Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Een gebrek aan genegenheid overwinnen en relaties accepteren #Opvoeding van kinderen, genegenheid van kinderen #Culturele verschillen, het belang van communicatie
|
Ik was dankbaar dat ik op deze manier geliefd kon worden, ook al konden we niet met elkaar communiceren. De kinderen deden enthousiast mee met de Koreaanse les die ik gaf, renden naar me toe om me te knuffelen of kusjes te geven en gaven me stickers — ze toonden hun genegenheid op allerlei manieren.
Recharging warm love with children in Hanoi, Vietnam Park Eun-jinErvaring van een deelnemer aan een tussenjaar |
Hallo! Na mijn eerste baan te hebben opgezegd, bracht ik een tussenjaar door in Vietnam.
Hallo, ik ben 27 en zoekende sinds ik mijn eerste baan heb opgezegd.
Tijdens gesprekken met een counselor realiseerde ik me dat ik niet zoveel liefde kreeg als ik wilde. Er werd me aangeraden tijd met kinderen door te brengen en te ervaren hoe het is om geliefd te zijn. Daarom koos ik voor dit project.
* Na haar eerste baan te hebben opgezegd, had mevrouw Park Eun-jin een omgeving nodig waar ze voor zichzelf kon zorgen en veel liefde kon ontvangen. Daarom hebben we haar tijdens een persoonlijk adviesgesprek een tussenjaar in Vietnam aangeraden :) Wil je een plan op maat dat bij jouw situatie past? Ik raad een persoonlijk adviesgesprek met een tussenjaarspecialist van harte aan!
Een zekere manier om je leven te veranderen — persoonlijk advies over je tussenjaar
Ik was dankbaar dat ik de liefde van de kinderen vrijuit kon ontvangen, ook al konden we niet met elkaar communiceren.
Mijn doel was om mijn gebrek aan genegenheid te overwinnen door liefde uit te wisselen met de kinderen.
Ik denk dat het grootste voordeel van dit programma is dat je tijd kunt doorbrengen met schattige kinderen! De kinderen waren zo schattig dat ik er heel blij van werd. Soms was ik moe en had ik geen zin om te gaan, haha, maar ik denk dat ik toch ging omdat ik hun schattige gezichtjes wilde zien.Ik was dankbaar dat ik op deze manier geliefd kon worden, ook al konden we niet met elkaar communiceren. De kinderenZe deden enthousiast mee met de Koreaanse les die ik gaf en renden naar me toe om me te knuffelen, kusjes te geven of stickers te geven — ze toonden hun genegenheid op allerlei manieren.
Ik probeerde mijn zorgen niet uit de weg te gaan en de verschillen en de situatie volledig te aanvaarden.
Ik voelde me enigszins ongemakkelijk omdat de communicatie door de culturele en taalverschillen niet soepel verliep. Omdat het geen Engelstalig land is, spreken de leerkrachten niet zo goed Engels. Misschien omdat de communicatie niet soepel verliep, waren er momenten waarop ze me zonder iets te zeggen een kind in de armen gaven en iets anders gingen doen. Er waren ook veel vrijwilligers uit Europa, en ik had het gevoel dat zij op een andere manier contact leggen dan mensen in Azië. Soms spraken ze naast Engels ook Frans, Spaans, Duits enzovoort, waardoor ik me weleens buitengesloten voelde.
Maar wanneer zulke zorgen opkwamen, probeerde ik ze niet uit de weg te gaan, maar de verschillen en de situatie te aanvaarden. Ik bedacht dat er problemen kunnen ontstaan als de communicatie stroef verloopt, en dat wat ik ongemakkelijk vond voor de lokale mensen misschien geen probleem was,Ik probeerde de problemen niet groter te maken dan ze waren. Door te aanvaarden dat ‘het hier nu eenmaal zo gaat’, voelde ik me wat meer op mijn gemak.Ik liet het idee los dat ik bevriend moest raken met de andere vrijwilligers en probeerde elke dag toch een of twee woorden te zeggen. Daardoor voelde ik me geleidelijk aan meer op mijn gemak.
Toch was het heel fijn dat er Koreaanse vrienden in de buurt waren op wie we konden terugvallen.Sumin en Ji-won! Ik had hen tijdens een eerder tussenjaarproject ontmoet en was blij hen opnieuw te zien bij het project in Hanoi. In het begin vond ik het wennen aan het onbekende leven daar moeilijk. De aanwezigheid van andere Koreanen stelde me gerust en ik kon veel op hen steunen.
