Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
Het zwaarste moment tijdens een liftreis: 14.30 uur
Na het lezen en ordenen van verslagen over liftreizen ontdekte ik dat mensen het meest worstelen met het vinden van een slaapplek. Een lift krijgen lukt uiteindelijk na tientallen of honderden pogingen, maar onderdak is iets anders, omdat je daarvoor iemands huis of persoonlijke ruimte moet betreden. Mensen doen niet zomaar hun deur open, je kunt niet snel een gevoel van solidariteit opbouwen en het is moeilijk in te schatten of iemand die aardig lijkt misschien toch gevaarlijk is. Naarmate het later wordt, zijn er steeds minder mensen bereid hun deur open te doen of een praatje te maken. Hoe later op de middag, hoe ernstiger de situatie wordt en hoe minder mogelijkheden er zijn om iemand aan te spreken. Daarom begint de avond van veel lifters al om twee uur 's middags: ze spreken mensen overdag aan, leggen hun situatie uit en werken vervolgens in ruil voor onderdak.
Omdat dit niet gemakkelijk is, brengen veel mensen dagen door met slapen op straat, op stations of in terminals. Het territoriale gedrag van daklozen die stations en wegen bezetten, en hun luidruchtige drinkpartijen, bezorgen reizigers zo veel onrust dat ze niet kunnen slapen. Een nacht slaap missen gooit het schema of de plannen voor de volgende dag in de war. Door zulke ervaringen is het begrijpelijk dat de meeste mensen het niet langer dan zeven dagen volhouden en het liften opgeven.
Niet alleen onderdak en de nachten maken het leven moeilijk. Als je maaltijden moet zien te regelen en onder iemands leiding moet werken, draait de reis evenzeer om werk als om reizen. Soms moet je bijzonder zware klussen doen en kun je in moeilijke of gevaarlijke situaties terechtkomen. Daarbij kun je gewond raken, kan je leven gevaar lopen en kom je onvermijdelijk in een verwarrende, droomachtige toestand terecht waarin je denkt: 'Wat ben ik aan het doen?'.
Ik leerde liften kennen via boeken
Op zoekportalen vind je heel wat verslagen van mensen die daadwerkelijk zijn gaan liften. Maar de vage, ongrijpbare aard van veel van die teksten bevredigt mijn even vage verlangen om zelf te gaan liften niet. Daarom besloot ik boeken te bekijken van mensen die zelf liftend hebben gereisd, en niet alleen recensies. Er bleken heel wat boeken te zijn, maar deze vier zijn het populairst.
De drie boeken links kon ik lezen, maar het laatste, 'Wereldreis' van Kim Chan-sam, niet. Als hét klassieke werk over liften en een reisverslag uit de eerste generatie wereldreizigers is het niet meer verkrijgbaar in tweedehandsboekwinkels. Je zou waarschijnlijk allerlei antiquariaten moeten afstruinen om het te vinden.Alle boeken lazen gemakkelijk en prikkelden mijn durf en verbeelding behoorlijk.
Een boek van Sang-geun JeongHet benadrukte de mogelijkheden en wekte de indruk dat iedereen het kon, in plaats van de nadruk te leggen op de moeilijkheden. Toch kun je achter dat gemak en die mogelijkheden heel wat leed en tegenslag vermoeden.
Een boek van Si-hyung RyuIndrukwekkend was de manier waarop het boek het nastreven van dromen en een levensideaal verbeeldde. Ondanks de vele belemmeringen die hij onderweg tegenkwam, toonde zijn streven naar zijn doelen betrouwbaarheid en de passie en durf van de jeugd.
Een boek van Si-jun AnIk was onder de indruk van hoe een jonge man die ooit angstig was zichzelf verrijkte met allerlei uitdagingen en ervaringen. Hij verwerkte die ervaringen op een goede manier en verbond ze met zijn innerlijke gesprekken, wat zijn tekortkomingen hielp compenseren. Ik raad het iedereen aan.
Wil je een snoepje?
Dit gebeurde toen ik in het buitenland op reis was. Ik liep over straat toen iemand op me afkwam met een blik waardoor ik me afvroeg of diegene high was of niet goed bij zijn hoofd. Een mager, zwak ogend persoon kwam naar me toe en vroeg: 'Wil je een snoepje?' Omdat ik ben opgegroeid in Korea, waar mensen je op straat soms aanspreken met de vraag of je in De Weg gelooft, zeggen dat je veel geluk hebt of beweren dat er een geest in je huis zit, zei ik natuurlijk kortaf dat ik geen snoepje hoefde. Later hoorde ik dat mensen in die buurt snoepjes geven om je suf te maken en je vervolgens, als je in slaap valt, geld afhandig te maken of je zelfs te ontvoeren. Daar schrok ik behoorlijk van.
