Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
#Sterke motivatie gekregen om mijn droom om verpleegkundige te worden na te jagen #De ervaring dat ik mijn angst om nieuwe mensen te ontmoeten heb overwonnen #Meer zelfvertrouwen en zekerheid over mijn droom gekregen
Ik heb hard gestudeerd om verpleegkundige te worden, maar op een gegeven moment begon mijn vertrouwen in mijn studiekeuze te wankelen. Het medische vrijwilligerswerk in Cambodja gaf me dan ook een sterke motivatie voor het beroep van verpleegkundige, en dankzij nieuwe ervaringen groeiden mijn zelfvertrouwen en geloof in mezelf, waardoor ik de kracht kreeg om verder te gaan!
Iedereen kan het! Een medisch vrijwilligersproject in het buitenland waarbij Cambodjaanse kinderen worden behandeld! Jeongsin-sil, deelneemster aan een tussenjaar (23)
|
# Ik wilde mezelf veranderen om verpleegkundige te worden!
Als vierdejaarsstudent verpleegkunde, met mijn afstuderen en eerste baan in zicht, voelde ik me nog lang niet klaar om verpleegkundige te worden. Ik dacht dat ik niet over de vaardigheden beschikte die een verpleegkundige nodig heeft. Om te beginnen was ik bang om nieuwe mensen te ontmoeten en maakte ik me zorgen dat ze me misschien niet aardig zouden vinden of zich ongemakkelijk zouden voelen.
Als verpleegkundige zou ik patiënten ontmoeten die ik nog nooit eerder had gezien, en ik vond dat verlegen zijn en telkens weer afstand houden niet de juiste houding was voor een verpleegkundige.Ook wilde ik mezelf veranderen met het oog op mijn toekomstige werkende leven.
Verder wilde ik in de toekomst vrijwilligerswerk in de medische zorg in het buitenland doen, dus wilde ik dat vóór mijn afstuderen ervaren. Ook wilde ik allerlei medische vaardigheden leren.
Tot slot nam ik dit tussenjaar omdat ik een sterke motivatie nodig had om verpleegkunde als levenslange carrière na te streven. Verpleegkunde vraagt om een dienstbare instelling, en ik vroeg me af of ik die eigenschap wel echt bezat. Daarom wilde ik door vrijwilligerswerk in Cambodja een gevoel van zingeving vinden.
* Voor Jeongsin-sil, die door zelf dingen te ervaren betekenisvolle ervaringen binnen haar vakgebied wilde opdoen,werden dagelijks activiteiten aangeboden die haar uitdaagden om nieuwe dingen te proberen, evenals persoonlijke missies op maat, één-op-één, rond nieuwe ervaringen en loopbaankeuzes. Ook kreeg ze een tussenjaardagboek om over zichzelf na te denken en plannen te maken.
# Zo heeft het medische vrijwilligerswerk in Cambodja waaraan ik deelnam mij veranderd!
In Korea was de medische praktijk vooral op theorie gebaseerd. Op een gegeven moment wist ik niet meer of ik praktijkervaring opdeed of alleen maar elektronische patiëntendossiers bestudeerde, en tijdens het leren moest ik altijd op mijn hoede blijven en gespannen zijn.Ook zag ik hoe nieuwe verpleegkundigen waar stagiairs bij waren werden gepest. Ik dacht: ‘Zo zal ik later waarschijnlijk ook zijn’, en had de hoop op een mooie toekomst als verpleegkundige al lang opgegeven.
Maar door het medische vrijwilligerswerk in Cambodja waaraan ik deelnam, veranderde dat in mij.
In het plaatselijke ziekenhuis waren mijn vriendin en ik de enige Koreanen. In de slaapzaal waar ik verbleef, woonden veel westerse vrienden, zoals Fransen, Duitsers, Britten en Amerikanen.
