Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijstGeniet van de prachtige natuur en leer Spaans in Peru voordat je op avontuur gaat in Chili
Wil je graag Spaans leren in Zuid-Amerika, maar weet je niet waar? Twijfel je over welke route je wilt volgen en of die wel bij je past? Tijdens een persoonlijk adviesgesprek met onze specialist bepalen we samen welke bestemming het beste bij je past, zodat je de beste ervaring van je leven beleeft! Maak je geen zorgen over de voorbereidingen of waar je je zorgen over maakt, we zijn er om je te helpen! Meld je nu aan!
Een deelnemer verbleef 12 weken in Peru en Chili om zich op haar spreekvaardigheid Spaans te richten. Ze vertelde: ‘De reis heeft me enorm geholpen. Eerlijk gezegd wist ik niet wat ik moest doen voordat ik aankwam, maar toen ik er eenmaal was, ontwikkelde ik de instelling: “Ah, ik moet een bepaalde richting kiezen en me op mijn carrière richten.”’
We hadden een gesprek met haar om meer te horen over haar ervaring in het buitenland.
Hoe ben je de uitdaging aangegaan? Was je eerder in het buitenland geweest? Vond je reizen altijd al leuk?
Ik was nog nooit in Zuid-Amerika geweest, maar wel eerder in het buitenland. Ik studeer Spaans, dus ik meldde me aan om meer te leren en tegelijkertijd activiteiten te ondernemen. Ik vond het erg leuk, omdat ik denk dat mijn taalvaardigheid flink is verbeterd. In het begin voelde ik me afstandelijk wanneer ik buitenlanders zag, maar nu kan ik zonder aarzeling met ze praten en ben ik niet meer bang voor de taalbarrière. Ik vond reizen altijd al leuk, maar dit was de eerste keer dat ik zo ver weg was. Ik heb niet veel gereisd, maar wel veel van Peru gezien. De deelnemer vertelde ook dat dit de eerste keer was dat ze alleen naar Zuid-Amerika reisde. Haar ouders maakten zich niet veel zorgen, omdat de sfeer er ongedwongen was, maar haar grootouders waren wel bezorgd.
De reis was behoorlijk lang voor de deelnemer. Ze vertelde ook hoe haar reis verliep.
Het duurde 20 uur, omdat ik een tussenstop had in de VS. Naar de VS was het 12 uur vliegen en vervolgens nog 6 uur naar Zuid-Amerika. Omdat het openbaar vervoer in Zuid-Amerika niet goed ontwikkeld is, duurde de busreis naar Cusco 21 uur, met onderweg een tussenstop van 4 à 5 uur. De bussen waren goed uitgerust, dus we reisden er vaak mee, ook al had de vlucht maar 1 uur geduurd. Ik dacht dat het lang zou zijn, omdat de reis van Korea naar Busan 4 à 5 uur duurt, maar dat viel in het niet bij de reis naar Cusco.
Hoe was het om Spaans op school te leren en het vervolgens in de praktijk te gebruiken?
Het Spaans dat in Spanje wordt gesproken, verschilt van het Spaans in Zuid-Amerika. De uitspraak en het spreektempo zijn anders. Peruanen spreken langzaam, terwijl Chilenen heel snel spreken en woorden vaak afkorten. Ik merkte dat er verschillen zijn tussen de landen. Ik denk inderdaad dat mijn Spaans is verbeterd, omdat ik tijdens mijn verblijf in een Koreaans pension in Peru voor Koreanen moest tolken. Toen ik met Koreanen naar een restaurant ging, bestelde ik zelfs in het Spaans.
Waarom heb je je aangemeld voor een taalprogramma? Je had toch ook gewoon kunnen reizen?
Ik zocht naar taalcursussen in Zuid-Amerika of Spanje. Toen ontdekte ik Korea Gap Year. Eerst raadden ze Miami aan, omdat men in die stad in de VS Spaans spreekt, maar het was duur. Ik kon ook naar Cusco of Chili, dus besloot ik dat meteen te proberen. Ik nam eerst contact op met Korea Gap Year en kocht daarna mijn vliegticket.