# Het lijkt erop dat mijn jeugdwonden een beetje zijn geheeld, alsof er nieuwe huid is gegroeid.
Tijdens dit tussenjaar, terwijl ik tijd met de kinderen doorbracht, kon ik zelf ook weer een beetje kind zijn.En er was een kind op wie ik bijzonder gesteld was, en ik was blij dat het kind mij ook aardig vond. Zo kon ik me geliefd voelen door iemand om wie ik geef.Natuurlijk zijn grote veranderingen moeilijk in korte tijd, maar ik heb het gevoel dat mijn jeugdwonden(?) misschien toch een beetje zijn geheeld.
Zoals bij elk programma denk ik dat je er meer aan hebt als je zelf actiever relaties opbouwt. Omdat er niet veel Koreaanse deelnemers zijn, kan alles erg onbekend aanvoelen. Maar geef niet op — zoek stap voor stap contact!
# Hoe ziet een dag vrijwilligerswerk in Hanoi, Vietnam eruit?
Ik neem de bus en kom om 8.30 uur aan bij het centrum. Nadat we ’s ochtends oefeningen met de kinderen hebben gedaan, gaan we naar onze lessen. Elke les...
De lessen verschillen een beetje, maar de belangrijkste taken zijn spelen met de kinderen, helpen bij de lessen (soms geef je zelf les) en hen eten geven. Je helpt de kinderen met hun dagelijkse lesroutine. Het ochtendwerk eindigt rond de tijd dat de kinderen zich klaarmaken voor hun middagdutje. De precieze tijd verschilt per dag, maar de ochtendsessie is vóór 11.00 uur afgelopen.
Omdat de lunchpauze tot 14.30 uur duurt, heb je na de lunch genoeg tijd om een dutje te doen bij je accommodatie of de omgeving te verkennen. De middaglessen verschillen niet veel van die in de ochtend. Het vrijwilligerswerk in de middag zit er rond 16.30 uur op, wanneer de kinderen naar huis gaan. Daarna kun je je tijd vrij besteden.
Het vrijwilligerswerk vindt plaats van maandag tot en met donderdag; vrijdag is optioneel, dus veel mensen trekken er in het weekend op uit. Meestal reizen mensen naar plekken in de buurt van Hanoi, maar ik raad aan het vliegtuig te nemen naar iets verder gelegen bestemmingen. Ik ben naar Da Nang geweest; de vlucht duurde ongeveer een uur en er zijn veel prachtige plekken, dus ik raad het zeker aan!
# Mijn tips ter voorbereiding op vrijwilligerswerk in Hanoi, Vietnam!
Omdat ik me afvroeg of het eten me zou bevallen, nam ik Koreaanse etenswaren mee, zoals gim (zeewier), ramen en roergebakken gochujang. Ook kreeg ik tips over het leven daar van een Vietnamese vriendin die ik bij een ander programma had leren kennen. Ik kwam in de problemen omdat ik vóór vertrek niet goed een reisverzekering had afgesloten, dus moest ik me daar ter plaatse verzekeren...Hartelijk dank aan de tussenjaarcoördinator die me heeft geholpen alles uit te zoeken. :)
# Mijn vrijwilligerswerk tijdens mijn tussenjaar in Vietnam was!
Ervaring ★★★★
: Ik kon ervaringen opdoen die je in Korea niet snel hebt, zoals met kinderen spelen of lesgeven. Ook merkte ik dat je je ondanks communicatieproblemen er toch wel uit kunt redden.
Leren ★★★
:Er waren culturele verschillen en uitdagingen in de communicatie met andere internationale vrijwilligers, maar ik denk dat ik heb geleerd die verschillen te begrijpen en te accepteren.
Omgeving ★★★★
: De lokale medewerkers vroegen eerst hoe het met me ging en zorgden goed voor me.
Veiligheid ★★★
: Wees voorzichtig als je loopt. Er zijn niet veel oversteekplaatsen en er rijden veel motoren.
Vrije tijd ★★★★★
: De vierdaagse werkweek is geweldig! Laat het personeel weten als je speciale verzoeken hebt. De lunchpauzes zijn lang en de werkdag eindigt om 16.30 uur, dus er is genoeg vrije tijd.
Park Eun-jinbezocht doorVrijwilligersproject voor kinderen in Hanoi, Vietnam Wil je meer weten?!
