Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Een zelfstandig leven met zelfvertrouwen en kalmte #Verpleegkundige vaardigheden, dromen, moed #Groei door uitdagingen zonder spijt
|
Voordat ik een tussenjaar nam, was ik erg verlegen, passief en besluiteloos.
Medische vrijwilligerswerk in Phnom Penh, Cambodja, waarbij kinderen worden behandeld — iets wat iedereen kan doen Ervaring van Kim Min-seon, deelnemer aan Korea GapYear |
# Hallo! Ik ben een verpleegkundestudent die naar Cambodja ging en zich richtte op haar dromen en haar hart.
Hallo! Ik heet Kim Min-seon en ik zit in het tweede jaar van de opleiding verpleegkunde.
Sinds ik aan de opleiding verpleegkunde begon, vond ik het erg moeilijk om me aan te passen aan de schoolomgeving. Mijn studie en vriendschappen voelden onbestemd aan, en ik begon te twijfelen of ik wel echt verpleegkundige kon worden. Mijn cijfers gingen ook achteruit. Daarom had ik vaak het gevoel dat ik gewoon een tijdje moest stoppen met studeren en het moest opgeven. Ik wilde via vrijwilligerswerk in het buitenland weer grip krijgen op die gevoelens.
* Kim Min-sun maakte zich als verpleegkundestudent veel zorgen en wilde meer gemotiveerd raken. Daarom stelden we een programma op maat voor dat haar op verschillende manieren kon helpen. Zit je met vragen over je loopbaan of over aspecten van jezelf die je actief wilt veranderen? Dan kun je uitgebreid advies krijgen!
>> WhatsApp-advies van Korea GapYear
# Ik overwon mijn aarzeling en probeerde het gewoon. Daar heb ik geen spijt van.
Ik vertrok met de gedachte: 'Niet aarzelen, gewoon proberen.' Ik ben nogal angstig en passief. Dat deel van mijn persoonlijkheid wilde ik veranderen. Dus als andere vrienden vroegen: "Waar wil je naartoe?", ging ik gewoon met hen mee. Telkens als ik dacht: "Zal ik daarheen gaan?", deed ik het gewoon. Haha Doordat ik probeerde uit mijn schulp te kruipen, ontmoette ik tijdens mijn reizen veel mensen. Dus ik heb nergens spijt van.
# Dag na dag ontdekte ik mijn vaardigheden en ontwikkelde ik mijn eigen levensstijl.
Als ik bedenk wat ik het fijnst vond, was het echt geweldig dat ik de vaardigheden die ik in het ziekenhuis had geleerd, in de praktijk kon brengen. Op de eerste dag werd me gevraagd een infuus te verwisselen. Omdat het nog maar mijn eerste dag was, zei ik dat ik eerst zou kijken en leren. Ze lieten me alles zien: waar de medicijnen, apparatuur en benodigdheden lagen, en leerden me rustig alles aan, zodat ik het vanaf de volgende dag zelf kon doen. En vanaf de volgende dag mocht ik bloed afnemen waar het medisch personeel bij was, katheters vervangen en infusen verwisselen. Ook kon ik veel oefenen met intramusculaire injecties en wondverzorging! Als ik terugga naar school, heb ik echt het gevoel dat ik het goed zal doen. Op de laatste dag nam ik ongeveer vijf à zes keer bloed af, en elke keer lukte het!! Daardoor voelde ik me de hele dag geweldig.
Ook ontmoette ik veel vrienden die een blijvende indruk hebben achtergelaten in mijn herinneringen en hart. Mijn huisgenoten schieten me als eerste te binnen. Op de eerste dag volgde ik samen met twee Franse vrienden de introductie en gingen we op ontdekkingstocht. We gingen naar de markt en probeerden nieuwe gerechten (ik proefde zelfs spin... haha!). Ze hielpen me met vertalen en wisselden sociale media-gegevens met me uit. Ik was bang dat ik de enige Koreaan zou zijn, maar ik waardeerde het enorm dat die vrienden aan me dachten. Daardoor voelde ik me niet eenzaam.
