Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Ik kreeg de moed om mijn ware zelf te laten zien #Een gebrek aan genegenheid overwinnen en ervaren hoe het is om liefde te geven en te ontvangen #Troost en vreugde dankzij fijne herinneringen
Tijdens mijn vrijwilligerswerk in Thailand heb ik geleerd om meer ontspannen te zijn en een positievere instelling te ontwikkelen. Dit was het belangrijkste dat ik na verloop van tijd besefte! Waar ik ook ben, als ik me daar gelukkig wil voelen, moet ik mezelf laten zien zoals ik ben... dat was het allerbelangrijkste. Bovendien heb ik de moed gekregen om mezelf in de toekomst uit te dagen!
De ultieme reiservaring zonder kosten: vrijwilligerswerk in de kinderopvang in Chiang Rai, Thailand, samen met buitenlandse vrienden Eunju Yoo, gapyeardeelnemer (27)
|
# Hallo! Ik ben Eunju, verslaafd aan gapyears — dit is alweer mijn derde gapyear!
Hallo! Ik ben Eunju, verslaafd aan gapyears — dit is alweer mijn derde gapyear.
Vorig jaar heb ik tijdens mijn gapyear een taalcursus gevolgd in de Filipijnen en vrijwilligerswerk gedaan in Vietnam. Dit keer deed ik vrijwilligerswerk in de kinderopvang in Chiang Rai, Thailand.
Eerst vertel ik waarom ik uiteindelijk drie keer een gapyear heb genomen.
De eerste keer nam ik een gapyear na een adviesgesprek. Destijds wilde ik in de psychologische hulpverlening werken, iets wat niets met mijn opleiding of eerdere werkervaring te maken had. Omdat ik weer een behoorlijk lange tijd zou moeten studeren, wilde ik moed verzamelen en mijn zelfvertrouwen een boost geven.
*Voor Eunju, die tijd wilde om nieuwe uitdagingen aan te gaan en ervaring op te doen voor haar toekomstige carrière,waren er dagelijkse, persoonlijke één-op-éénopdrachten op maat voor unieke uitdagingen, werkervaring en ontspanning. Ook kreeg ze een gapyeardagboek om te reflecteren en plannen te maken.
# Ik ging zonder aarzelen, omdat ik voelde dat ik absoluut moest gaan.
Ik had ongeveer een maand voordat ik aan mijn studie in een nieuw vakgebied zou beginnen. Ik dacht dat ik de moed zou vinden om aan een nieuwe baan te beginnen als ik in die tijd alleen naar het buitenland zou gaan, nieuwe dingen zou zien en alles zelf zou regelen.
En als ik toch ging, wilde ik dat het iets betekenisvollers zou zijn. Ik dacht aan Gap Year, met allerlei programma’s zoals vrijwilligerswerk en stages, en koos daarvoor.Ik dacht dat ze me tijdens het adviesgesprek gewoon zouden koppelen aan een programma dat aansloot bij wat ik wilde bereiken, maar ze wezen me heel grondig op mijn problemen en tekortkomingen. Ze stelden een lange periode van zes maanden voor, veel langer dan de maand die ik voor een reis in gedachten had,Ik ging zonder aarzelen, omdat ik voelde dat ik absoluut moest gaan!
# Na zeven maanden in het buitenland kwam ik terug, maar ik wilde meer leren. Omdat ik zelf liefde tekortkwam, wilde ik duidelijker ervaren hoe het is om liefde te geven en te ontvangen!
Na ongeveer zevenenhalve maand in het buitenland — met een taalcursus, vrijwilligerswerk en reizen door Zuidoost-Azië en Azië — kwam ik terug naar Korea. In eerste instantie voelde ik meer voor een werkvakantie. Eigenlijk ontstond dat idee in Vietnam.Dat kwam doordat ik tijdens mijn vrijwilligerswerk in Vietnam veel westerse vrienden ontmoette, vooral uit de VS, het VK en Australië, en merkte dat hun kijk op het leven echt heel anders is.Ik dacht dat ik in Thailand ook een meer ontspannen en positieve instelling zou kunnen zien en ervan zou kunnen leren.
