Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Positief denken, een andere levenshouding #Onvoorwaardelijke liefde, innerlijke rust #De onschuld van kinderen en het belang van relaties
|
Het leven in Hanoi, Vietnam, heeft talloze betekenissen achtergelaten die ik nooit zal vergeten. Het is onmogelijk om alle ervaringen in één zin te beschrijven, maar ik kan met trots zeggen dat mijn tussenjaar in Hanoi, Vietnam, een reis was die mijn anders zo kleurloze leven in levendige kleuren heeft geschilderd :) Recharging warm love with children in Hanoi, Vietnam Ervaring van tussenjaarganger Seo O-seok |
Hallo — ik ben een student die uit Hanoi, Vietnam, is teruggekeerd met een grenzeloze hoeveelheid liefde!
Hallo, ik ben een van de gewone studenten die na het vervullen van mijn militaire dienstplicht terugkeerde naar de universiteit en nu colleges volgt. Ik maak me minder zorgen over hoe ik in mijn levensonderhoud zal voorzien en meer over hoe ik wil leven. Ik denk dat ik een enigszins uitgesproken persoonlijkheid en een relatief andere manier van denken heb dan anderen.
Met hulp van een tussenjaaradviseur koos ik het programma. Omdat ik moeite heb met het aangaan en onderhouden van relaties met anderen, kreeg ik het advies om een programma te kiezen dat me zou helpen weer naar de wereld te kijken als een kind en mensen door kinderogen te zien. Daarom koos ik voor het project ‘Op zoek naar liefde in Hanoi, Vietnam’.
In het begin was ik sceptisch en vroeg ik me af: ‘Hoe kun je liefde ervaren door tijd met kinderen door te brengen?’Maar toen ik aan het programma begon en de kinderen ontmoette, besefte ik dat er om hen heen altijd geluk te vinden was.Ik voel me ontzettend gelukkig dat ik aan zo’n betekenisvol programma heb kunnen deelnemen.
Ook had ik van nature een opgewekt temperament en leefde ik met de instelling dat ‘alles zich vanzelf wel oplost’,Ik had het opgeven van verwachtingen geaccepteerd; deze periode hielp me om opnieuw te leren hopen. In de zes weken waarin ik liefde van de kinderen ontving en mijn hart tot rust wilde brengen, voelde ik dat ik veel veranderde.Mijn problemen werden een voor een zichtbaar en dingen die ik stilzwijgend had genegeerd, kwamen aan het licht. Daardoor kon ik eindelijk de wereld recht in de ogen kijken.
Het leven in Hanoi, Vietnam, heeft veel betekenissen achtergelaten die ik nooit zal vergeten. Het is onmogelijk om alle ervaringen in één zin te beschrijven, maarik kan met trots zeggen dat mijn tussenjaar in Hanoi, Vietnam, een reis was die mijn voorheen kleurloze leven in allerlei kleuren heeft geschilderd :)
**Voor Seo O-seok, wiens hart uitgeput was, stelde ik na een adviesgesprek een persoonlijk tussenjaarplan op, zodat hij tot rust kon komen en over zichzelf kon nadenken :) Wil je een plan op maat dat bij jouw situatie past? Ik raad een persoonlijk adviesgesprek met een tussenjaarspecialist van harte aan!
Een zekere manier om mijn leven te veranderen — persoonlijk tussenjaaradvies
Ik wilde mijn vermoeide hart nieuwe energie geven.
Door dit tussenjaar besefte ik dat ik maar bleef doorgaan zonder echt uit te rusten.Dus wilde ik in de eerste plaats mijn vermoeide zelf rust gunnen. Er zijn veel manieren om uit te rusten, maar omdat ik niet goed wist hoe,wilde ik mezelf belonen omdat ik mijn lichaam en geest niet echt rust had gegund.
Een ander doel wasdat ik, die mijn verwachtingen had opgegeven, opnieuw zou leren hopen.Het leven is echt niet leuk als je niets van iemand verwacht. Wat ik ontdekte nadat ik acht jaar lang zonder verwachtingen had geleefd, isdat liefde niet tot bloei kan komen zonder verwachtingen. Emoties werken toch zo? In die zinis ‘Het Liefde-Vinden-project’ een programma dat perfect bij me past.
De dagen waarin ik elke dag de onvoorwaardelijke liefde van de kinderen voelde, waren werkelijk ontroerend.