En ik had een Franse vriend van 18 jaar. Hij leek een beetje koel en stijf, maar op een dag zag ik hem alleen op de eerste verdieping huilen. Hij zag er altijd gespannen en angstig uit omdat hij zo jong was, en ik denk dat hij mijn koele houding verkeerd begreep. Ik vind het nog steeds jammer dat ik er niet voor hem was.
Op weg naar Siem Reap ontmoette ik een Cambodjaanse student van mijn leeftijd in een tuktuk, en ons gesprek is me echt bijgebleven. Hoewel het kort was, konden we het goed met elkaar vinden omdat we even oud waren en een vergelijkbare medische studierichting hadden. Het was leuk om te praten over hoe het eraan toegaat in Korea en Cambodja.
Eerlijk gezegd had ik het de eerste week wat moeilijk, omdat ik de enige Koreaan was en me niet op mijn plek voelde tussen mijn Franse vrienden. Maar ik begon me steeds meer op mijn gemak en ontspannen te voelen als ik alleen was! Soms trok ik ook op met mijn Franse vrienden. Ik denk dat ik me verplicht voelde om met iedereen goed overweg te kunnen. Toen ik die druk van me afzette, vond ik al snel mijn evenwicht en ontmoette ik uiteindelijk nog meer verschillende mensen :)
# Ik kreeg niet alleen vertrouwen in mijn studierichting, maar voelde me ook meer op mijn gemak!
Voordat ik een tussenjaar nam, was ik verlegen, passief en vaak aarzelend. Nu ik terug ben van mijn tussenjaar, heb ik niet alleen vertrouwen in mijn studierichting, maar voel ik me ook meer op mijn gemak. Het was werkelijk een geweldige ervaring. Ik stond vroeg op om te werken en na het werk verkende ik op mijn gemak de omgeving, bezocht ik restaurants, ontmoette ik mensen en reisde ik zelfs alleen, en vond ik mijn eigen manier van leven.
Naast vertrouwen en een gevoel van gemak heb ik drie dingen opgedaan tijdens dit tussenjaar.
Ten eerste een droom! Door deze ervaring kreeg ik een sterk verlangen om verpleegkundige te worden. Bovendien besefte ik dat ik later, als ik ouder ben of een paar jaar pauze neem, graag reisverhalen zou willen schrijven.
Ten tweede ervaring!! Ik denk dat ik waardevolle ervaring heb opgedaan, niet alleen met de voorbereiding op mijn werk als verpleegkundige, maar ook door met leeftijdsgenoten te praten en mezelf beter te leren kennen.
En ten slotte moed!!! De gedachte: “Waarom probeer ik het niet gewoon?” heeft me enorm geholpen.
Eerlijk gezegd dacht ik na mijn terugkeer van het tussenjaar dat ik gewoon ontspanner was geworden en de moed had gekregen om overal alleen naartoe te gaan. Toen ik na lange tijd de eigenaar ontmoette van de winkel waar ik parttime werkte, zei die echter dat ik erg veranderd was. Diegene zei dat ik er stralender en vrolijker uitzag, wat fijn was om te horen . Ik ben altijd verlegen en voorzichtig geweest, maar nu ik mijn nieuwe haarstijl met opgestoken haar zie, ben ik mezelf meer gaan waarderen. :)
Een dag voordat ik naar Korea vertrok, sloot een nieuwe Koreaanse vriend zich aan bij het medische vrijwilligersprogramma in Cambodja. Hoewel diegene nog maar ongeveer een week in Korea was geweest, houd ik nog steeds contact met die vriend. Ik wil het advies dat ik diegene op de dag van vertrek gaf, delen met de volgende deelnemers.
Ik hoop dat je niet bang bent om alleen te zijn en hard werkt tijdens je tijd in het ziekenhuis. Het lijkt erop dat alle vrijwilligers vanuit de accommodatie in het weekend alleen of samen op pad gaan, dus je kunt prima met een vriend meegaan of alleen op pad gaan. Ik hoop dat je minstens één keer op reis kunt gaan.
