Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
51e Gapjaar-deelnemerJi Dae-young
Gapjaarperiode: 2013 ~ 2015 (20 maanden)
Australië(Gapjaar in Sydney, Melbourne, Gold Coast, Wagga Wagga, Adelaide, Brisbane)
Momenteel vallen in Zuid-Korea,
elk jaar 60.000 middelbare scholieren uit, zijn 346.000 twintigers doelloos aan het lanterfanten en ligt het personeelsverloop in het eerste jaar na indiensttreding boven de 40%,is 75% van de universiteitsstudenten niet tevreden met hun studentenleven en voelt meer dan 80% van de werknemers zich niet gelukkig.Veel mensen zeggen tegen anderen dat ze moeten dromen, maar om dit probleem zonder praktische oplossingen en ondersteuning aan te pakken,willen we het ‘gap year’ in Zuid-Korea introduceren.
‘Gap year (gapjaar)’is een periode waarin je studie en werk kunt combineren of tijdelijk onderbreken om deel te nemen aan uiteenlopende activiteiten, zoals vrijwilligerswerk, reizen, stages, opleidingen en ondernemerschap,Het is een periode om richting te bepalen voor de toekomst en wordt aangemoedigd in de Verenigde Staten, Europa, Japan en andere landen.
*Bekijk uiteenlopende ervaringen op de Gap Year-website! (Klik)
# De bijbaan waarmee ik op mijn twintigste begon en de carrière die daarop volgde
Na mijn start aan de universiteit begon ik op mijn twintigste als docent aan een kunstacademie om de hoge collegekosten, materiaalkosten en kosten van levensonderhoud te kunnen betalen, omdat mijn familie het financieel moeilijk had. Ook tijdens mijn studie bleef ik zonder onderbreking werken aan beeldhouwprojecten.Ik maakte veel beelden voor musea en pretparken, maar ondanks de zichtbare esthetische kant was het werk zelf vaak vooral handarbeid.
De mensen die daar werkten, hechtten bovendien veel waarde aan hiërarchische verhoudingen, net als in het leger, en jongeren kregen meestal de minder aantrekkelijke klusjes. Als freelancer werd ik soms niet betaald en maakten sommige ervaren collega’s misbruik van mijn positie als junior.Na de glamoureuze kunstwereld die ik tijdens mijn studie had leren kennen, wachtte me een harde realiteit bij mijn afstuderen. De absurde kanten van het vak en een leven dat losstond van de werkelijkheid deden me spijt krijgen van deze keuze.
# Iedereen was ertegen, maar ik nam ontslag en vertrok naar Australië voor een werkvakantie
▲ Australisch zandsculpturenfestival
Voordat ik dertig werd, overwoog ik met een werkvakantievisum naar Australië te gaan om beeldhouwwerk te doen. Toen ik dat aan ervaren collega’s en kennissen vertelde, waren ze allemaal tegen en zeiden: ‘Hoe kun je in het buitenland beeldhouwwerk doen?’Ik geloofde niet dat er een regel was die me dat verbood, nam ontslag, boekte een vliegticket naar Australië en vertrok naar Sydney.
Voor mijn vertrek zocht ik uit welke banen op het gebied van beeldhouwkunst er in Australië waren, maar er was bijna geen informatie te vinden.Toch was ik ervan overtuigd dat Melbourne, de stad waar cultuur en kunst het meest bruisen, de antwoorden zou hebben.Omdat ik allerlei kunstgerelateerd werk had gedaan, vertrouwde ik op mezelf. Met de instelling ‘ik kijk wel hoe lang ik het volhoud’ wisselde ik 1.000.000 won (exclusief reiskosten) om voor mijn levensonderhoud en zette ik voet aan wal in Australië.
# Ik vertrok om beeldhouwwerk te doen, maar in Australië ging het dagelijkse geploeter door
Ik kwam met vrijwel geen kennis van het Engels aan in Australië, waardoor de taalbarrière groot was. Ook had ik weinig informatie over het land.Om te beginnen waren de kosten van levensonderhoud een probleem. Zonder inkomen kon ik niet eens rondkomen, dus werkte ik in een Koreaans restaurant en maakte ik ’s ochtends vroeg pubs schoon. Zes maanden lang spaarde ik zo veel mogelijk.Doordat ik steeds in hetzelfde werkgebied bezig was, raakte ik teleurgesteld. Ik had wat geld gespaard en was toch al uit Korea vertrokken, dus wilde ik verschillende dingen proberen. Ik besloot te ontdekken wat ik echt wilde doen.