Ik studeerde Spaans en vroeg me af of het programma wel bij me paste. Eerlijk gezegd wist ik als eerste- en tweedejaarsstudent niet wat ik wilde doen, dus overwoog ik een andere studie te kiezen. Na een pauze tijdens mijn tweede studiejaar volgde ik een Spaanse cursus bij een taalinstituut in Gangnam. Mijn Spaans verbeterde daar niet. Vrienden zeiden ook dat een jaar in Peru of Mexico hun enorm had geholpen.
Hoe waren de Spaanse lessen opgebouwd?
De lessen waren gericht op gesprekken. Ik leerde onder meer de basisvervoegingen van werkwoorden, veranderingen van de tijd en dergelijke. De andere deelnemers waren buitenlanders en spraken uitsluitend Spaans. Als ze geen Spaans spraken, legden ze het in het Engels uit. Ik merkte echt het verschil. Vooral tijdens de pauzes was dat duidelijk. In tegenstelling tot in Korea, waar ik tijdens de pauzes Koreaans sprak, sprak ik hier Engels of Spaans. Ik raakte bevriend met de andere mensen in mijn gastgezin. Toen ik nog een week te gaan had, veranderden de mensen in mijn gastgezin, maar ik bleef veel met mijn eerdere vrienden omgaan.
Hoe was het verblijf bij een gastgezin?
In Cusco voelde niets ongemakkelijk. Als ik bereik had op mijn telefoon, kon ik bellen, maar verder was het niet zo oncomfortabel. Er was geen wifi in de accommodatie, maar wel op de taalschool. Er werden maaltijden verzorgd, behalve de lunch op zondag, omdat er dan een katholieke activiteit was. De taalschool was 20 minuten lopen. Cusco is klein en de historische plekken en pleinen in de omgeving zijn ook niet ver weg.
Na mijn taalstudie in Peru heb ik een tussenjaar genomen om op een boerderij in Chili te verblijven.
Waarom koos je specifiek voor een verblijf op een boerderij?
Ik was eerst alleen van plan om in Cusco te blijven, maar de adviseur stelde voor om naar Chili of een andere plek te gaan. Zuid-Amerika is niet makkelijk te bereiken, dus aanvankelijk wilde ik alleen in Cusco blijven, maar uiteindelijk zei ik dat ik naar Chili zou gaan. In het geval van Chili schijnt het vier uur te duren om Santiago te bereiken. Chili heeft een goed ontwikkeld netwerk van langeafstandsbussen, dus die gebruikte ik voor korte reizen. De dag voordat ik met de bus uit Cusco vertrok, kreeg ik een telefoontje. Als ik in de bus stapte, vertelden ze me hoe laat ik ze moest ontmoeten. Ik hoefde dus alleen maar naar het busstation te gaan.
Op de eerste dag kwam ik laat aan en kookte ik alleen iets. De volgende dag begon ik met werken. Eerst deed ik eenvoudige klusjes, maar later ruimde ik ook dierenmest op en dergelijke. Er waren paarden, alpaca’s, honden en katten. De paarden liepen overdag buiten en kwamen ’s avonds weer terug. Ik riep ze en dan kwamen ze terug. Het kostte tijd om ze in hun stal te zetten, voer te geven en de stal schoon te maken. Ik hield ze altijd in de gaten, maar heb nooit paardgereden.
Ik hoorde dat je op een boerderij bij een stel woonde?
Naast het stel dat eigenaar was, woonde er nog een man. Hij was Chileens en deed niet veel werk op de boerderij, maar kookte voor me. Hij woonde daar omdat hij heen en weer reisde naar Santiago de Compostela. Er verbleven geen andere studenten. Als hij iets niet in het Spaans begreep, vroeg en antwoordde hij in het Engels. Ik vond het in het begin lastig om me aan te passen en het voelde ongemakkelijk, maar na verloop van tijd zorgde hij goed voor me. Hij bleef me geruststellen en vragen of ik iets nodig had en of alles goed ging. De man was er wel, maar ik zag hem maar een of twee keer, omdat hij professor was in Chili.