# Mijn dagelijkse routine tijdens het medische vrijwilligerswerk in Cambodja!
Ik word rond 7 uur 's ochtends wakker, was mijn gezicht en maak me klaar om naar buiten te gaan. Ik verbleef op de derde verdieping en omdat we met drie kamers één badkamer moesten delen, moest ik een beetje rekening houden met het tijdstip waarop ik naar de badkamer ging. Hihi. Toen ik klaar was, trok ik mijn ziekenhuisuniform aan en vertrok ik rond 8 uur om tot 11.30 uur te werken. Op drukke dagen werkte ik soms tot 13.00 of 14.00 uur.
Rond 14.00 uur kwam ik terug, lunchte ik en nam ik vanwege de hitte een douche en rustte ik even uit. Vanaf 15.00 uur ging ik wandelen. Als ik buiten was, bezocht ik een paar geweldige restaurants en ging ik winkelen in een groot winkelcentrum in de buurt. Ik wandelde langs de rivier en ging zelfs naar een waterpark. Toen het tijd was voor het avondeten, at ik buiten en keerde ik rond 19.00 à 20.00 uur terug naar mijn accommodatie. Eenmaal terug ordende ik mijn spullen voor de dag, las ik een boek en ging ik daarna slapen.
Over het algemeen maak ik in het weekend korte uitstapjes. Deze keer besloot ik echter een lange reis te maken. In tien dagen bezocht ik Siem Reap, Phnom Penh, Sihanoukville, Koh Rong en Kampot. Toen ik in Kampot was, regende het veel, waardoor ik niet kon kanoën. Dat was jammer. Als je erheen gaat, hoop ik dat je de peperboerderij in Kampot bezoekt. Je kunt er geweldig souvenirs of cadeaus kopen en de peperboerderij is enorm; er worden ook kooklessen gegeven. Angkor Wat in Siem Reap is bovendien veel te groot om in één dag te bekijken, dus raad ik aan een driedagenpas te kopen en er twee of drie dagen naartoe te gaan, zodat je zowel de zonsopgang als de zonsondergang kunt zien. Toen ik de zonsopgang ging bekijken, was het bewolkt en was ik een beetje teleurgesteld. Gewoon ontspannen op Koh Rong zou ook een geweldige ervaring zijn.
Trouwens, als je van plan bent om net als ik een lange reis te maken, bespreek dit dan eerst met de lokale coördinator. (*Dit is ontzettend belangrijk!!!) Na lang nadenken koos ik ervoor om ongeveer een week op reis te gaan in plaats van naar het ziekenhuis te gaan, maar mijn ervaringen in het ziekenhuis waren ook ontzettend waardevol en onvergetelijk. Ik hoop dat je er goed over nadenkt en een goede keuze maakt!
# Mijn tips voor de voorbereiding op een medisch vrijwilligersjaar in Cambodja!
Ik maakte me eigenlijk veel zorgen over deelname aan dit project. Ik was slechts één keer eerder in het buitenland geweest, toen ik op de middelbare school met mijn familie reisde, en zelfs naar plekken in de buurt was ik nog nooit alleen gegaan. Maar alleen naar het buitenland gaan, en dan ook nog naar Cambodja...! Voordat ik me aanmeldde, maakte ik me echt zorgen, was ik zenuwachtig en aarzelde ik.
Ik maakte me veel zorgen en bereidde me daarom grondig voor. Ik liet me tegen van alles vaccineren, van buiktyfus tot hepatitis B en gele koorts. Ik pakte een heleboel spullen in, zoals instant rijst, pap, kimchi, gestoofd vlees, klamboes en tissues, en moest op het vliegveld zelfs bijbetalen voor overgewicht van mijn bagage. Ook nam ik voor een maand medicijnen mee, plus allerlei vrij verkrijgbare geneesmiddelen, zoals hoestdrank, middelen tegen maag- en darmklachten, pijnstillers, pleisters en zalf, zodat ik me geen zorgen hoefde te maken als ik ziek werd. Ik zorgde ervoor dat ik mijn visum en vliegtickets van tevoren regelde. Omdat ik nog geen paspoort had, liet ik dat als eerste aanvragen voordat ik vertrok.