In het ziekenhuis was 90% van de mensen Frans of Cambodjaans. Westerse vrienden begroetten elkaar vanzelfsprekend, aten samen en begonnen alledaagse gesprekjes, zelfs als ze elkaar voor het eerst ontmoetten. Toen ik dat zag en met hen samenwoonde, dacht ik vanzelf: ‘O, het stelt niets voor! Het is makkelijk!’Toen ik de moed verzamelde om iemand nieuw te begroeten en te vragen hoe het ging, antwoordde diegene graag en kreeg ik zelfs de kans om vrienden te worden.
Het was fijn om vrienden te hebben, maarhet luisteren naar hun levensverhalen en dromen motiveerde me om mijn eigen leven mooier en met meer passie te leiden. Dat vond ik nog fijner.Voor ik het wist, genoot ik ervan nieuwe mensen te ontmoeten.
# Dankzij de warme aanmoediging tijdens het vrijwilligerswerk laaide mijn droom om verpleegkundige te worden weer op.
Het eerste wat ik in het plaatselijke ziekenhuis in Cambodja deed, was leren injecties geven. Anders dan in Korea, waar je geen injectiespuiten mag hanteren, vroegen ze me juist waarom ik geen injectie gaf toen ik dat uit angst vermeed. Ze moedigden me aan dat ik het wel kon en leerden het me stap voor stap door te oefenen.
Natuurlijk mislukte het in het begin vaak, maar ze scholden me niet uit en zetten me niet onder druk. Met een glimlach stelden ze me gerust en zeiden ze dat het niet erg was.Niet alleen de verpleegkundigen, maar ook de patiënten hadden een andere instelling dan in Korea. Ze waren dankbaar voor elke verpleegkundige handeling. Zelfs als een verpleegkundige een fout maakte, werden ze niet boos, maar staken ze hun andere arm uit en zeiden: ‘Probeer het hier maar.’ Ze gaven de verpleegkundige niet de schuld, en dat vond ik heel fijn.
Toen ik deze taferelen zag, dacht ik dat het goed zou zijn om als verpleegkundige te werken als het hier zo was, in een ziekenhuis als dit.
De meeste mensen in het ziekenhuis spraken niet goed Engels, maar we konden met medische termen communiceren en verpleegkundige taken uitvoeren zonder al te veel problemen. De medische terminologie die taal- en landsgrenzen overstijgt, en het beroep van verpleegkundige dat daarvan gebruikmaakt, wakkerden mijn interesse weer aan.
Ik verbaasde mezelf met deze gedachten.Tegelijkertijd stelde ik mezelf het doel om verpleegkundige in het buitenland te worden.
Op een dag was ik ontzettend zenuwachtig toen ik een injectie in de arm van een patiënt gaf. Ik zweette hevig en deed mijn uiterste best. Toen ik de kamer wilde verlaten, stopte de begeleider van de patiënt wat zakgeld in mijn zak en zei: ‘eop-kkun’ (bedankt). Ik kreeg er bijna tranen van in mijn ogen.
Ik vroeg me af wat ik zo bijzonders had gedaan om dat te verdienen; eigenlijk was ík degene die dankbaar moest zijn.Volgens mij vond ik hier zowel de betekenis als het geluk van medisch vrijwilligerswerk in het buitenland. Ik leerde dat mijn kleine hulp voor hen een grote steun en een bron van geluk kan zijn, en dat dit mij op mijn beurt weer gelukkig kan maken.Ik heb het gevoel dat ik een belangrijke les heb geleerd die werkelijk niet in geld is uit te drukken.
# Nu heb ik het vertrouwen om harder te werken en verder te komen dan wie dan ook!
In de loop der jaren volgde ik de mening van mijn vrienden, zoals: ‘Je hebt verpleegkunde gestudeerd, dus moet je als verpleegkundige gaan werken.’ Zo kwam ik tot aan mijn vierde studiejaar.In het eerste semester van je laatste studiejaar moet je een ziekenhuis kiezen waar je wilt werken, voldoen aan de TOEIC-score-eisen, een motivatiebrief schrijven, je cijfers op peil houden en je voorbereiden op het afstudeerexamen, het staatsexamen, de tussentijdse toetsen, de eindexamens en de stages. Ik was er niet klaar voor om verpleegkundige te worden, maar de druk om dit allemaal te doen werd zo stressvol dat mijn zelfvertrouwen tot een dieptepunt zakte. Mijn cijfers, die eerst bij de hoogste hoorden, bleven dalen, hoe vaak ik ook tot diep in de nacht studeerde. Ik zat in een dip.