Het belangrijkste inzicht dat ik dankzij dit programma kreeg, was dat ik oprecht van kinderen houd.In tegenstelling tot wat ik had verwacht, raakte het me diep hoe de kinderen me zonder enige verbale communicatie onvoorwaardelijk verwelkomden. Alleen al aan de kinderen denken maakte me gelukkig,Ik leerde hoe krachtig de onvoorwaardelijke liefde van kinderen kan zijn. Ik besefte dat het ideaal van ‘onvoorwaardelijke liefde’ iemand kan veranderen.
Toen ik door de pure ogen van de kinderen naar de wereld keek, voelde ik dat ook mijn kijk op anderen veranderde.Ik denk niet dat ‘op relaties gericht’ en ‘relaties vermijdend’ nu echt zo verschillend zijn. Het zijn immers woorden voor uitkomsten die kunnen variëren, afhankelijk van hoe je anderen bekijkt. Beide termen beschrijven simpelweg verschillende houdingen tegenover ‘relaties’.
Welk pad je ook kiest in het leven, volgens mij is die keuze aan jou. Als je voelt dat het niet het pad is dat je aanvankelijk koos, kun je altijd teruggaan of een nieuw pad inslaan. Ik ben de kinderen, die me zulke waardevolle inzichten hebben gegeven, oprecht dankbaar omdat ze me zoveel stof tot nadenken hebben gegeven.
# Dankzij de bijzondere banden die ik in Vietnam heb opgebouwd, is mijn leven rijker geworden.
Veel vrienden die ik in Vietnam heb ontmoet, zal ik nooit vergeten.Binh, die ik ontmoette toen ik voor het eerst in Vietnam aankwam, maakte bijzonder veel indruk op me. Binh legde vriendelijk uit hoe het openbaar vervoer in Vietnam werkte en wat er allemaal beschikbaar was. In het begin was ik de enige die aan mijn project deelnam, maar Binh deed zijn uiterste best om me te helpen het soepel uit te voeren. Hoewel Binh zijn eigen taken had, hielp hij me enkele dagen op de kleuterschool. Tijdens het vrijwilligerswerk werden we goede vrienden en ik ben hem erg dankbaar.
Tegen het einde van mijn tussenjaar ontmoette ik twee vriendinnen, Hadja en Amina. Ze waren allebei op de Filipijnen geboren en studeerden in de Verenigde Staten. Hadja en Amina behandelden me zonder vooroordelen als een vriend en deelden met een open blik de culturen van hun respectievelijke landen. Hun houding maakte echt indruk op me en ik heb veel van hen geleerd.
Wat ik het allerleukst vond, was samenleven met vrienden uit verschillende landen, hun culturen leren kennen en in het Engels met elkaar praten.Ik sprak niet vloeiend Engels, maar kon het tot op zekere hoogte begrijpen. Ik was erg dankbaar dat mijn vrienden mijn fouten verbeterden. Dankzij hun hulp werd ik minder zenuwachtig om met buitenlanders te praten en kreeg ik meer vertrouwen in mijn Engels!
# Mijn kijk op de wereld is verruimd.
Ik heb het gevoel dat mijn kijk op het leven veel ruimer is geworden.De meeste vrienden die ik in Vietnam ontmoette, waren 19 of 20 jaar oud. Toen ik op mijn 24e met hen sprak, benijdde ik hoe vanzelfsprekend ze het tussenjaar omarmden. Voor mij was het immers de eerste, onbekende ervaring.
Op een dag vroeg ik mijn vrienden naar hun dromen. Na een paar vragen kwam ik erachter dat het voor hen ongewoon was om überhaupt naar hun dromen te vragen.Voor mijn vrienden draaide hun tussenjaar niet om vooruitgaan met een vastomlijnde droom. Het was een proces waarin ze deden wat ze wilden en door dingen zelf te zien en te ervaren ontdekten wat ze echt wilden.
Ik was diep geraakt door deze kant van mijn vrienden,en besloot zelf de moed te verzamelen om vooruit te gaan en tijdens een tussenjaar te ontdekken wat ik leuk vind. En dat is me helemaal gelukt! Mijn tussenjaar in Vietnam werd een belangrijke wegwijzer die me in staat stelde mijn leven vanuit een nieuw perspectief te bekijken. Ik besefte ook dat het nooit te laat is om ergens aan te beginnen. Er was een tijd dat ik me erg laat voelde en me veel zorgen maakte over de toekomst.