Ondanks al mijn twijfels, was de reden dat ik de sprong waagde dat ik me gefrustreerd voelde bij de gedachte dat ik later opnieuw zou aarzelen als ik nu niet aan deze uitdaging begon. Nu ik eenmaal een besluit had genomen, wilde ik een grote stap zetten en het gewoon proberen. Nu ik alles heb volbracht en weer thuis ben, ben ik trots op mezelf :)
# Mijn ervaring met een medisch vrijwilligersjaar in Cambodja!
Ervaring ★★★★★
: Het was een geweldige ervaring om de vaardigheden die ik op school had geleerd, in de praktijk te brengen. Niet alleen de vaardigheden zelf, maar ook de communicatie met patiënten maakte een blijvende indruk op me!
Leren ★★★★
: Ik kon de vaardigheden opnieuw leren en zelf in de praktijk ervaren!
Omgeving ★★★★
: Cambodja zelf was een veel betere omgeving dan ik had verwacht. Ik was bang voor zakkenrollers, maar heb er geen gezien. Ik vond het wel jammer dat tuktukchauffeurs de ritprijs vaak opdreven. De omgeving in de Cambodjaanse ziekenhuizen is niet erg goed. Het gaf me de kans om de zorgomgeving te ervaren en te reflecteren op de verschillen met Korea.
Veiligheid ★★★★
: Ik ben nooit bang geweest voor mensen. Als je goed oplet in het verkeer, komt het wel goed. De trottoirs zijn slecht onderhouden en er rijden veel motoren, dus het lijkt gevaarlijk om rond te lopen.
Vrije tijd ★★★★★
: Meestal nam ik een of twee dagen vrij en samen met het weekend had ik elke week ongeveer vier dagen om te ontspannen en te reizen! Bovendien was er een groot winkelcentrum in de buurt, waar ik naartoe ging om af te koelen als het warm werd.
Als je meer wilt weten over het medische vrijwilligersproject in Cambodja waaraan Kim Min-seon heeft deelgenomen,
klik dan op de banner hieronder!
▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼
|
Voordat ik een tussenjaar nam, was ik erg verlegen, passief en besluiteloos.
Medische vrijwilligerswerk in Phnom Penh, Cambodja, waarbij kinderen worden behandeld — iets wat iedereen kan doen Ervaring van Kim Min-seon, deelnemer aan Korea GapYear |
# Hallo! Ik ben een verpleegkundestudent die naar Cambodja ging en zich richtte op haar dromen en haar hart.
Hallo! Ik heet Kim Min-seon en ik zit in het tweede jaar van de opleiding verpleegkunde.
Sinds ik aan de opleiding verpleegkunde begon, vond ik het erg moeilijk om me aan te passen aan de schoolomgeving. Mijn studie en vriendschappen voelden onbestemd aan, en ik begon te twijfelen of ik wel echt verpleegkundige kon worden. Mijn cijfers gingen ook achteruit. Daarom had ik vaak het gevoel dat ik gewoon een tijdje moest stoppen met studeren en het moest opgeven. Ik wilde via vrijwilligerswerk in het buitenland weer grip krijgen op die gevoelens.
* Kim Min-sun maakte zich als verpleegkundestudent veel zorgen en wilde meer gemotiveerd raken. Daarom stelden we een programma op maat voor dat haar op verschillende manieren kon helpen. Zit je met vragen over je loopbaan of over aspecten van jezelf die je actief wilt veranderen? Dan kun je uitgebreid advies krijgen!
>> WhatsApp-advies van Korea GapYear
# Ik overwon mijn aarzeling en probeerde het gewoon. Daar heb ik geen spijt van.
Ik vertrok met de gedachte: 'Niet aarzelen, gewoon proberen.' Ik ben nogal angstig en passief. Dat deel van mijn persoonlijkheid wilde ik veranderen. Dus als andere vrienden vroegen: "Waar wil je naartoe?", ging ik gewoon met hen mee. Telkens als ik dacht: "Zal ik daarheen gaan?", deed ik het gewoon. Haha Doordat ik probeerde uit mijn schulp te kruipen, ontmoette ik tijdens mijn reizen veel mensen. Dus ik heb nergens spijt van.