Klik op de banner hieronderalsjeblieft!
▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼
.png?type=w773)
|
Ik was dankbaar dat ik op deze manier geliefd kon worden, ook al konden we niet met elkaar communiceren. De kinderen deden enthousiast mee met de Koreaanse les die ik gaf, renden naar me toe om me te knuffelen of kusjes te geven en gaven me stickers — ze toonden hun genegenheid op allerlei manieren.
Recharging warm love with children in Hanoi, Vietnam Park Eun-jinErvaring van een deelnemer aan een tussenjaar |
Hallo! Na mijn eerste baan te hebben opgezegd, bracht ik een tussenjaar door in Vietnam.
Hallo, ik ben 27 en zoekende sinds ik mijn eerste baan heb opgezegd.
Tijdens gesprekken met een counselor realiseerde ik me dat ik niet zoveel liefde kreeg als ik wilde. Er werd me aangeraden tijd met kinderen door te brengen en te ervaren hoe het is om geliefd te zijn. Daarom koos ik voor dit project.
* Na haar eerste baan te hebben opgezegd, had mevrouw Park Eun-jin een omgeving nodig waar ze voor zichzelf kon zorgen en veel liefde kon ontvangen. Daarom hebben we haar tijdens een persoonlijk adviesgesprek een tussenjaar in Vietnam aangeraden :) Wil je een plan op maat dat bij jouw situatie past? Ik raad een persoonlijk adviesgesprek met een tussenjaarspecialist van harte aan!
Een zekere manier om je leven te veranderen — persoonlijk advies over je tussenjaar
Ik was dankbaar dat ik de liefde van de kinderen vrijuit kon ontvangen, ook al konden we niet met elkaar communiceren.
Mijn doel was om mijn gebrek aan genegenheid te overwinnen door liefde uit te wisselen met de kinderen.
Ik denk dat het grootste voordeel van dit programma is dat je tijd kunt doorbrengen met schattige kinderen! De kinderen waren zo schattig dat ik er heel blij van werd. Soms was ik moe en had ik geen zin om te gaan, haha, maar ik denk dat ik toch ging omdat ik hun schattige gezichtjes wilde zien.Ik was dankbaar dat ik op deze manier geliefd kon worden, ook al konden we niet met elkaar communiceren. De kinderenZe deden enthousiast mee met de Koreaanse les die ik gaf en renden naar me toe om me te knuffelen, kusjes te geven of stickers te geven — ze toonden hun genegenheid op allerlei manieren.
Ik probeerde mijn zorgen niet uit de weg te gaan en de verschillen en de situatie volledig te aanvaarden.
Ik voelde me enigszins ongemakkelijk omdat de communicatie door de culturele en taalverschillen niet soepel verliep. Omdat het geen Engelstalig land is, spreken de leerkrachten niet zo goed Engels. Misschien omdat de communicatie niet soepel verliep, waren er momenten waarop ze me zonder iets te zeggen een kind in de armen gaven en iets anders gingen doen. Er waren ook veel vrijwilligers uit Europa, en ik had het gevoel dat zij op een andere manier contact leggen dan mensen in Azië. Soms spraken ze naast Engels ook Frans, Spaans, Duits enzovoort, waardoor ik me weleens buitengesloten voelde.
Maar wanneer zulke zorgen opkwamen, probeerde ik ze niet uit de weg te gaan, maar de verschillen en de situatie te aanvaarden. Ik bedacht dat er problemen kunnen ontstaan als de communicatie stroef verloopt, en dat wat ik ongemakkelijk vond voor de lokale mensen misschien geen probleem was,Ik probeerde de problemen niet groter te maken dan ze waren. Door te aanvaarden dat ‘het hier nu eenmaal zo gaat’, voelde ik me wat meer op mijn gemak.Ik liet het idee los dat ik bevriend moest raken met de andere vrijwilligers en probeerde elke dag toch een of twee woorden te zeggen. Daardoor voelde ik me geleidelijk aan meer op mijn gemak.
Toch was het heel fijn dat er Koreaanse vrienden in de buurt waren op wie we konden terugvallen.Sumin en Ji-won! Ik had hen tijdens een eerder tussenjaarproject ontmoet en was blij hen opnieuw te zien bij het project in Hanoi. In het begin vond ik het wennen aan het onbekende leven daar moeilijk. De aanwezigheid van andere Koreanen stelde me gerust en ik kon veel op hen steunen.