Op de vraag ‘Zou ik gelukkig zijn als ik direct na mijn afstuderen een baan kreeg en geld ging verdienen?’ antwoordde ik zonder een seconde te aarzelen: ‘Nee.’
Omdat geld en werk vinden simpelweg niet mijn levensdoelen waren, was deze ervaring met medisch vrijwilligerswerk in het buitenland tijdens mijn tussenjaar werkelijk betekenisvol voor mij. Het voelde als een lichtstraal.
Mijn tijd in Cambodja was dus een maand waarin ik alles even kon loslaten en veel tijd kon nemen om echt na te denken over mezelf en mijn dromen.Dankzij de dagelijkse tussenjaarmissies die de Koreaanse tussenjaarcoördinator per e-mail stuurde, ontdekte ik stukje bij beetje kanten van mezelf die ik nog niet kende.
Door tijdens de tussenjaarmissies mijn sterke punten op te schrijven en mezelf complimenten te geven, groeide mijn zelfvertrouwen vanzelf.Ook ontdekte ik beetje bij beetje wat ik leuk vond: lezen, kleding, desserts, cafés, reizen enzovoort. Ik kreeg de tijd om mezelf beter te leren kennen en doordat de lasten van het leven lichter werden, voelde ik me elke dag gelukkiger. Ik had het gevoel dat ik eindelijk weer kon ademhalen. Het was de beloning voor alle jaren waarin ik zonder rust had doorgewerkt, van de middelbare school tot en met mijn derde universiteitsjaar.
Nu weet ik zeker dat ik, wanneer ik volgend jaar terugkeer naar de universiteit, harder zal werken en verder zal komen dan wie dan ook.
# De mensen die ik in Cambodja heb ontmoet!
De mensen die me het meest zijn bijgebleven, zijn de Franse studenten verpleegkunde. Samen met hen verzorgde ik wonden en gaf ik injecties aan patiënten op de trauma-afdeling. Zij waren ongeveer een week eerder aangekomen, dus hielpen ze me vaak als ik iets niet goed deed en gaven ze me regelmatig advies.
De Franse vrienden lieten me foto’s van Frankrijk zien, en ik liet hun foto’s van Korea zien en vertelde over K-pop. Hoewel het maar ongeveer een week duurde, kregen we een hechte band. Later aten we samen en werden we vrienden; het zijn nog altijd dierbare herinneringen.
# Mijn reisroute door Cambodja!
Als je naar Cambodja gaat, raad ik je zeker aan Angkor Wat te bezoeken!! Ik bracht 2 nachten en 3 dagen door bij Angkor Wat; hier is wat informatie voor toeristen:
<Reisinformatie Angkor Wat: 2 nachten, 3 dagen>
*Entreeprijs dagpas: $37
*Tuk-tukgids voor een kleine tour: $25 (inclusief zonsopgang) — kleine tour (bezoekt alleen de belangrijkste bezienswaardigheden).
*Phnom Penh <--> Siem Reap: retourbus $24 / reistijd 5 uur
*Accommodatie: ongeveer $5 per nacht
Dag 1: Ga de dag ervoor vóór 5 uur ’s ochtends naar het ticketkantoor om een kaartje te kopen en spreek met de tuk-tukchauffeur $25 af (inclusief ophalen bij het hotel, zonsopgang enz.).
Dag 2: Maak de Angkor Wat-tour. Eet ’s avonds op Pub Street en ga naar een pub.
Dag 3: Rust goed uit en ga naar huis.
Zo verliep mijn reis!
# Tips voor de voorbereiding op mijn tussenjaar!
- Taal
: Communicatie was geen groot probleem, maar er waren meer mensen die de officiële taal, het Khmer, spraken dan ik had verwacht. Er waren veel Fransen, dus het kan handig zijn om wat basis-Frans te leren.