# Dag na dag ontdekte ik mijn vaardigheden en ontwikkelde ik mijn eigen levensstijl.
Als ik bedenk wat ik het fijnst vond, was het echt geweldig dat ik de vaardigheden die ik in het ziekenhuis had geleerd, in de praktijk kon brengen. Op de eerste dag werd me gevraagd een infuus te verwisselen. Omdat het nog maar mijn eerste dag was, zei ik dat ik eerst zou kijken en leren. Ze lieten me alles zien: waar de medicijnen, apparatuur en benodigdheden lagen, en leerden me rustig alles aan, zodat ik het vanaf de volgende dag zelf kon doen. En vanaf de volgende dag mocht ik bloed afnemen waar het medisch personeel bij was, katheters vervangen en infusen verwisselen. Ook kon ik veel oefenen met intramusculaire injecties en wondverzorging! Als ik terugga naar school, heb ik echt het gevoel dat ik het goed zal doen. Op de laatste dag nam ik ongeveer vijf à zes keer bloed af, en elke keer lukte het!! Daardoor voelde ik me de hele dag geweldig.
Ook ontmoette ik veel vrienden die een blijvende indruk hebben achtergelaten in mijn herinneringen en hart. Mijn huisgenoten schieten me als eerste te binnen. Op de eerste dag volgde ik samen met twee Franse vrienden de introductie en gingen we op ontdekkingstocht. We gingen naar de markt en probeerden nieuwe gerechten (ik proefde zelfs spin... haha!). Ze hielpen me met vertalen en wisselden sociale media-gegevens met me uit. Ik was bang dat ik de enige Koreaan zou zijn, maar ik waardeerde het enorm dat die vrienden aan me dachten. Daardoor voelde ik me niet eenzaam.
En ik had een Franse vriend van 18 jaar. Hij leek een beetje koel en stijf, maar op een dag zag ik hem alleen op de eerste verdieping huilen. Hij zag er altijd gespannen en angstig uit omdat hij zo jong was, en ik denk dat hij mijn koele houding verkeerd begreep. Ik vind het nog steeds jammer dat ik er niet voor hem was.
Op weg naar Siem Reap ontmoette ik een Cambodjaanse student van mijn leeftijd in een tuktuk, en ons gesprek is me echt bijgebleven. Hoewel het kort was, konden we het goed met elkaar vinden omdat we even oud waren en een vergelijkbare medische studierichting hadden. Het was leuk om te praten over hoe het eraan toegaat in Korea en Cambodja.
Eerlijk gezegd had ik het de eerste week wat moeilijk, omdat ik de enige Koreaan was en me niet op mijn plek voelde tussen mijn Franse vrienden. Maar ik begon me steeds meer op mijn gemak en ontspannen te voelen als ik alleen was! Soms trok ik ook op met mijn Franse vrienden. Ik denk dat ik me verplicht voelde om met iedereen goed overweg te kunnen. Toen ik die druk van me afzette, vond ik al snel mijn evenwicht en ontmoette ik uiteindelijk nog meer verschillende mensen :)
# Ik kreeg niet alleen vertrouwen in mijn studierichting, maar voelde me ook meer op mijn gemak!
Voordat ik een tussenjaar nam, was ik verlegen, passief en vaak aarzelend. Nu ik terug ben van mijn tussenjaar, heb ik niet alleen vertrouwen in mijn studierichting, maar voel ik me ook meer op mijn gemak. Het was werkelijk een geweldige ervaring. Ik stond vroeg op om te werken en na het werk verkende ik op mijn gemak de omgeving, bezocht ik restaurants, ontmoette ik mensen en reisde ik zelfs alleen, en vond ik mijn eigen manier van leven.
Naast vertrouwen en een gevoel van gemak heb ik drie dingen opgedaan tijdens dit tussenjaar.