Voor sommigen voelt dit tussenjaar misschien kort — anderhalve maand — terwijl anderen het juist lang vinden. Alles hangt ervan af hoe je ernaar kijkt. Toen ik voor het eerst in Vietnam aankwam, dacht ik: ‘Anderhalve maand lang?’ Maar naarmate de tijd verstreek en het einde naderde, dacht ik: ‘Nog maar anderhalve maand!’Ik besefte dat mijn ervaringen in Vietnam zulke kostbare bezittingen zijn dat de tijd echt te kort voelde en dat niets ervoor in de plaats kan komen..
Als je vanwege je leeftijd aarzelt om te beginnen met wat je wilt, terwijl je niet weet wat er morgen zal gebeuren, zou je dan niet soortgelijke gedachten hebben gehad, zelfs als je jonger was begonnen?Ik besefte dat leeftijd maar een getal is; het gaat om de keuzes die je maakt en de ervaringen die je op dat moment opdoet.
Als iemand die een tussenjaar heeft meegemaakt, wil ik zeggen dat de ervaringen die je tijdens zo’n jaar opdoet de basis kunnen vormen voor nieuwe kansen in het leven.Of anders geldt: zoals het gezegde luidt, ‘leren van de fouten van anderen’ kan een belangrijke ervaring zijn om te leren wat je niet moet doen.Elke ervaring brengt iets met zich mee om van te leren, en ik denk dat het leven een proces is waarin je zulke lessen verzamelt. Ieders leven heeft een eigen kleur, en ik hoop oprecht dat je tijdens een tussenjaar jouw eigen kleur ontdekt :)
# Hoe ziet een dag vrijwilligerswerk in Hanoi, Vietnam eruit?
Van maandag tot en met donderdag deed ik vier keer per week vrijwilligerswerk, twee keer per dag.
Het werk vond plaats van 8.30 tot 11.00 uur en van 14.45 tot 16.30 uur.’s Ochtends kwam ik aan bij de kleuterschool, begon ik de dag vol energie met dansen met de kinderen en gaf ik daarna een uur lang les in eenvoudige Engelse woorden (bijvoorbeeld bus en trein).
Tijdens de lunch hielp ik de kinderen met eten. Daarna ging ik terug naar mijn accommodatie om uit te rusten tot de middagles. ’s Middags herhaalde ik de Engelse woorden die we ’s ochtends hadden geleerd en speelde ik met de kinderen.
Elke week leerde ik de kinderen woorden rond een bepaald thema (bijvoorbeeld fruit in de eerste week en vervoer in de tweede week).
Mijn persoonlijke tips voor de voorbereiding op vrijwilligerswerk in Hanoi, Vietnam!
I had stayed alone in the Philippines for about nine months when I was in elementary school, so I wasn''t very worried about staying abroad. I think people''s lives are similar everywhere, so instead of worrying about adapting to a different culture, I took it in with a fresh, ''oh, so this is how it is'' attitude.
Natuurlijk heeft Gap Year me enorm geholpen bij de voorbereidingen voor vertrek. Ze stelden documenten samen met allerlei informatie over de omgeving en stuurden die naar me op: over de Vietnamese cultuur, het vervoer, het klimaat en de gewoonten van de mensen. Dat materiaal was erg nuttig.Dankzij Gap Year kon ik me vóór vertrek alvast een beeld vormen van Vietnam en me na aankomst snel aanpassen.
Mijn vrijwilligersreis naar Hanoi, Vietnam om met kinderen te werken, met Gap Year!
Ervaring★★★★★
: Door samen te wonen met mensen die Engels spreken, kreeg ik de tijd om mijn Engelse vaardigheden te toetsen en te gebruiken. Als vrijwilliger op de kleuterschool deed ik de onbeschrijfelijk mooie ervaring op om via de taal van het hart met kinderen te communiceren: hen begrijpen, niet met woorden, maar met menselijk gevoel.
