dat was een soort routine. Ik voelde me vaak opgejaagd, maar tijdens mijn tussenjaar in Zuid-Amerika kon ik er gewoon zijn zonder ergens aan te hoeven denken, waardoor ik me meer op mezelf kon richten. Het taalprogramma in Cusco was heel goed, want ik was de enige Koreaan en alle Europeanen trokken met elkaar op. Dat was moeilijk. Volgens mij moet je zelf als eerste op hen afstappen. Denk bij dingen als een verblijf op een boerderij niet te veel na en beschouw het gewoon als het platteland. Dat is lastig, omdat het anders is dan je in eerste instantie verwacht. Als je er eenmaal aan gewend bent, stelt het niets meer voor. Het is het platteland, waar geen telefoon- of internetverbinding was. Ik wilde uitrusten en werken, maar dat hing af van het werk dat ik moest doen.
Wat zijn je volgende plannen?
Om te beginnen wil ik terug naar school en weer gaan reizen. Zuid-Amerika is vrij ver weg en de vlucht ernaartoe is duur, dus nu wil ik door Azië reizen. Ik wil meer reizen. De meeste mensen daar zijn naar de VS of andere gebieden gereisd. Ze zeiden dat je, als je er eenmaal bent geweest, overal naartoe wilt. Mijn loopbaan ligt in het onderwijs en ik wil Koreanen of de Koreaanse cultuur aan buitenlanders onderwijzen. Ook wil ik Engels als bijvak studeren en me verder ontwikkelen in het onderwijs.
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