Was er iets anders dan je had verwacht voordat je aan het programma begon?
Het was heel anders dan ik had verwacht. Ik dacht dat vrijwilligerswerk inhield dat je als helper werkte, maar ik wist niet dat ik zoveel werk zou moeten doen. De eigenaar van de boerderij stelde vaste werktijden voor me vast. Ze vertelde me dat ik het niet hoefde te doen en ergens anders naartoe kon gaan als het anders was dan ik had verwacht. Ze zei dat ik zelf een beslissing moest nemen, maar eerlijk gezegd voelde dat wat ongemakkelijk, omdat ik nergens anders heen kon. Ik zei dat ik het zou doen, maar in het begin was het moeilijk om me aan te passen. Eerder had ik verteld dat ik gefrustreerd was omdat ik geen contact kon opnemen met mijn familie: mijn telefoon en internet werkten niet. Ik denk dat mijn moeder zich erg zorgen maakte. Het was dus lastig om me aan te passen, maar na een week of twee raakte ik eraan gewend.
Het moet frustrerend zijn geweest dat je je telefoon of internet niet kon gebruiken, toch?
Ik houd van honkbal en was erg benieuwd naar het honkbalnieuws. Ik wilde weten wat er in Korea gebeurde en contact opnemen met mijn familie en vrienden, maar dat was moeilijk omdat het niet lukte. In het begin keek ik gewoon naar Infinite Challenge op mijn laptop. Het duurde een week of twee voordat ik aan alles gewend was. Ik ging wandelen in de bergen achter mijn huis. Daar was de internetverbinding soms zwak of viel die weg. Ik vroeg de man die bij me was of ik zijn hotspot mocht gebruiken en nam na een week contact op met mijn ouders. In Korea was het 5 uur ’s ochtends, maar ik moest ze spreken, dus gebruikte ik een app voor videogesprekken. Het was erg frustrerend, maar uiteindelijk ging het wel.
Ik kan me voorstellen dat je veel tijd had om over jezelf na te denken.
Als je ’s ochtends drie uur en ’s avonds drie uur werken ervan aftrekt, houd je veel tijd over, ook als je de maaltijden meetelt. Ik had veel om over na te denken en omdat ik weinig te doen had, schreef ik zoveel mogelijk in mijn dagboek. Zo kon ik mijn dag op een rijtje zetten en nadenken over wat ik had opgeschreven.
Hoeveel werk deed je op de boerderij?
Ik begon om 9.30 uur en werkte tot 13.30 uur. Na 17.00 uur werkte ik nog twee of drie uur. Ik hielp mijn grootvader weleens in zijn kleine moestuin, maar op deze boerderij waren er veel dieren. Ik maakte de omgeving schoon, legde wandelpaden aan en werkte aan de afwateringsgreppel. Ik werkte ook in het weekend, maar het werk was veel eenvoudiger dan doordeweeks. Ik plukte fruit en gaf het aan de alpaca’s, want er vielen veel appels. Het was jammer dat het fruit nog niet rijp was. Het was veel leuker geweest om rijp fruit te plukken.
Hoeveel heb je in de rest van die periode gereisd?
Ik bleef er drie weken, dus ik bekeek Lima en bezocht met de mensen daar verschillende toeristische plekken. Ik ging ook naar de woestijn. Het zand was fijn, dus ik raakte niet gewond. Ik maakte ook een excursie met de auto. Toen ik voor het eerst in Cusco aankwam, ging ik niet meteen naar mijn gastgezin, maar verbleef ik ongeveer drie dagen in een hostel. Er waren vooral Europeanen in het hostel.