Ik kocht een auto en vertrok op reis naar het oosten. Van het omzetten van mijn rijbewijs tot het kopen van een tweedehandsauto en wennen aan het verkeer, dat anders was dan in Korea: alles was nieuw en vormde een reeks kleine uitdagingen. Telkens als ik iets kleins voor elkaar kreeg, dacht ik: ‘Mensen leven hier net als overal; ik kan dit ook.’
De uitgestrekte natuur en prachtige landschappen die ik tijdens de reis tegenkwam, had ik nog nooit eerder ervaren.Tot dan toe had ik in een beperkte omgeving geleefd en had ik allerlei vage angsten. Door het reizen kreeg ik een bredere blik, vertrouwen in mijn eigen kunnen en veel inzicht in menselijke waardigheid.
# Ik vertrok opnieuw om beeldhouwwerk na te streven en gaf een vast inkomen op
▲ Zandsculptuur in Melbourne, Australië
Omdat er nog maar weinig tijd op mijn eerste visum over was, reed ik met de auto die ik had gekocht van Brisbane naar het binnenlandse stadje Wagga Wagga om mijn visum te verlengen. Daar kreeg ik werk in een vleesverwerkingsbedrijf. Mijn Engels verbeterde er en ik had een stabiele bron van inkomsten.Na het verkrijgen van mijn tweede visum stond ik voor een keuze. Als ik mijn visum verlengde, kon ik nog zes maanden in het vleesverwerkingsbedrijf werken en verzekerd zijn van een stabiel inkomen.Toch besloot ik te vertrekken om mijn langgekoesterde doel na te jagen. Natuurlijk raadde iedereen om me heen het af en zeiden ze dat het moeilijk zou zijn om zo’n gespecialiseerd werk te vinden.
Vol overtuiging verhuisde ik naar Melbourne. Ik mailde bedrijven mijn cv en foto’s van eerder werk—beelden, zandsculpturen en ijssculpturen—en omdat ik een auto had, ging ik persoonlijk langs om mijn cv af te geven. Maar ik kreeg geen reacties. Zonder inkomen liepen mijn huur- en leefkosten gewoon door, waardoor één maand als een jaar voelde. Toen er een redelijk betaalde schoonmaakbaan beschikbaar kwam, wankelde ik even, maar ik hervond mijn vastberadenheid door me te herinneren waarom ik hierheen was gekomen.
Ik vroeg me af waarom ik werd afgewezen of geen antwoord kreeg en besloot een bericht te sturen naar de Facebookpagina van het bedrijf. Ik stuurde mijn cv en foto’s van mijn werk op en kreeg meteen antwoord.Zo werd een sollicitatiegesprek geregeld.Er werd een datum afgesproken om mijn beeldhouwvaardigheden te testen. Omdat ik nog nooit zandsculpturen had gemaakt, zocht ik op YouTube en Google naar informatie over zandsculpturen en de daarvoor gebruikte gereedschappen. Daarna kocht ik het gereedschap en maakte ik tekeningen terwijl ik op de sollicitatiedatum wachtte.
# Sollicitatiegesprek voor zandsculptuur, voor het eerst, en mijn eerste werkdag
▲ Zandsculptuur in Melbourne, Australië
Op de dag dat ik naar het zandsculpturenbedrijf ging voor mijn sollicitatiegesprek, waren er al verschillende beeldhouwers aan zandsculpturen aan het werken.Zelfs voor mij, die al in verwante beeldhouwbanen had gewerkt, was zandsculptuur maken bijzonder fascinerend. Toen ik vol bewondering voor de zandsculpturen het terrein opliep, kwam een ouderebeeldhouwer fronste lichtjes en zei: ‘Je kunt hier niet zomaar binnenlopen. Ga alsjeblieft weg.’ Toen ik antwoordde dat ik voor een sollicitatiegesprek als beeldhouwer kwam, riep hij de verantwoordelijke erbij.