- Accommodatie
: In lokale accommodaties kost airconditioning $6 per dag, maar als je die maar 12 uur gebruikt, kun je genieten van het kleine geluk dat je maar $3 betaalt. In het begin is het lastig om aan de hitte te wennen, maar als je op je geld moet letten, is 12 uur gebruik genoeg, dus maak je geen zorgen.
- Maaltijden
: Maaltijden worden ter plaatse verzorgd, maar je kunt ook eten in de supermarkt kopen en zelf eten klaarmaken, of instantnoedels koken. Je kunt de keuken vrij gebruiken zonder je bezwaard te voelen!
- Inpakken/verzekering
: Het is handig om een nagelknipper en slippers mee te nemen. Ik raad ook aan om de inpakchecklist voor vertrek nog een keer te controleren!
Mijn tussenjaar
Ervaring★★★★★
: Ik was blij dat ik veel medische handelingen kon uitproberen die je in Korea niet kunt meemaken.
Leren★★★★
: Ik kon verschillende belangrijke verpleegkundige onderwerpen herhalen en bestuderen die ik op de verpleegopleiding had geleerd, zoals anatomie, medicatie, injectietechnieken en aseptisch werken.
Omgeving★★★★
: Het is echt een goede leeromgeving. Als je ook maar een beetje interesse toont, zijn er veel mensen die je iets willen leren en is er genoeg te zien.
Veiligheid★★
Vrije tijd★★★★★
: Omdat je in het buitenland bent en een nieuwe cultuur leert kennen, voelt het leven hier zelf als reizen. Met de bus kun je naar Angkor Wat of Sihanoukville en beroemde toeristische plekken bezoeken. Er zijn veel mogelijkheden in de buurt, zoals yoga, zwembaden, cafés, supermarkten, warenhuizen en geweldige restaurants. Ik heb zoveel van mijn vrije tijd genoten dat mijn geld bijna op was.
Bijgewoond door Jeong Shin-silMedisch vrijwilligersproject in CambodjaBen je nieuwsgierig?!
Klik op de banner hieronderAlsjeblieft!
▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼
Ik heb hard gestudeerd om verpleegkundige te worden, maar op een gegeven moment begon mijn vertrouwen in mijn studiekeuze te wankelen. Het medische vrijwilligerswerk in Cambodja gaf me dan ook een sterke motivatie voor het beroep van verpleegkundige, en dankzij nieuwe ervaringen groeiden mijn zelfvertrouwen en geloof in mezelf, waardoor ik de kracht kreeg om verder te gaan!
Iedereen kan het! Een medisch vrijwilligersproject in het buitenland waarbij Cambodjaanse kinderen worden behandeld! Jeongsin-sil, deelneemster aan een tussenjaar (23)
|
# Ik wilde mezelf veranderen om verpleegkundige te worden!
Als vierdejaarsstudent verpleegkunde, met mijn afstuderen en eerste baan in zicht, voelde ik me nog lang niet klaar om verpleegkundige te worden. Ik dacht dat ik niet over de vaardigheden beschikte die een verpleegkundige nodig heeft. Om te beginnen was ik bang om nieuwe mensen te ontmoeten en maakte ik me zorgen dat ze me misschien niet aardig zouden vinden of zich ongemakkelijk zouden voelen.
Als verpleegkundige zou ik patiënten ontmoeten die ik nog nooit eerder had gezien, en ik vond dat verlegen zijn en telkens weer afstand houden niet de juiste houding was voor een verpleegkundige.Ook wilde ik mezelf veranderen met het oog op mijn toekomstige werkende leven.
Verder wilde ik in de toekomst vrijwilligerswerk in de medische zorg in het buitenland doen, dus wilde ik dat vóór mijn afstuderen ervaren. Ook wilde ik allerlei medische vaardigheden leren.
Tot slot nam ik dit tussenjaar omdat ik een sterke motivatie nodig had om verpleegkunde als levenslange carrière na te streven. Verpleegkunde vraagt om een dienstbare instelling, en ik vroeg me af of ik die eigenschap wel echt bezat. Daarom wilde ik door vrijwilligerswerk in Cambodja een gevoel van zingeving vinden.