Ten eerste een droom! Door deze ervaring kreeg ik een sterk verlangen om verpleegkundige te worden. Bovendien besefte ik dat ik later, als ik ouder ben of een paar jaar pauze neem, graag reisverhalen zou willen schrijven.
Ten tweede ervaring!! Ik denk dat ik waardevolle ervaring heb opgedaan, niet alleen met de voorbereiding op mijn werk als verpleegkundige, maar ook door met leeftijdsgenoten te praten en mezelf beter te leren kennen.
En ten slotte moed!!! De gedachte: “Waarom probeer ik het niet gewoon?” heeft me enorm geholpen.
Eerlijk gezegd dacht ik na mijn terugkeer van het tussenjaar dat ik gewoon ontspanner was geworden en de moed had gekregen om overal alleen naartoe te gaan. Toen ik na lange tijd de eigenaar ontmoette van de winkel waar ik parttime werkte, zei die echter dat ik erg veranderd was. Diegene zei dat ik er stralender en vrolijker uitzag, wat fijn was om te horen . Ik ben altijd verlegen en voorzichtig geweest, maar nu ik mijn nieuwe haarstijl met opgestoken haar zie, ben ik mezelf meer gaan waarderen. :)
Een dag voordat ik naar Korea vertrok, sloot een nieuwe Koreaanse vriend zich aan bij het medische vrijwilligersprogramma in Cambodja. Hoewel diegene nog maar ongeveer een week in Korea was geweest, houd ik nog steeds contact met die vriend. Ik wil het advies dat ik diegene op de dag van vertrek gaf, delen met de volgende deelnemers.
Ik hoop dat je niet bang bent om alleen te zijn en hard werkt tijdens je tijd in het ziekenhuis. Het lijkt erop dat alle vrijwilligers vanuit de accommodatie in het weekend alleen of samen op pad gaan, dus je kunt prima met een vriend meegaan of alleen op pad gaan. Ik hoop dat je minstens één keer op reis kunt gaan.
# Mijn dagelijkse routine tijdens het medische vrijwilligerswerk in Cambodja!
Ik word rond 7 uur 's ochtends wakker, was mijn gezicht en maak me klaar om naar buiten te gaan. Ik verbleef op de derde verdieping en omdat we met drie kamers één badkamer moesten delen, moest ik een beetje rekening houden met het tijdstip waarop ik naar de badkamer ging. Hihi. Toen ik klaar was, trok ik mijn ziekenhuisuniform aan en vertrok ik rond 8 uur om tot 11.30 uur te werken. Op drukke dagen werkte ik soms tot 13.00 of 14.00 uur.
Rond 14.00 uur kwam ik terug, lunchte ik en nam ik vanwege de hitte een douche en rustte ik even uit. Vanaf 15.00 uur ging ik wandelen. Als ik buiten was, bezocht ik een paar geweldige restaurants en ging ik winkelen in een groot winkelcentrum in de buurt. Ik wandelde langs de rivier en ging zelfs naar een waterpark. Toen het tijd was voor het avondeten, at ik buiten en keerde ik rond 19.00 à 20.00 uur terug naar mijn accommodatie. Eenmaal terug ordende ik mijn spullen voor de dag, las ik een boek en ging ik daarna slapen.
Over het algemeen maak ik in het weekend korte uitstapjes. Deze keer besloot ik echter een lange reis te maken. In tien dagen bezocht ik Siem Reap, Phnom Penh, Sihanoukville, Koh Rong en Kampot. Toen ik in Kampot was, regende het veel, waardoor ik niet kon kanoën. Dat was jammer. Als je erheen gaat, hoop ik dat je de peperboerderij in Kampot bezoekt. Je kunt er geweldig souvenirs of cadeaus kopen en de peperboerderij is enorm; er worden ook kooklessen gegeven. Angkor Wat in Siem Reap is bovendien veel te groot om in één dag te bekijken, dus raad ik aan een driedagenpas te kopen en er twee of drie dagen naartoe te gaan, zodat je zowel de zonsopgang als de zonsondergang kunt zien. Toen ik de zonsopgang ging bekijken, was het bewolkt en was ik een beetje teleurgesteld. Gewoon ontspannen op Koh Rong zou ook een geweldige ervaring zijn.