Omdat ik geen informatie had, haalde ik de tekening tevoorschijn die ik had gemaakt om te proberen die na te maken, maarde verantwoordelijke gaf me een paar foto’s en zei dat ik zelf mocht kiezen welke ik in zand wilde maken. Het waren verschillende bijfiguren van Disney. De kikker leek me leuk, dus begon ik ijverig aan het beeldhouwen. De verantwoordelijke kwam af en toe kijken, maar toen begon de basis van de kikker in te zakken.
▲ Zandsculpturen maken in Melbourne, Australië
Bij zandsculpturen moet je rekening houden met de zwaartekracht, dus zijn er grenzen aan wat je kunt uitbeelden. Ik had de basis te agressief uitgehold, waardoor het zand het gewicht niet kon dragen en instortte. Ik klampte me vast aan de kikker en worstelde om hem te repareren. Na heel hard werken lukte het me ternauwernood om de sculptuur te redden en af te maken. De organisator en vijftien beeldhouwers die van over de hele wereld waren samengekomen, kwamen kijken naar mijn eerste zandsculptuur.
De organisator zei: ‘We zouden graag met je samenwerken. Kun je vanaf morgen komen werken?’
Op dat moment wierp al het kunstgerelateerde werk dat ik in het verleden had gedaan eindelijk zijn vruchten af.Dat was het moment waarop ik mijn eerste stap zette als zandbeeldhouwer.
Kampioenschap met Australische zandsculptuurveteranen: ik eindigde op de 2e plaats!
Drie maanden nadat ik met zandsculpturen was begonnen, besloot ik deel te nemen aan het Australische kampioenschap zandsculpturen.Omdat het thema Disneyfiguren was, besloot ik Timon en Pumbaa uit De Leeuwenkoning te maken.De wedstrijd werd gehouden aan de Gold Coast en er deden tien beeldhouwers mee. Het waren allemaal ervaren beeldhouwers, met een ervaring die varieerde van enkele jaren tot tientallen jaren.
Op de plek die mij was toegewezen lag veel minder zand dan bij de andere beeldhouwers. Door het kleinere formaat was ik beperkt in wat ik kon uitbeelden, en daar zuchtte ik van.Bovendien kreeg ik misschien door de zenuwen buikgriep en kon ik tijdens de wedstrijd nauwelijks eten. Toch gaf ik niet op: ik zette door ondanks mijn ziekte en deed mijn uiterste best.
De wedstrijd was afgelopen en zonder veel verwachtingen woonde ik de prijsuitreiking bij. Tot mijn verbazing werd mijn naam omgeroepen voor de tweede plaats. Blijkbaar hadden het publiek en de jury mij hoog beoordeeld.Ik kon mijn oren niet geloven. Het was een ongelofelijk moment.
# Hoe een tussenjaar mijn leven veranderde
Als ik terugkijk op mijn leven in Korea voordat ik een tussenjaar nam, denk ik dat ik een heel passief leven leidde.Het was niet makkelijk om me als vreemdeling aan te passen in een onbekend land.Maar doordat ik alles van A tot Z zelf moest oplossen, leerde ik uitdagingen aan te gaan en problemen op te lossen. Ik kreeg er ook het vertrouwen door dat ik het kan. Dat zijn onbetaalbare beloningen die je niet met geld kunt kopen. Nu zie ik dat ik zelf het initiatief neem in mijn leven.
Bovenal hebben de gevoelens die ik ervoer tijdens het maken van zandsculpturen in Australië me veranderd.Ik werkte samen met een oudere beeldhouwer die al 30 jaar zandsculpturen maakte en leerde ontzettend veel van hem. Door naar hem te kijken, besefte ik dat respect vanzelf ontstaat voor wie iemand is, en niet simpelweg voor een getal dat de leeftijd aangeeft.Ondanks zijn ruime ervaring en vele prijzen was hij bescheiden en professioneel in zijn werk. Ik voelde een onbeschrijfelijke mengeling van gevoelens: het plezier dat ontstaat in een werkrelatie, kameraadschap en wederzijds respect, en geluk.