Leren★★★★★
: Ik besefte dat ik de wereld met een zeer beperkte blik had bekeken. Toen ik de wereld door de ogen van anderen zag, dacht ik bij alles wat ik zag: ‘De wereld is echt enorm.’ Ik leerde hoe de cultuur van een land eruitziet, waarom zulke culturen zich hebben ontwikkeld en dat mensen niet alleen volgens die culturen leven, maar dat culturen elkaar ook beïnvloeden en zo vergelijkbare, maar toch unieke culturen voortbrengen. Zo kon ik hun cultuur indirect ervaren en was ik verbaasd dat ik ook onze eigen cultuur kon introduceren en ervan kon genieten.
Omgeving★★★★
: De omgeving in Vietnam was heel anders dan die in Korea. Er waren zoveel motoren dat ik me afvroeg of er één motor per inwoner was. De motortaxi’s vond ik heel fascinerend, omdat ik er nog nooit een had genomen. De straat oversteken zonder zebrapad voelde ook wat ongewoon. Toch waren dit nieuwe ervaringen, en ik denk dat ze een opstapje vormden om een ander land beter te begrijpen. Ik probeerde alles wat anders was dan bij ons te respecteren en te begrijpen.
Veiligheid★★★
: De openbare veiligheid in Vietnam leek vergelijkbaar met die in Korea. Zelfs als je vroeg in de ochtend naar een buurtwinkel ging, was er weinig gevaar. Toen ik bijvoorbeeld mijn laptop en iPad in een café liet liggen terwijl ik naar het toilet ging, nam niemand ze mee. Het leek me een land met een sterk verantwoordelijkheidsgevoel onder de burgers.
Vrije tijd ★★★★
: Ik denk dat je in Zuidoost-Azië vooral reist om van het natuurschoon te genieten. Vietnam stelde daarin zeker niet teleur: de natuur was er prachtig en ik deed veel nieuwe ervaringen op, zoals een boottocht door grotten. Ook bezocht ik cafés in de buurt van mijn accommodatie om er wat tijd door te brengen. Voorzieningen zoals cafés en buurtwinkels waren vergelijkbaar met die in Korea, dus ze voelden vertrouwd aan. Er leken veel plekken te zijn waar je je goed kunt vermaken.
Seo O-seokbezochtKinderen in Hanoi, VietnamvrijwilligersprojectMeer informatie?!
Klik op de banner hieronderDoe dat alsjeblieft!
▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼
|
Het leven in Hanoi, Vietnam, heeft talloze betekenissen achtergelaten die ik nooit zal vergeten. Het is onmogelijk om alle ervaringen in één zin te beschrijven, maar ik kan met trots zeggen dat mijn tussenjaar in Hanoi, Vietnam, een reis was die mijn anders zo kleurloze leven in levendige kleuren heeft geschilderd :) Recharging warm love with children in Hanoi, Vietnam Ervaring van tussenjaarganger Seo O-seok |
Hallo — ik ben een student die uit Hanoi, Vietnam, is teruggekeerd met een grenzeloze hoeveelheid liefde!
Hallo, ik ben een van de gewone studenten die na het vervullen van mijn militaire dienstplicht terugkeerde naar de universiteit en nu colleges volgt. Ik maak me minder zorgen over hoe ik in mijn levensonderhoud zal voorzien en meer over hoe ik wil leven. Ik denk dat ik een enigszins uitgesproken persoonlijkheid en een relatief andere manier van denken heb dan anderen.
Met hulp van een tussenjaaradviseur koos ik het programma. Omdat ik moeite heb met het aangaan en onderhouden van relaties met anderen, kreeg ik het advies om een programma te kiezen dat me zou helpen weer naar de wereld te kijken als een kind en mensen door kinderogen te zien. Daarom koos ik voor het project ‘Op zoek naar liefde in Hanoi, Vietnam’.
In het begin was ik sceptisch en vroeg ik me af: ‘Hoe kun je liefde ervaren door tijd met kinderen door te brengen?’Maar toen ik aan het programma begon en de kinderen ontmoette, besefte ik dat er om hen heen altijd geluk te vinden was.Ik voel me ontzettend gelukkig dat ik aan zo’n betekenisvol programma heb kunnen deelnemen.