Na mijn verblijf in het buitenland keerde ik terug, maar na verloop van tijd besefte ik dat een werkvakantie niet was wat ik op dat moment nodig had. In Vietnam had ik dankzij mijn ervaringen tot op zekere hoogte geleerd hoe ik liefde kon geven en ontvangen. Tijdens het adviesgesprek was erop gewezen dat ik zelf liefde tekortkwam. Toen ik weer in Korea woonde, merkte ik dat ik veranderd was: doordat ik de gevoelens van anderen ontving, voelde ik mijn hart vollopen, maar toch leek er iets te ontbreken.Ik wilde nog een beetje meer leren — ik wilde liefde echt voelen.
Ik vertelde de directeur van Korean Gap Year, die me eerder advies had gegeven, dat ik meer vrijwilligerswerk wilde doen. Toen kreeg ik dit project aangeboden: vrijwilligerswerk in de kinderopvang in Chiang Rai, Thailand.Ze zeiden dat vrijwilligerswerk in Thailand betekenisvollere ervaringen zou opleveren en dat ik meer zou leren door dicht bij mensen te leven.
# Ik denk dat je, om je overal gelukkig te voelen, het belangrijkste is om jezelf te laten zien zoals je bent.!
Toen ik aankwam, maakte de onbekende omgeving me ongemerkt verlegen.Wat me hielp dat te overwinnen, was precies dit: onder de vrienden met wie ik vrijwilligerswerk deed, waren er mensen die me aardig vonden, ook al was ik zo verlegen en zei ik bijna niets.Ze kwamen als eerste naar me toe, praatten meer met me en waren blij met zelfs de kleinste dingen. Sterker nog, ze vonden me aardig, zelfs als ik niets had gedaan. Doordat anderen als eerste contact zochten en genegenheid toonden, ging mijn hart geleidelijk open.
Daardoor kon ik mezelf op mijn gemak laten zien zoals ik ben en gesprekken aanknopen met andere vrienden. Zo maakte ik meer vrienden, voelde ik me meer op mijn gemak en had ik meer plezier — een positieve spiraal.
Waar je ook bent, ik denk dat het belangrijkste om je ergens thuis te voelen en er gelukkig te zijn, is of je jezelf laat zien zoals je bent.Je hoeft niet alleen je beste kant te laten zien of je anders voor te doen. Ik vind lachen en spelen als een kind altijd het allerleukst.
# Het vrijwilligerswerk dat ik deed!
Wat het lokale vrijwilligerswerk in het buitenland betreft: toen ik er voor het eerst kwam, had de school vakantie. Daarom paste ik niet op jonge kinderen, maar gaf ik Engelse les aan oudere kinderen, namelijk basisschoolleerlingen.
Zoals ik eerder al zei, trok ik me in het begin erg terug. Daardoor vond ik het ongemakkelijk om vrienden te maken én om Engelse les te geven. Het was natuurlijk de eerste keer dat ik dit deed, en lesgeven aan basisschoolleerlingen terwijl ik zelf geen moedertaalspreker van het Engels ben, voelde ook als een hele opgave.
Toen ik eenmaal de problemen in mijn relaties met anderen had overwonnen, begon ik het werk vanzelf leuk te vinden en raakte ik erg gehecht aan de kinderen.Na een maand vond ik het jammer dat ik terug moest naar het oorspronkelijke kinderopvangproject. Toch was ik blij dat ik de kinderen regelmatig kon blijven zien, omdat ik in het weekend kon helpen bij de lessen op de basisschool.
Bij het vrijwilligerswerk in de kinderopvang leerde ik kleuters een paar eenvoudige Engelse woorden en maakte ik ze via spelletjes en knutselactiviteiten vertrouwd met het Engels. ’s Middags hielp ik met klusjes waar de kleuterschool om vroeg, zoals schilderen en woordkaartjes op de vloer plakken. De kinderen waren ontzettend schattig. Soms luisterden ze niet en wilde ik ze weleens flink berispen, haha.
# Doordat ik mijn gevoelens zelf erkende en accepteerde, kon ik gemakkelijker liefde geven!
Op een dag besefte ik plotseling iets. Toen ik eerder in Vietnam hetzelfde vrijwilligerswerk deed, zeiden sommige vrienden die met mij meewerkten bijvoorbeeld: ‘Dit is mijn lievelingskind. Is hij/zij niet ontzettend schattig?’ Ik had ze een paar keer gezien terwijl ze alleen dat kind vasthielden. Toen dacht ik: ‘Is het wel goed om zo voor te trekken? De andere kinderen worden daar verdrietig van. Dat is misschien niet goed voor hun opvoeding.’