▲ Zandsculptuur in Adelaide, Australië
Terwijl ik zandsculpturen maakte, genoten veel bezoekers van mijn werk en moedigden ze me enthousiast aan. Australiërs hebben veel waardering voor kunst, dus hun steun voelde oprecht en niet gemaakt. Dat raakte me.Eerder kon ik de waarde van het werk dat ik deed niet voelen en twijfelde ik aan mijn beroep. Maar nu ik terugdenk aan mijn leven in Australië, besef ik opnieuw dat ik iets werkelijk waardevols deed.
# Na mijn tussenjaar aan het werk als zandbeeldhouwer in Korea
▲ Zandsculpturen / zandbeeldhouwers in Melbourne, Australië
Elk jaar reis ik voor mijn werk naar Australië om deel te nemen aan het Australische zandsculpturenfestival. Daar maak ik samen met de beste zandbeeldhouwers ter wereld, die in Australië bijeenkomen, allerlei zandsculpturen. Ik ben de enige Aziatische deelnemer, maar mijn vaardigheden worden zo gewaardeerd dat mijn werk in de festivalbrochure is opgenomen en als hoofdafbeelding is gebruikt op de Facebookpagina van het Australische zandsculpturenfestival.
Ik ben ook in eigen land actief. Afgelopen zomer maakte ik zandsculpturen bij Kensington Resort in Sokcho. Werken in hartje zomer bracht veel moeilijkheden met zich mee, maar toen ik zag hoeveel toeristen genoten van de zandsculpturen die ik had gemaakt, kon ik het werk met een goed gevoel afronden.
Ik plaats regelmatig foto's van mijn werk op mijn Instagramaccount SAND_CUBE om mijn zandsculpturen te laten zien,Uiteindelijk werk ik eraan mijn eigen zandsculpturenfestival op te zetten, genaamd SAND_CUBE.
Voor wie twijfelt over een tussenjaar: ‘De spijt dat je niet hebt gekozen, blijft je je hele leven achtervolgen, meer dan de spijt die voortkomt uit een keuze.’
▲ Foto uit 2016 — momenteel actief in Korea
In het begin is alles eng.Voordat ik mijn tussenjaar nam, vroeg iemand me:
‘Meneer Daeyoung, weet u toevallig hoe u dit moet doen?’
Dus antwoordde ik:
‘Eh... dat heb ik nog nooit gedaan... Ik weet niet hoe het moet.’
Maar na mijn tussenjaar antwoord ik nu zo:
‘Ik weet wat het is. Als je me een beetje helpt, probeer ik het wel.’
Wat ik vroeger uit gebrek aan zelfvertrouwen zou hebben vermeden, ga ik nu tegemoet en leer ik ervan, ook al ben ik een beetje bang.Wat ik op die manier leer, wordt echt van mij.Als je een tussenjaar neemt, zullen veel mensen daar misschien tegen zijn. Goede vrienden en familie maken zich misschien zorgen om je, terwijl sommige mensen zelfs hopen dat je faalt en dat ook zeggen.
De spijt dat je niet hebt gekozen, blijft je je hele leven achtervolgen, meer dan de spijt die voortkomt uit een keuze.Haal kracht uit de mensen die je steunen en laat je niet van je stuk brengen door degenen die tegen je zijn.Het belangrijkste is je eigen oordeel. Ik geloof dat je met overtuiging moet doorzetten.Bedenk altijd dat je waardevol bent en vertrouw op jezelf. Dan komt er op een dag zeker een kans voorbij.
Inleiding tot ‘100 verhalen over tussenjaren’.
‘100 verhalen over tussenjaren’ gaat niet over mentoren van televisie of uit boeken.Het gaat over mensen die iets eerder in actie kwamen en iets meer moed toonden dan ik.Ik hoop dat de verhalen van deze 100 mensen, die in soortgelijke situaties zaten en met soortgelijke zorgen kampten, je een beetje kunnen helpen op belangrijke momenten waarop je in je leven beslissingen moet nemen.
Aanbevelingen voor en inzendingen voor ‘100 verhalen over tussenjaren’ zijn altijd welkom.
Laat een reactie of bericht achter, of stuur een e-mail naar marketingmanager Da-Young Choi (choi@koreagapyear.com)!
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