Trouwens, als je van plan bent om net als ik een lange reis te maken, bespreek dit dan eerst met de lokale coördinator. (*Dit is ontzettend belangrijk!!!) Na lang nadenken koos ik ervoor om ongeveer een week op reis te gaan in plaats van naar het ziekenhuis te gaan, maar mijn ervaringen in het ziekenhuis waren ook ontzettend waardevol en onvergetelijk. Ik hoop dat je er goed over nadenkt en een goede keuze maakt!
# Mijn tips voor de voorbereiding op een medisch vrijwilligersjaar in Cambodja!
Ik maakte me eigenlijk veel zorgen over deelname aan dit project. Ik was slechts één keer eerder in het buitenland geweest, toen ik op de middelbare school met mijn familie reisde, en zelfs naar plekken in de buurt was ik nog nooit alleen gegaan. Maar alleen naar het buitenland gaan, en dan ook nog naar Cambodja...! Voordat ik me aanmeldde, maakte ik me echt zorgen, was ik zenuwachtig en aarzelde ik.
Ik maakte me veel zorgen en bereidde me daarom grondig voor. Ik liet me tegen van alles vaccineren, van buiktyfus tot hepatitis B en gele koorts. Ik pakte een heleboel spullen in, zoals instant rijst, pap, kimchi, gestoofd vlees, klamboes en tissues, en moest op het vliegveld zelfs bijbetalen voor overgewicht van mijn bagage. Ook nam ik voor een maand medicijnen mee, plus allerlei vrij verkrijgbare geneesmiddelen, zoals hoestdrank, middelen tegen maag- en darmklachten, pijnstillers, pleisters en zalf, zodat ik me geen zorgen hoefde te maken als ik ziek werd. Ik zorgde ervoor dat ik mijn visum en vliegtickets van tevoren regelde. Omdat ik nog geen paspoort had, liet ik dat als eerste aanvragen voordat ik vertrok.
Ondanks al mijn twijfels, was de reden dat ik de sprong waagde dat ik me gefrustreerd voelde bij de gedachte dat ik later opnieuw zou aarzelen als ik nu niet aan deze uitdaging begon. Nu ik eenmaal een besluit had genomen, wilde ik een grote stap zetten en het gewoon proberen. Nu ik alles heb volbracht en weer thuis ben, ben ik trots op mezelf :)
# Mijn ervaring met een medisch vrijwilligersjaar in Cambodja!
Ervaring ★★★★★
: Het was een geweldige ervaring om de vaardigheden die ik op school had geleerd, in de praktijk te brengen. Niet alleen de vaardigheden zelf, maar ook de communicatie met patiënten maakte een blijvende indruk op me!
Leren ★★★★
: Ik kon de vaardigheden opnieuw leren en zelf in de praktijk ervaren!
Omgeving ★★★★
: Cambodja zelf was een veel betere omgeving dan ik had verwacht. Ik was bang voor zakkenrollers, maar heb er geen gezien. Ik vond het wel jammer dat tuktukchauffeurs de ritprijs vaak opdreven. De omgeving in de Cambodjaanse ziekenhuizen is niet erg goed. Het gaf me de kans om de zorgomgeving te ervaren en te reflecteren op de verschillen met Korea.
Veiligheid ★★★★
: Ik ben nooit bang geweest voor mensen. Als je goed oplet in het verkeer, komt het wel goed. De trottoirs zijn slecht onderhouden en er rijden veel motoren, dus het lijkt gevaarlijk om rond te lopen.
Vrije tijd ★★★★★
: Meestal nam ik een of twee dagen vrij en samen met het weekend had ik elke week ongeveer vier dagen om te ontspannen en te reizen! Bovendien was er een groot winkelcentrum in de buurt, waar ik naartoe ging om af te koelen als het warm werd.
Als je meer wilt weten over het medische vrijwilligersproject in Cambodja waaraan Kim Min-seon heeft deelgenomen,
klik dan op de banner hieronder!
▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