* Voor Jeongsin-sil, die door zelf dingen te ervaren betekenisvolle ervaringen binnen haar vakgebied wilde opdoen,werden dagelijks activiteiten aangeboden die haar uitdaagden om nieuwe dingen te proberen, evenals persoonlijke missies op maat, één-op-één, rond nieuwe ervaringen en loopbaankeuzes. Ook kreeg ze een tussenjaardagboek om over zichzelf na te denken en plannen te maken.
# Zo heeft het medische vrijwilligerswerk in Cambodja waaraan ik deelnam mij veranderd!
In Korea was de medische praktijk vooral op theorie gebaseerd. Op een gegeven moment wist ik niet meer of ik praktijkervaring opdeed of alleen maar elektronische patiëntendossiers bestudeerde, en tijdens het leren moest ik altijd op mijn hoede blijven en gespannen zijn.Ook zag ik hoe nieuwe verpleegkundigen waar stagiairs bij waren werden gepest. Ik dacht: ‘Zo zal ik later waarschijnlijk ook zijn’, en had de hoop op een mooie toekomst als verpleegkundige al lang opgegeven.
Maar door het medische vrijwilligerswerk in Cambodja waaraan ik deelnam, veranderde dat in mij.
In het plaatselijke ziekenhuis waren mijn vriendin en ik de enige Koreanen. In de slaapzaal waar ik verbleef, woonden veel westerse vrienden, zoals Fransen, Duitsers, Britten en Amerikanen.
In het ziekenhuis was 90% van de mensen Frans of Cambodjaans. Westerse vrienden begroetten elkaar vanzelfsprekend, aten samen en begonnen alledaagse gesprekjes, zelfs als ze elkaar voor het eerst ontmoetten. Toen ik dat zag en met hen samenwoonde, dacht ik vanzelf: ‘O, het stelt niets voor! Het is makkelijk!’Toen ik de moed verzamelde om iemand nieuw te begroeten en te vragen hoe het ging, antwoordde diegene graag en kreeg ik zelfs de kans om vrienden te worden.
Het was fijn om vrienden te hebben, maarhet luisteren naar hun levensverhalen en dromen motiveerde me om mijn eigen leven mooier en met meer passie te leiden. Dat vond ik nog fijner.Voor ik het wist, genoot ik ervan nieuwe mensen te ontmoeten.
# Dankzij de warme aanmoediging tijdens het vrijwilligerswerk laaide mijn droom om verpleegkundige te worden weer op.
Het eerste wat ik in het plaatselijke ziekenhuis in Cambodja deed, was leren injecties geven. Anders dan in Korea, waar je geen injectiespuiten mag hanteren, vroegen ze me juist waarom ik geen injectie gaf toen ik dat uit angst vermeed. Ze moedigden me aan dat ik het wel kon en leerden het me stap voor stap door te oefenen.
Natuurlijk mislukte het in het begin vaak, maar ze scholden me niet uit en zetten me niet onder druk. Met een glimlach stelden ze me gerust en zeiden ze dat het niet erg was.Niet alleen de verpleegkundigen, maar ook de patiënten hadden een andere instelling dan in Korea. Ze waren dankbaar voor elke verpleegkundige handeling. Zelfs als een verpleegkundige een fout maakte, werden ze niet boos, maar staken ze hun andere arm uit en zeiden: ‘Probeer het hier maar.’ Ze gaven de verpleegkundige niet de schuld, en dat vond ik heel fijn.
Toen ik deze taferelen zag, dacht ik dat het goed zou zijn om als verpleegkundige te werken als het hier zo was, in een ziekenhuis als dit.
De meeste mensen in het ziekenhuis spraken niet goed Engels, maar we konden met medische termen communiceren en verpleegkundige taken uitvoeren zonder al te veel problemen. De medische terminologie die taal- en landsgrenzen overstijgt, en het beroep van verpleegkundige dat daarvan gebruikmaakt, wakkerden mijn interesse weer aan.