En eigenlijk had de coördinator van het gapyearprogramma, die ons leerde hoe we liefde konden geven, hetzelfde voorgesteld: probeer niet veel kinderen liefde te geven, maar geef die aan één kind. Maar ik denk niet dat ik dat toen kon. Misschien kon ik het niet goed begrijpen.
Toen ik vrijwilligerswerk deed in Thailand, kreeg ik die gedachte.‘Het is heel natuurlijk dat we sommige mensen aardiger vinden dan anderen.En we raken meer bevriend met de mensen die we aardiger vinden. Dat is bij kinderen niet anders, maar ik dacht dat iedereen evenveel liefde geven de volwassen, rijpe manier van doen was.
Dat het heel natuurlijk is dat ik sommige kinderen aardiger vind.’ Natuurlijk zou het slecht zijn voor de kinderen als ik ze overdreven zou voortrekken.Ik besefte verstandelijk dat het idee ‘je mag iemand niet aardiger vinden dan een ander en je moet iedereen evenveel liefhebben’ onnatuurlijk is. Toen ik dat eenmaal erkende, kon ik gemakkelijker liefde geven.En doordat ik dat kon accepteren, ging ik begrijpen dat iedereen anders kan denken. Het besef dat dat natuurlijk is, stelde me meer op mijn gemak.
# Wat was het meest memorabele moment tijdens je vrijwilligerswerk in Thailand?
Ik heb zoveel mooie herinneringen aan mijn vrijwilligerswerk in Thailand. Er komen allerlei beelden bij me op: met vrienden op de weg liggen om de sterren te bekijken en zo een spontane wens van mijn bucketlist af te vinken; een tante in een rustig stadje die me uit pure vriendelijkheid water aanbood; een oma die meestal een uitdrukkingsloos gezicht had, maar me begroette en verlegen stralender glimlachte dan wie dan ook; heel close worden met mijn Thaise vrienden die stage liepen en elke avond uitgebreid kletsen — op een avond zagen we zo veel sterren dat de Melkweg zichtbaar was; elke avond op natuurlijke wijze diepgaande verhalen en herinneringen delen met een Koreaanse vriendin; plezier maken en bier drinken met de coördinator en vrienden; doelloos ronddobberen in een buitenzwembad in Pai; voor het podium van een bar gaan staan en Koreaanse liedjes zingen; kinderen die op me afstormden om me te omhelzen; en een kind dat geconcentreerd zat te kleuren met de lippen getuit.
Als ik terugdenk aan de dingen die me zo gelukkig maakten en daarnaar leef, denk ik dat ik ook in de toekomst gelukkig kan blijven.
# Tot slot, voor wie nu twijfelt over een tussenjaar!
Ik denk dat veel mensen aan een tussenjaar beginnen omdat ze niet weten wat ze willen doen en dat proberen te ontdekken.Maar Volgens mijontstaat er niet ineens een nieuw verlangen om iets te doen doordat je nieuw werk doet en nieuwe dingen ziet op een onbekende plek; het lijkt er eerder op dat je daardoor vanzelf dingen naar boven kunt halen die je diep vanbinnen had opgeborgen, maar eigenlijk wilde doen.
Dingen die ik al in mijn hart droeg, maar waarvan ik dacht: ‘Dat kan ik niet’ of ‘dat is niet mijn weg’, leken ineens wél mogelijk. Natuurlijk ontdekte ik ook dingen die ik eerder niet had gezien, toen ze binnen mijn blikveld kwamen nadat ik me had laten beperken door de normen van anderen en mijn beperkte perspectief.
Terwijl ik dit schrijf, neem ik trouwens deel aan mijn vierde tussenjaar, met een werkvakantieproject in Australië. Het is echt verslavend, haha. Ik sluit mijn tussenjaren af met de werkvakantie in Australië. Ik hoop dat ik mijn leven kan blijven wijden aan het vervullen van de wens die ik in een tempel in Thailand heb gedaan :)
‘Laat me alsjeblieft mijn eigen weg en plek blijven vinden, en de mensen naast me kunnen omarmen en liefhebben als een fatsoenlijk mens.’
Bezocht door mevrouw Yoo Eun-juVrijwilligersproject als kinderbegeleider in Chiang Rai, ThailandWil je meer informatie?!
Klik dan op de banner hieronder!
▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼
Bekijk meer foto’s die mevrouw Yoo Eun-ju vanuit Chiang Rai heeft gestuurd~
Bedankt~!
Tijdens mijn vrijwilligerswerk in Thailand heb ik geleerd om meer ontspannen te zijn en een positievere instelling te ontwikkelen. Dit was het belangrijkste dat ik na verloop van tijd besefte! Waar ik ook ben, als ik me daar gelukkig wil voelen, moet ik mezelf laten zien zoals ik ben... dat was het allerbelangrijkste. Bovendien heb ik de moed gekregen om mezelf in de toekomst uit te dagen!
De ultieme reiservaring zonder kosten: vrijwilligerswerk in de kinderopvang in Chiang Rai, Thailand, samen met buitenlandse vrienden Eunju Yoo, gapyeardeelnemer (27)
|
# Hallo! Ik ben Eunju, verslaafd aan gapyears — dit is alweer mijn derde gapyear!
Hallo! Ik ben Eunju, verslaafd aan gapyears — dit is alweer mijn derde gapyear.
Vorig jaar heb ik tijdens mijn gapyear een taalcursus gevolgd in de Filipijnen en vrijwilligerswerk gedaan in Vietnam. Dit keer deed ik vrijwilligerswerk in de kinderopvang in Chiang Rai, Thailand.
Eerst vertel ik waarom ik uiteindelijk drie keer een gapyear heb genomen.
De eerste keer nam ik een gapyear na een adviesgesprek. Destijds wilde ik in de psychologische hulpverlening werken, iets wat niets met mijn opleiding of eerdere werkervaring te maken had. Omdat ik weer een behoorlijk lange tijd zou moeten studeren, wilde ik moed verzamelen en mijn zelfvertrouwen een boost geven.
*Voor Eunju, die tijd wilde om nieuwe uitdagingen aan te gaan en ervaring op te doen voor haar toekomstige carrière,waren er dagelijkse, persoonlijke één-op-éénopdrachten op maat voor unieke uitdagingen, werkervaring en ontspanning. Ook kreeg ze een gapyeardagboek om te reflecteren en plannen te maken.
# Ik ging zonder aarzelen, omdat ik voelde dat ik absoluut moest gaan.
Ik had ongeveer een maand voordat ik aan mijn studie in een nieuw vakgebied zou beginnen. Ik dacht dat ik de moed zou vinden om aan een nieuwe baan te beginnen als ik in die tijd alleen naar het buitenland zou gaan, nieuwe dingen zou zien en alles zelf zou regelen.
En als ik toch ging, wilde ik dat het iets betekenisvollers zou zijn. Ik dacht aan Gap Year, met allerlei programma’s zoals vrijwilligerswerk en stages, en koos daarvoor.Ik dacht dat ze me tijdens het adviesgesprek gewoon zouden koppelen aan een programma dat aansloot bij wat ik wilde bereiken, maar ze wezen me heel grondig op mijn problemen en tekortkomingen. Ze stelden een lange periode van zes maanden voor, veel langer dan de maand die ik voor een reis in gedachten had,Ik ging zonder aarzelen, omdat ik voelde dat ik absoluut moest gaan!
# Na zeven maanden in het buitenland kwam ik terug, maar ik wilde meer leren. Omdat ik zelf liefde tekortkwam, wilde ik duidelijker ervaren hoe het is om liefde te geven en te ontvangen!
Na ongeveer zevenenhalve maand in het buitenland — met een taalcursus, vrijwilligerswerk en reizen door Zuidoost-Azië en Azië — kwam ik terug naar Korea. In eerste instantie voelde ik meer voor een werkvakantie. Eigenlijk ontstond dat idee in Vietnam.Dat kwam doordat ik tijdens mijn vrijwilligerswerk in Vietnam veel westerse vrienden ontmoette, vooral uit de VS, het VK en Australië, en merkte dat hun kijk op het leven echt heel anders is.Ik dacht dat ik in Thailand ook een meer ontspannen en positieve instelling zou kunnen zien en ervan zou kunnen leren.
Na mijn verblijf in het buitenland keerde ik terug, maar na verloop van tijd besefte ik dat een werkvakantie niet was wat ik op dat moment nodig had. In Vietnam had ik dankzij mijn ervaringen tot op zekere hoogte geleerd hoe ik liefde kon geven en ontvangen. Tijdens het adviesgesprek was erop gewezen dat ik zelf liefde tekortkwam. Toen ik weer in Korea woonde, merkte ik dat ik veranderd was: doordat ik de gevoelens van anderen ontving, voelde ik mijn hart vollopen, maar toch leek er iets te ontbreken.Ik wilde nog een beetje meer leren — ik wilde liefde echt voelen.