Als je erop terugkijkt, hoe was Zuid-Amerika toen je het met eigen ogen zag? Was het gevaarlijk?
Als je voorzichtig bent, voelt het niet gevaarlijk, tenzij je ’s avonds laat rondloopt. Cusco is een kleine stad en er zijn veel politieagenten op straat, dus het voelde er niet gevaarlijk. Ik hoorde ook niet dat Chili gevaarlijk was. In Lima zeiden de mensen bij wie ik in Cusco had gelogeerd dat ik voorzichtig moest zijn, waardoor ik me zorgen maakte.
In de buurt waar ik verbleef, waren veel buitenlanders en rijke mensen. Er liepen politieagenten op straat en ze hielden de bezittingen van mensen streng in de gaten. Toen ik naar Starbucks ging, moest ik mijn bagage aan mijn stoel vastmaken, zodat niemand die kon meenemen. Er waren altijd veel politieagenten op straat en in winkelketens stonden meestal beveiligers. Zolang je dus niet laat op de avond naar buiten gaat, is het prima.
Was je tevreden over het programma?
Ja, het was prima, maar in het begin was ik niet erg tevreden over Chili. Na een maand besefte ik dat je zoiets in Korea niet gemakkelijk kunt meemaken. In het begin was het moeilijk en miste ik mijn moeder, maar naarmate de tijd verstreek en ik eraan gewend raakte, ging het goed en was ik tevreden.
Ze zeggen dat je blikveld verruimt, maar ik wist nooit goed wat dat betekende. Als ik reisde, was dat hooguit een week, nooit langer. Nadat ik aan het programma had deelgenomen, leerde ik veel over het ontmoeten van nieuwe mensen en over hoe ze zonder aarzeling op me afstappen. De Koreanen die ik ontmoette, werkten allemaal op verschillende plekken. Er waren veel twintigers die reisden, maar ook een stel dat na tien jaar werken ontslag had genomen om de wereld rond te reizen. Er bleken meer mensen de wereld rond te reizen dan ik had gedacht, dus mijn blikveld werd letterlijk verruimd. Mijn blikveld werd letterlijk verruimd.
Wat betekent een tussenjaar voor jou?
Het is een periode waarin ik over mezelf kan nadenken. Toen ik hier was, werkte ik parttime en ging ik een jaar lang naar school. Dat werd een soort routine. Ik voelde me vaak opgejaagd, maar toen ik voor een tussenjaar naar Zuid-Amerika ging, kon ik er gewoon zijn zonder ergens aan te hoeven denken. Daardoor kon ik me meer op mezelf richten. Het taalprogramma in Cusco was erg goed, omdat ik daar de enige Koreaan was en alle Europeanen met elkaar optrokken. Dat was moeilijk. Ik denk dat je zelf als eerste op hen af moet stappen. Bij dingen zoals een verblijf op een boerderij moet je je er niet te veel bij voorstellen; beschouw het gewoon als het platteland. Het is lastig, omdat het anders is dan je je aanvankelijk voorstelt. Als je er eenmaal aan gewend bent, stelt het niets meer voor. Het is het platteland, waar geen telefoon- of internetverbinding was. Ik wilde uitrusten en werken, maar dat hing af van het werk dat ik moest doen.
Wat zijn je plannen voor de toekomst?
Om te beginnen wil ik weer naar school en opnieuw reizen. Zuid-Amerika is behoorlijk ver weg en de vlucht ernaartoe is duur, dus nu wil ik door Azië reizen. Ik wil meer reizen. De meeste mensen daar zijn naar de VS of andere regio’s geweest. Ze zeiden dat je, als je er eenmaal naartoe gaat, overal naartoe wilt. Mijn loopbaan ligt in het onderwijs. Ik wil Koreaans of de Koreaanse cultuur aan buitenlanders onderwijzen, daarnaast een bijvak Engels volgen en me verder ontwikkelen in het onderwijs.
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