Ik verbaasde mezelf met deze gedachten.Tegelijkertijd stelde ik mezelf het doel om verpleegkundige in het buitenland te worden.
Op een dag was ik ontzettend zenuwachtig toen ik een injectie in de arm van een patiënt gaf. Ik zweette hevig en deed mijn uiterste best. Toen ik de kamer wilde verlaten, stopte de begeleider van de patiënt wat zakgeld in mijn zak en zei: ‘eop-kkun’ (bedankt). Ik kreeg er bijna tranen van in mijn ogen.
Ik vroeg me af wat ik zo bijzonders had gedaan om dat te verdienen; eigenlijk was ík degene die dankbaar moest zijn.Volgens mij vond ik hier zowel de betekenis als het geluk van medisch vrijwilligerswerk in het buitenland. Ik leerde dat mijn kleine hulp voor hen een grote steun en een bron van geluk kan zijn, en dat dit mij op mijn beurt weer gelukkig kan maken.Ik heb het gevoel dat ik een belangrijke les heb geleerd die werkelijk niet in geld is uit te drukken.
# Nu heb ik het vertrouwen om harder te werken en verder te komen dan wie dan ook!
In de loop der jaren volgde ik de mening van mijn vrienden, zoals: ‘Je hebt verpleegkunde gestudeerd, dus moet je als verpleegkundige gaan werken.’ Zo kwam ik tot aan mijn vierde studiejaar.In het eerste semester van je laatste studiejaar moet je een ziekenhuis kiezen waar je wilt werken, voldoen aan de TOEIC-score-eisen, een motivatiebrief schrijven, je cijfers op peil houden en je voorbereiden op het afstudeerexamen, het staatsexamen, de tussentijdse toetsen, de eindexamens en de stages. Ik was er niet klaar voor om verpleegkundige te worden, maar de druk om dit allemaal te doen werd zo stressvol dat mijn zelfvertrouwen tot een dieptepunt zakte. Mijn cijfers, die eerst bij de hoogste hoorden, bleven dalen, hoe vaak ik ook tot diep in de nacht studeerde. Ik zat in een dip.
Op de vraag ‘Zou ik gelukkig zijn als ik direct na mijn afstuderen een baan kreeg en geld ging verdienen?’ antwoordde ik zonder een seconde te aarzelen: ‘Nee.’
Omdat geld en werk vinden simpelweg niet mijn levensdoelen waren, was deze ervaring met medisch vrijwilligerswerk in het buitenland tijdens mijn tussenjaar werkelijk betekenisvol voor mij. Het voelde als een lichtstraal.
Mijn tijd in Cambodja was dus een maand waarin ik alles even kon loslaten en veel tijd kon nemen om echt na te denken over mezelf en mijn dromen.Dankzij de dagelijkse tussenjaarmissies die de Koreaanse tussenjaarcoördinator per e-mail stuurde, ontdekte ik stukje bij beetje kanten van mezelf die ik nog niet kende.
Door tijdens de tussenjaarmissies mijn sterke punten op te schrijven en mezelf complimenten te geven, groeide mijn zelfvertrouwen vanzelf.Ook ontdekte ik beetje bij beetje wat ik leuk vond: lezen, kleding, desserts, cafés, reizen enzovoort. Ik kreeg de tijd om mezelf beter te leren kennen en doordat de lasten van het leven lichter werden, voelde ik me elke dag gelukkiger. Ik had het gevoel dat ik eindelijk weer kon ademhalen. Het was de beloning voor alle jaren waarin ik zonder rust had doorgewerkt, van de middelbare school tot en met mijn derde universiteitsjaar.
Nu weet ik zeker dat ik, wanneer ik volgend jaar terugkeer naar de universiteit, harder zal werken en verder zal komen dan wie dan ook.
# De mensen die ik in Cambodja heb ontmoet!
De mensen die me het meest zijn bijgebleven, zijn de Franse studenten verpleegkunde. Samen met hen verzorgde ik wonden en gaf ik injecties aan patiënten op de trauma-afdeling. Zij waren ongeveer een week eerder aangekomen, dus hielpen ze me vaak als ik iets niet goed deed en gaven ze me regelmatig advies.