Ik vertelde de directeur van Korean Gap Year, die me eerder advies had gegeven, dat ik meer vrijwilligerswerk wilde doen. Toen kreeg ik dit project aangeboden: vrijwilligerswerk in de kinderopvang in Chiang Rai, Thailand.Ze zeiden dat vrijwilligerswerk in Thailand betekenisvollere ervaringen zou opleveren en dat ik meer zou leren door dicht bij mensen te leven.
# Ik denk dat je, om je overal gelukkig te voelen, het belangrijkste is om jezelf te laten zien zoals je bent.!
Toen ik aankwam, maakte de onbekende omgeving me ongemerkt verlegen.Wat me hielp dat te overwinnen, was precies dit: onder de vrienden met wie ik vrijwilligerswerk deed, waren er mensen die me aardig vonden, ook al was ik zo verlegen en zei ik bijna niets.Ze kwamen als eerste naar me toe, praatten meer met me en waren blij met zelfs de kleinste dingen. Sterker nog, ze vonden me aardig, zelfs als ik niets had gedaan. Doordat anderen als eerste contact zochten en genegenheid toonden, ging mijn hart geleidelijk open.
Daardoor kon ik mezelf op mijn gemak laten zien zoals ik ben en gesprekken aanknopen met andere vrienden. Zo maakte ik meer vrienden, voelde ik me meer op mijn gemak en had ik meer plezier — een positieve spiraal.
Waar je ook bent, ik denk dat het belangrijkste om je ergens thuis te voelen en er gelukkig te zijn, is of je jezelf laat zien zoals je bent.Je hoeft niet alleen je beste kant te laten zien of je anders voor te doen. Ik vind lachen en spelen als een kind altijd het allerleukst.
# Het vrijwilligerswerk dat ik deed!
Wat het lokale vrijwilligerswerk in het buitenland betreft: toen ik er voor het eerst kwam, had de school vakantie. Daarom paste ik niet op jonge kinderen, maar gaf ik Engelse les aan oudere kinderen, namelijk basisschoolleerlingen.
Zoals ik eerder al zei, trok ik me in het begin erg terug. Daardoor vond ik het ongemakkelijk om vrienden te maken én om Engelse les te geven. Het was natuurlijk de eerste keer dat ik dit deed, en lesgeven aan basisschoolleerlingen terwijl ik zelf geen moedertaalspreker van het Engels ben, voelde ook als een hele opgave.
Toen ik eenmaal de problemen in mijn relaties met anderen had overwonnen, begon ik het werk vanzelf leuk te vinden en raakte ik erg gehecht aan de kinderen.Na een maand vond ik het jammer dat ik terug moest naar het oorspronkelijke kinderopvangproject. Toch was ik blij dat ik de kinderen regelmatig kon blijven zien, omdat ik in het weekend kon helpen bij de lessen op de basisschool.
Bij het vrijwilligerswerk in de kinderopvang leerde ik kleuters een paar eenvoudige Engelse woorden en maakte ik ze via spelletjes en knutselactiviteiten vertrouwd met het Engels. ’s Middags hielp ik met klusjes waar de kleuterschool om vroeg, zoals schilderen en woordkaartjes op de vloer plakken. De kinderen waren ontzettend schattig. Soms luisterden ze niet en wilde ik ze weleens flink berispen, haha.
# Doordat ik mijn gevoelens zelf erkende en accepteerde, kon ik gemakkelijker liefde geven!
Op een dag besefte ik plotseling iets. Toen ik eerder in Vietnam hetzelfde vrijwilligerswerk deed, zeiden sommige vrienden die met mij meewerkten bijvoorbeeld: ‘Dit is mijn lievelingskind. Is hij/zij niet ontzettend schattig?’ Ik had ze een paar keer gezien terwijl ze alleen dat kind vasthielden. Toen dacht ik: ‘Is het wel goed om zo voor te trekken? De andere kinderen worden daar verdrietig van. Dat is misschien niet goed voor hun opvoeding.’