Ook had ik van nature een opgewekt temperament en leefde ik met de instelling dat ‘alles zich vanzelf wel oplost’,Ik had het opgeven van verwachtingen geaccepteerd; deze periode hielp me om opnieuw te leren hopen. In de zes weken waarin ik liefde van de kinderen ontving en mijn hart tot rust wilde brengen, voelde ik dat ik veel veranderde.Mijn problemen werden een voor een zichtbaar en dingen die ik stilzwijgend had genegeerd, kwamen aan het licht. Daardoor kon ik eindelijk de wereld recht in de ogen kijken.
Het leven in Hanoi, Vietnam, heeft veel betekenissen achtergelaten die ik nooit zal vergeten. Het is onmogelijk om alle ervaringen in één zin te beschrijven, maarik kan met trots zeggen dat mijn tussenjaar in Hanoi, Vietnam, een reis was die mijn voorheen kleurloze leven in allerlei kleuren heeft geschilderd :)
**Voor Seo O-seok, wiens hart uitgeput was, stelde ik na een adviesgesprek een persoonlijk tussenjaarplan op, zodat hij tot rust kon komen en over zichzelf kon nadenken :) Wil je een plan op maat dat bij jouw situatie past? Ik raad een persoonlijk adviesgesprek met een tussenjaarspecialist van harte aan!
Een zekere manier om mijn leven te veranderen — persoonlijk tussenjaaradvies
Ik wilde mijn vermoeide hart nieuwe energie geven.
Door dit tussenjaar besefte ik dat ik maar bleef doorgaan zonder echt uit te rusten.Dus wilde ik in de eerste plaats mijn vermoeide zelf rust gunnen. Er zijn veel manieren om uit te rusten, maar omdat ik niet goed wist hoe,wilde ik mezelf belonen omdat ik mijn lichaam en geest niet echt rust had gegund.
Een ander doel wasdat ik, die mijn verwachtingen had opgegeven, opnieuw zou leren hopen.Het leven is echt niet leuk als je niets van iemand verwacht. Wat ik ontdekte nadat ik acht jaar lang zonder verwachtingen had geleefd, isdat liefde niet tot bloei kan komen zonder verwachtingen. Emoties werken toch zo? In die zinis ‘Het Liefde-Vinden-project’ een programma dat perfect bij me past.
De dagen waarin ik elke dag de onvoorwaardelijke liefde van de kinderen voelde, waren werkelijk ontroerend.
Het belangrijkste inzicht dat ik dankzij dit programma kreeg, was dat ik oprecht van kinderen houd.In tegenstelling tot wat ik had verwacht, raakte het me diep hoe de kinderen me zonder enige verbale communicatie onvoorwaardelijk verwelkomden. Alleen al aan de kinderen denken maakte me gelukkig,Ik leerde hoe krachtig de onvoorwaardelijke liefde van kinderen kan zijn. Ik besefte dat het ideaal van ‘onvoorwaardelijke liefde’ iemand kan veranderen.
Toen ik door de pure ogen van de kinderen naar de wereld keek, voelde ik dat ook mijn kijk op anderen veranderde.Ik denk niet dat ‘op relaties gericht’ en ‘relaties vermijdend’ nu echt zo verschillend zijn. Het zijn immers woorden voor uitkomsten die kunnen variëren, afhankelijk van hoe je anderen bekijkt. Beide termen beschrijven simpelweg verschillende houdingen tegenover ‘relaties’.
Welk pad je ook kiest in het leven, volgens mij is die keuze aan jou. Als je voelt dat het niet het pad is dat je aanvankelijk koos, kun je altijd teruggaan of een nieuw pad inslaan. Ik ben de kinderen, die me zulke waardevolle inzichten hebben gegeven, oprecht dankbaar omdat ze me zoveel stof tot nadenken hebben gegeven.
# Dankzij de bijzondere banden die ik in Vietnam heb opgebouwd, is mijn leven rijker geworden.
Veel vrienden die ik in Vietnam heb ontmoet, zal ik nooit vergeten.Binh, die ik ontmoette toen ik voor het eerst in Vietnam aankwam, maakte bijzonder veel indruk op me. Binh legde vriendelijk uit hoe het openbaar vervoer in Vietnam werkte en wat er allemaal beschikbaar was. In het begin was ik de enige die aan mijn project deelnam, maar Binh deed zijn uiterste best om me te helpen het soepel uit te voeren. Hoewel Binh zijn eigen taken had, hielp hij me enkele dagen op de kleuterschool. Tijdens het vrijwilligerswerk werden we goede vrienden en ik ben hem erg dankbaar.