De Franse vrienden lieten me foto’s van Frankrijk zien, en ik liet hun foto’s van Korea zien en vertelde over K-pop. Hoewel het maar ongeveer een week duurde, kregen we een hechte band. Later aten we samen en werden we vrienden; het zijn nog altijd dierbare herinneringen.
# Mijn reisroute door Cambodja!
Als je naar Cambodja gaat, raad ik je zeker aan Angkor Wat te bezoeken!! Ik bracht 2 nachten en 3 dagen door bij Angkor Wat; hier is wat informatie voor toeristen:
<Reisinformatie Angkor Wat: 2 nachten, 3 dagen>
*Entreeprijs dagpas: $37
*Tuk-tukgids voor een kleine tour: $25 (inclusief zonsopgang) — kleine tour (bezoekt alleen de belangrijkste bezienswaardigheden).
*Phnom Penh <--> Siem Reap: retourbus $24 / reistijd 5 uur
*Accommodatie: ongeveer $5 per nacht
Dag 1: Ga de dag ervoor vóór 5 uur ’s ochtends naar het ticketkantoor om een kaartje te kopen en spreek met de tuk-tukchauffeur $25 af (inclusief ophalen bij het hotel, zonsopgang enz.).
Dag 2: Maak de Angkor Wat-tour. Eet ’s avonds op Pub Street en ga naar een pub.
Dag 3: Rust goed uit en ga naar huis.
Zo verliep mijn reis!
# Tips voor de voorbereiding op mijn tussenjaar!
- Taal
: Communicatie was geen groot probleem, maar er waren meer mensen die de officiële taal, het Khmer, spraken dan ik had verwacht. Er waren veel Fransen, dus het kan handig zijn om wat basis-Frans te leren.
- Accommodatie
: In lokale accommodaties kost airconditioning $6 per dag, maar als je die maar 12 uur gebruikt, kun je genieten van het kleine geluk dat je maar $3 betaalt. In het begin is het lastig om aan de hitte te wennen, maar als je op je geld moet letten, is 12 uur gebruik genoeg, dus maak je geen zorgen.
- Maaltijden
: Maaltijden worden ter plaatse verzorgd, maar je kunt ook eten in de supermarkt kopen en zelf eten klaarmaken, of instantnoedels koken. Je kunt de keuken vrij gebruiken zonder je bezwaard te voelen!
- Inpakken/verzekering
: Het is handig om een nagelknipper en slippers mee te nemen. Ik raad ook aan om de inpakchecklist voor vertrek nog een keer te controleren!
Mijn tussenjaar
Ervaring★★★★★
: Ik was blij dat ik veel medische handelingen kon uitproberen die je in Korea niet kunt meemaken.
Leren★★★★
: Ik kon verschillende belangrijke verpleegkundige onderwerpen herhalen en bestuderen die ik op de verpleegopleiding had geleerd, zoals anatomie, medicatie, injectietechnieken en aseptisch werken.
Omgeving★★★★
: Het is echt een goede leeromgeving. Als je ook maar een beetje interesse toont, zijn er veel mensen die je iets willen leren en is er genoeg te zien.
Veiligheid★★
Vrije tijd★★★★★
: Omdat je in het buitenland bent en een nieuwe cultuur leert kennen, voelt het leven hier zelf als reizen. Met de bus kun je naar Angkor Wat of Sihanoukville en beroemde toeristische plekken bezoeken. Er zijn veel mogelijkheden in de buurt, zoals yoga, zwembaden, cafés, supermarkten, warenhuizen en geweldige restaurants. Ik heb zoveel van mijn vrije tijd genoten dat mijn geld bijna op was.
Bijgewoond door Jeong Shin-silMedisch vrijwilligersproject in CambodjaBen je nieuwsgierig?!
Klik op de banner hieronderAlsjeblieft!
▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼ ▼
De groeitrajecten van onze deelnemers
in kaart gebracht.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