Ook de bovenstaande boeken vertellen over talloze gevaarlijke momenten. Er zijn verhalen over mensen van wie al hun bezittingen werden gestolen, over oplichting die bijna als een overgangsritueel wordt beschreven, en zelfs over ontvoeringen, verkeersongevallen en aardbevingen—allemaal komen ze stuk voor stuk voorbij. Bij het lezen over levensbedreigende situaties tijdens het reizen kreeg ik soms een droge mond en ging mijn hart sneller kloppen. Na verloop van tijd kwamen er allerlei gedachten bij me op.
Wat zou ik hebben gedaan als ik een van de mensen uit die boeken was geweest? Wat zou er zijn gebeurd als ik tijdens mijn reis dat snoepje had aangenomen? Stel dat ik te maken kreeg met momenten waarop ik door oplichting of diefstal niets meer kon doen, waarop ik niemand kon bereiken en niet eens genoeg geld had om één brood te kopen... Ik had het gevoel dat ik daar waarschijnlijk gewoon zou blijven staan en als een fossiel zou worden.
In the book 'Travel Is the Best Education', which contains stories about taking a gap year through travel, there is a sentence like this.Een dag van een reiziger staat gelijk aan tien dagen van een gewoon mens.Volgens mij komt dat doordat je, wanneer je je tijd helemaal aan jezelf besteedt zonder te werken of te studeren, fysiek meer tijd hebt en doordat je in een andere omgeving allerlei emoties ervaart. Waarschijnlijk gebeuren er daardoor ook vaker dingen. Terwijl ik websites en artikelen doorbladerde en probeerde alles op een rijtje te zetten, merkte ik dat er vaak bizarre dingen gebeuren. Toen ik het op een gegeven moment opgaf om ze allemaal te verzamelen, besloot ik mijn eigen kijk eraan toe te voegen en manieren samen te vatten om tijdens het reizen op je hoede te zijn.
Vertrouw op je intuïtie.
Mensen verschillen, maar we hebben allemaal een ontwikkeld gevoel dat intuïtie heet. Simpel gezegd schiet je soms plotseling de gedachte te binnen: 'Dit moet ik niet doen. Het is gevaarlijk', ook al is dat niet rationeel of emotioneel logisch. Ik wil benadrukken dat je zulke gevoelens nooit moet negeren wanneer je zonder geld reist. In alle verslagen over reizen zonder geld die online circuleren, staat dat mensen vóór er iets met hen gebeurde voortekenen zagen of het gevoel hadden dat er iets niet klopte. Evenzo,Als je tijdens een reis zonder geld iets vreemds voelt of een slecht voorgevoel hebt, stop dan meteen.Stop met wat je aan het doen bent en zoek een andere manier.
Let op veranderingen in je omgeving en op gezichtsuitdrukkingen.
Als je in Korea in een restaurant vraagt: 'Wat is hier lekker?', zegt de eigenaar soms dat alle gerechten lekker zijn. Vraag je het aan het personeel, dan zeggen ze misschien uit ergernis ook dat alles lekker is, of bevelen ze de populairste gerechten aan. In het buitenland kun je dat niet doen. Als je de taal of het eten niet kent, bestel je daarom al snel het bovenste gerecht op de menukaart. Op dat moment zie je soms de uitdrukking van de ober veranderen. Het lijkt wel alsof zijn gezicht zegt dat je de slechtst mogelijke keuze hebt gemaakt. Als ik niet de energie heb om mijn bestelling te annuleren en iets anders te nemen, eet ik het gewoon op. Maar als het om reizen zonder geld en veiligheid gaat, is dat een ander verhaal. Ik let op de uitdrukking van de taxichauffeur als ik vraag of hij me ergens naartoe wil brengen, de verandering in de sfeer wanneer ik een steegje insla, de blikken van mensen die zich naar me toe draaien wanneer ik ergens verschijn, de stilte en de momenten waarop iemand glimlachend op me afkomt en me iets aanbiedt. Op al die momenten ben ik op mijn hoede. Er is een Japans spreekwoord: 'Lees de sfeer.' Zo geldt ook:Als je merkt dat de omgeving of de stemming van mensen om je heen verandert, stop dan en denk nog eens goed na.Je beoefent namelijk een van de gevaarlijkste vormen van reizen ter wereld: reizen zonder geld.