Tegen het einde van mijn tussenjaar ontmoette ik twee vriendinnen, Hadja en Amina. Ze waren allebei op de Filipijnen geboren en studeerden in de Verenigde Staten. Hadja en Amina behandelden me zonder vooroordelen als een vriend en deelden met een open blik de culturen van hun respectievelijke landen. Hun houding maakte echt indruk op me en ik heb veel van hen geleerd.
Wat ik het allerleukst vond, was samenleven met vrienden uit verschillende landen, hun culturen leren kennen en in het Engels met elkaar praten.Ik sprak niet vloeiend Engels, maar kon het tot op zekere hoogte begrijpen. Ik was erg dankbaar dat mijn vrienden mijn fouten verbeterden. Dankzij hun hulp werd ik minder zenuwachtig om met buitenlanders te praten en kreeg ik meer vertrouwen in mijn Engels!
# Mijn kijk op de wereld is verruimd.
Ik heb het gevoel dat mijn kijk op het leven veel ruimer is geworden.De meeste vrienden die ik in Vietnam ontmoette, waren 19 of 20 jaar oud. Toen ik op mijn 24e met hen sprak, benijdde ik hoe vanzelfsprekend ze het tussenjaar omarmden. Voor mij was het immers de eerste, onbekende ervaring.
Op een dag vroeg ik mijn vrienden naar hun dromen. Na een paar vragen kwam ik erachter dat het voor hen ongewoon was om überhaupt naar hun dromen te vragen.Voor mijn vrienden draaide hun tussenjaar niet om vooruitgaan met een vastomlijnde droom. Het was een proces waarin ze deden wat ze wilden en door dingen zelf te zien en te ervaren ontdekten wat ze echt wilden.
Ik was diep geraakt door deze kant van mijn vrienden,en besloot zelf de moed te verzamelen om vooruit te gaan en tijdens een tussenjaar te ontdekken wat ik leuk vind. En dat is me helemaal gelukt! Mijn tussenjaar in Vietnam werd een belangrijke wegwijzer die me in staat stelde mijn leven vanuit een nieuw perspectief te bekijken. Ik besefte ook dat het nooit te laat is om ergens aan te beginnen. Er was een tijd dat ik me erg laat voelde en me veel zorgen maakte over de toekomst.
Voor sommigen voelt dit tussenjaar misschien kort — anderhalve maand — terwijl anderen het juist lang vinden. Alles hangt ervan af hoe je ernaar kijkt. Toen ik voor het eerst in Vietnam aankwam, dacht ik: ‘Anderhalve maand lang?’ Maar naarmate de tijd verstreek en het einde naderde, dacht ik: ‘Nog maar anderhalve maand!’Ik besefte dat mijn ervaringen in Vietnam zulke kostbare bezittingen zijn dat de tijd echt te kort voelde en dat niets ervoor in de plaats kan komen..
Als je vanwege je leeftijd aarzelt om te beginnen met wat je wilt, terwijl je niet weet wat er morgen zal gebeuren, zou je dan niet soortgelijke gedachten hebben gehad, zelfs als je jonger was begonnen?Ik besefte dat leeftijd maar een getal is; het gaat om de keuzes die je maakt en de ervaringen die je op dat moment opdoet.
Als iemand die een tussenjaar heeft meegemaakt, wil ik zeggen dat de ervaringen die je tijdens zo’n jaar opdoet de basis kunnen vormen voor nieuwe kansen in het leven.Of anders geldt: zoals het gezegde luidt, ‘leren van de fouten van anderen’ kan een belangrijke ervaring zijn om te leren wat je niet moet doen.Elke ervaring brengt iets met zich mee om van te leren, en ik denk dat het leven een proces is waarin je zulke lessen verzamelt. Ieders leven heeft een eigen kleur, en ik hoop oprecht dat je tijdens een tussenjaar jouw eigen kleur ontdekt :)
# Hoe ziet een dag vrijwilligerswerk in Hanoi, Vietnam eruit?
Van maandag tot en met donderdag deed ik vier keer per week vrijwilligerswerk, twee keer per dag.
Het werk vond plaats van 8.30 tot 11.00 uur en van 14.45 tot 16.30 uur.’s Ochtends kwam ik aan bij de kleuterschool, begon ik de dag vol energie met dansen met de kinderen en gaf ik daarna een uur lang les in eenvoudige Engelse woorden (bijvoorbeeld bus en trein).