En eigenlijk had de coördinator van het gapyearprogramma, die ons leerde hoe we liefde konden geven, hetzelfde voorgesteld: probeer niet veel kinderen liefde te geven, maar geef die aan één kind. Maar ik denk niet dat ik dat toen kon. Misschien kon ik het niet goed begrijpen.
Toen ik vrijwilligerswerk deed in Thailand, kreeg ik die gedachte.‘Het is heel natuurlijk dat we sommige mensen aardiger vinden dan anderen.En we raken meer bevriend met de mensen die we aardiger vinden. Dat is bij kinderen niet anders, maar ik dacht dat iedereen evenveel liefde geven de volwassen, rijpe manier van doen was.
Dat het heel natuurlijk is dat ik sommige kinderen aardiger vind.’ Natuurlijk zou het slecht zijn voor de kinderen als ik ze overdreven zou voortrekken.Ik besefte verstandelijk dat het idee ‘je mag iemand niet aardiger vinden dan een ander en je moet iedereen evenveel liefhebben’ onnatuurlijk is. Toen ik dat eenmaal erkende, kon ik gemakkelijker liefde geven.En doordat ik dat kon accepteren, ging ik begrijpen dat iedereen anders kan denken. Het besef dat dat natuurlijk is, stelde me meer op mijn gemak.
# Wat was het meest memorabele moment tijdens je vrijwilligerswerk in Thailand?
Ik heb zoveel mooie herinneringen aan mijn vrijwilligerswerk in Thailand. Er komen allerlei beelden bij me op: met vrienden op de weg liggen om de sterren te bekijken en zo een spontane wens van mijn bucketlist af te vinken; een tante in een rustig stadje die me uit pure vriendelijkheid water aanbood; een oma die meestal een uitdrukkingsloos gezicht had, maar me begroette en verlegen stralender glimlachte dan wie dan ook; heel close worden met mijn Thaise vrienden die stage liepen en elke avond uitgebreid kletsen — op een avond zagen we zo veel sterren dat de Melkweg zichtbaar was; elke avond op natuurlijke wijze diepgaande verhalen en herinneringen delen met een Koreaanse vriendin; plezier maken en bier drinken met de coördinator en vrienden; doelloos ronddobberen in een buitenzwembad in Pai; voor het podium van een bar gaan staan en Koreaanse liedjes zingen; kinderen die op me afstormden om me te omhelzen; en een kind dat geconcentreerd zat te kleuren met de lippen getuit.
Als ik terugdenk aan de dingen die me zo gelukkig maakten en daarnaar leef, denk ik dat ik ook in de toekomst gelukkig kan blijven.
# Tot slot, voor wie nu twijfelt over een tussenjaar!
Ik denk dat veel mensen aan een tussenjaar beginnen omdat ze niet weten wat ze willen doen en dat proberen te ontdekken.Maar Volgens mijontstaat er niet ineens een nieuw verlangen om iets te doen doordat je nieuw werk doet en nieuwe dingen ziet op een onbekende plek; het lijkt er eerder op dat je daardoor vanzelf dingen naar boven kunt halen die je diep vanbinnen had opgeborgen, maar eigenlijk wilde doen.
Dingen die ik al in mijn hart droeg, maar waarvan ik dacht: ‘Dat kan ik niet’ of ‘dat is niet mijn weg’, leken ineens wél mogelijk. Natuurlijk ontdekte ik ook dingen die ik eerder niet had gezien, toen ze binnen mijn blikveld kwamen nadat ik me had laten beperken door de normen van anderen en mijn beperkte perspectief.
Terwijl ik dit schrijf, neem ik trouwens deel aan mijn vierde tussenjaar, met een werkvakantieproject in Australië. Het is echt verslavend, haha. Ik sluit mijn tussenjaren af met de werkvakantie in Australië. Ik hoop dat ik mijn leven kan blijven wijden aan het vervullen van de wens die ik in een tempel in Thailand heb gedaan :)
‘Laat me alsjeblieft mijn eigen weg en plek blijven vinden, en de mensen naast me kunnen omarmen en liefhebben als een fatsoenlijk mens.’
Bezocht door mevrouw Yoo Eun-juVrijwilligersproject als kinderbegeleider in Chiang Rai, ThailandWil je meer informatie?!
Klik dan op de banner hieronder!
▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼
Bekijk meer foto’s die mevrouw Yoo Eun-ju vanuit Chiang Rai heeft gestuurd~
Bedankt~!
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