# Het lijkt erop dat mijn jeugdwonden een beetje zijn geheeld, alsof er nieuwe huid is gegroeid.
Tijdens dit tussenjaar, terwijl ik tijd met de kinderen doorbracht, kon ik zelf ook weer een beetje kind zijn.En er was een kind op wie ik bijzonder gesteld was, en ik was blij dat het kind mij ook aardig vond. Zo kon ik me geliefd voelen door iemand om wie ik geef.Natuurlijk zijn grote veranderingen moeilijk in korte tijd, maar ik heb het gevoel dat mijn jeugdwonden(?) misschien toch een beetje zijn geheeld.
Zoals bij elk programma denk ik dat je er meer aan hebt als je zelf actiever relaties opbouwt. Omdat er niet veel Koreaanse deelnemers zijn, kan alles erg onbekend aanvoelen. Maar geef niet op — zoek stap voor stap contact!
# Hoe ziet een dag vrijwilligerswerk in Hanoi, Vietnam eruit?
Ik neem de bus en kom om 8.30 uur aan bij het centrum. Nadat we ’s ochtends oefeningen met de kinderen hebben gedaan, gaan we naar onze lessen. Elke les...
De lessen verschillen een beetje, maar de belangrijkste taken zijn spelen met de kinderen, helpen bij de lessen (soms geef je zelf les) en hen eten geven. Je helpt de kinderen met hun dagelijkse lesroutine. Het ochtendwerk eindigt rond de tijd dat de kinderen zich klaarmaken voor hun middagdutje. De precieze tijd verschilt per dag, maar de ochtendsessie is vóór 11.00 uur afgelopen.
Omdat de lunchpauze tot 14.30 uur duurt, heb je na de lunch genoeg tijd om een dutje te doen bij je accommodatie of de omgeving te verkennen. De middaglessen verschillen niet veel van die in de ochtend. Het vrijwilligerswerk in de middag zit er rond 16.30 uur op, wanneer de kinderen naar huis gaan. Daarna kun je je tijd vrij besteden.
Het vrijwilligerswerk vindt plaats van maandag tot en met donderdag; vrijdag is optioneel, dus veel mensen trekken er in het weekend op uit. Meestal reizen mensen naar plekken in de buurt van Hanoi, maar ik raad aan het vliegtuig te nemen naar iets verder gelegen bestemmingen. Ik ben naar Da Nang geweest; de vlucht duurde ongeveer een uur en er zijn veel prachtige plekken, dus ik raad het zeker aan!
# Mijn tips ter voorbereiding op vrijwilligerswerk in Hanoi, Vietnam!
Omdat ik me afvroeg of het eten me zou bevallen, nam ik Koreaanse etenswaren mee, zoals gim (zeewier), ramen en roergebakken gochujang. Ook kreeg ik tips over het leven daar van een Vietnamese vriendin die ik bij een ander programma had leren kennen. Ik kwam in de problemen omdat ik vóór vertrek niet goed een reisverzekering had afgesloten, dus moest ik me daar ter plaatse verzekeren...Hartelijk dank aan de tussenjaarcoördinator die me heeft geholpen alles uit te zoeken. :)
# Mijn vrijwilligerswerk tijdens mijn tussenjaar in Vietnam was!
Ervaring ★★★★
: Ik kon ervaringen opdoen die je in Korea niet snel hebt, zoals met kinderen spelen of lesgeven. Ook merkte ik dat je je ondanks communicatieproblemen er toch wel uit kunt redden.
Leren ★★★
:Er waren culturele verschillen en uitdagingen in de communicatie met andere internationale vrijwilligers, maar ik denk dat ik heb geleerd die verschillen te begrijpen en te accepteren.
Omgeving ★★★★
: De lokale medewerkers vroegen eerst hoe het met me ging en zorgden goed voor me.
Veiligheid ★★★
: Wees voorzichtig als je loopt. Er zijn niet veel oversteekplaatsen en er rijden veel motoren.
Vrije tijd ★★★★★
: De vierdaagse werkweek is geweldig! Laat het personeel weten als je speciale verzoeken hebt. De lunchpauzes zijn lang en de werkdag eindigt om 16.30 uur, dus er is genoeg vrije tijd.
Park Eun-jinbezocht doorVrijwilligersproject voor kinderen in Hanoi, Vietnam Wil je meer weten?!
Klik op de banner hieronderalsjeblieft!
▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