Besef dat dit niet Korea is en jaag niet het 'beste' na.
De meeste van onze ervaringen doen we op in het gewone dagelijks leven. Met andere woorden: ons denksysteem sluit aan op de gevoelslogica van alledag. Onze manier van denken, die keuzes, inspanning, focus en resultaten heeft voortgebracht, zal na verloop van tijd bij elke gelegenheid de beste prestaties of resultaten proberen te leveren, zelfs wanneer je zonder geld reist. Doe dat niet tijdens zo'n reis. Dit is geen routine. Je alledaagse logica is hier niet per se van toepassing, dus je hoeft niet volgens je gewone redeneringen te strijden of je druk te maken over de uitkomst. Leven op een andere plek levert vaak resultaten op die afwijken van wat je eigen logica voorspelt.Die dingen zo goed mogelijk opnieuw interpreteren en accepteren is misschien wel een van de grootste lessen die reizen zonder geld je leert.Ook de gewoonte om altijd het beste te kiezen kun je misschien even opzijzetten. Het resultaat dat je nastreeft, is misschien niet het beste op de plek waar je zonder geld reist. Resultaten die onredelijk goed lijken, leiden vaak tot problemen.
De waarde van geld
Reizen zonder geld is reizen zonder iets op zak. Als je per se wilt zeggen dat je iets hebt, dan zijn het je tijd en arbeid. Terwijl je die omzet in onderdak en maaltijden, pas je ongemerkt dezelfde waardebepalingen toe als gewoonlijk. Je denkt: 'Voor zoveel werk had ik net zo goed een bijbaan kunnen nemen' of 'Ik had net zo goed thuis kunnen blijven en uitrusten.' Daardoor kan mijn reis zonder geld onbevredigend aanvoelen en kunnen relaties met mensen die ik onderweg ontmoet in absurde situaties verstrikt raken. Die situaties slaan op jou terug en veroorzaken nog meer moeilijkheden en onrechtvaardigheid. Je hebt niets. Als je de wereld ziet en met lege handen terugkomt, is dat een geslaagde reis zonder geld.Beoordeel je reis dus niet naar de waarde van geld.Als ik het zo moet noemen, zou ik zeggen dat tijdelijk afstand doen van de waarde van geld een manier is om te voorkomen dat jou iets overkomt. Jij bent meer waard dan geld.
Raad ik reizen zonder geld aan? Moet het per se zo'n reis zijn?
Ik heb zelf geprobeerd zonder geld te reizen en heb zulke reizen uitgebreid onderzocht.Mijn conclusie is dat ik reizen zonder geld niet aanraad.
Daar zijn maar twee redenen voor.Ten eerste: je leeft maar één keer.Veel mensen krijgen tijdens een reis zonder geld met allerlei incidenten en ongelukken te maken. Soms komen ze zelfs in levensbedreigende situaties terecht. Het leven is kostbaar. Zo'n reis kan bovendien veel mensen veel verdriet bezorgen. Denk er dus goed over na.
Ten tweede:Ik weet niet zeker of de ervaringen en inzichten die je opdoet tijdens een reis zonder geld het waard zijn om je leven voor op het spel te zetten.Ik denk dat je ze prima door andere dingen kunt vervangen. Als je een beetje geld uitgeeft aan onderdak of maaltijden, kun je meer voelen en leren. Persoonlijk vind ik jonge Koreaanse soldaten bewonderenswaardig en indrukwekkend. Het is bijzonder dat ze zich aan zo'n totaal andere omgeving aanpassen en daar hun taken uitvoeren. In mijn ogen zijn mensen die op werkvakantie gaan en mensen die emigreren allemaal indrukwekkend.
Wil je van mensen leren, ontmoet dan meer mensen. Wil je nieuwe omgevingen en culturen leren kennen, dan kun je een tussenjaar nemen en op werkvakantie gaan. Wil je op jezelf reflecteren, dan kan mentoring je helpen jezelf objectief te analyseren. Ik denk niet dat reizen zonder geld per se het antwoord is. En hoewel je dingen leert doordat je geen geld hebt, weet ik ook dat er ervaringen zijn waar je zonder geld niet eens bij in de buurt komt.
Door redacteur Kim Hanryang
|
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