Tijdens de lunch hielp ik de kinderen met eten. Daarna ging ik terug naar mijn accommodatie om uit te rusten tot de middagles. ’s Middags herhaalde ik de Engelse woorden die we ’s ochtends hadden geleerd en speelde ik met de kinderen.
Elke week leerde ik de kinderen woorden rond een bepaald thema (bijvoorbeeld fruit in de eerste week en vervoer in de tweede week).
Mijn persoonlijke tips voor de voorbereiding op vrijwilligerswerk in Hanoi, Vietnam!
I had stayed alone in the Philippines for about nine months when I was in elementary school, so I wasn''t very worried about staying abroad. I think people''s lives are similar everywhere, so instead of worrying about adapting to a different culture, I took it in with a fresh, ''oh, so this is how it is'' attitude.
Natuurlijk heeft Gap Year me enorm geholpen bij de voorbereidingen voor vertrek. Ze stelden documenten samen met allerlei informatie over de omgeving en stuurden die naar me op: over de Vietnamese cultuur, het vervoer, het klimaat en de gewoonten van de mensen. Dat materiaal was erg nuttig.Dankzij Gap Year kon ik me vóór vertrek alvast een beeld vormen van Vietnam en me na aankomst snel aanpassen.
Mijn vrijwilligersreis naar Hanoi, Vietnam om met kinderen te werken, met Gap Year!
Ervaring★★★★★
: Door samen te wonen met mensen die Engels spreken, kreeg ik de tijd om mijn Engelse vaardigheden te toetsen en te gebruiken. Als vrijwilliger op de kleuterschool deed ik de onbeschrijfelijk mooie ervaring op om via de taal van het hart met kinderen te communiceren: hen begrijpen, niet met woorden, maar met menselijk gevoel.
Leren★★★★★
: Ik besefte dat ik de wereld met een zeer beperkte blik had bekeken. Toen ik de wereld door de ogen van anderen zag, dacht ik bij alles wat ik zag: ‘De wereld is echt enorm.’ Ik leerde hoe de cultuur van een land eruitziet, waarom zulke culturen zich hebben ontwikkeld en dat mensen niet alleen volgens die culturen leven, maar dat culturen elkaar ook beïnvloeden en zo vergelijkbare, maar toch unieke culturen voortbrengen. Zo kon ik hun cultuur indirect ervaren en was ik verbaasd dat ik ook onze eigen cultuur kon introduceren en ervan kon genieten.
Omgeving★★★★
: De omgeving in Vietnam was heel anders dan die in Korea. Er waren zoveel motoren dat ik me afvroeg of er één motor per inwoner was. De motortaxi’s vond ik heel fascinerend, omdat ik er nog nooit een had genomen. De straat oversteken zonder zebrapad voelde ook wat ongewoon. Toch waren dit nieuwe ervaringen, en ik denk dat ze een opstapje vormden om een ander land beter te begrijpen. Ik probeerde alles wat anders was dan bij ons te respecteren en te begrijpen.
Veiligheid★★★
: De openbare veiligheid in Vietnam leek vergelijkbaar met die in Korea. Zelfs als je vroeg in de ochtend naar een buurtwinkel ging, was er weinig gevaar. Toen ik bijvoorbeeld mijn laptop en iPad in een café liet liggen terwijl ik naar het toilet ging, nam niemand ze mee. Het leek me een land met een sterk verantwoordelijkheidsgevoel onder de burgers.
Vrije tijd ★★★★
: Ik denk dat je in Zuidoost-Azië vooral reist om van het natuurschoon te genieten. Vietnam stelde daarin zeker niet teleur: de natuur was er prachtig en ik deed veel nieuwe ervaringen op, zoals een boottocht door grotten. Ook bezocht ik cafés in de buurt van mijn accommodatie om er wat tijd door te brengen. Voorzieningen zoals cafés en buurtwinkels waren vergelijkbaar met die in Korea, dus ze voelden vertrouwd aan. Er leken veel plekken te zijn waar je je goed kunt vermaken.
Seo O-seokbezochtKinderen in Hanoi, VietnamvrijwilligersprojectMeer informatie?!
Klik op de banner hieronderDoe dat alsjeblieft!
▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
