Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
23e gapperKim Ju-won
Periode van het tussenjaar:2009–2011 en 2012–2014
Ervaringen tijdens het tussenjaar:Werkvakantie en wereldreis
Met kansen die nog kleiner zijn dan de kans om de loterij te winnen...
Vanaf mijn geboorte tot begin twintig speelde mijn leven zich af in Busanin Jin-gu, Gaegum-dongeen buurt met een straal van 3 kmbinnenlagen allemaalvoltooide ik alles. De basisschool, middelbare school en universiteit... en zelfs mijn militaire dienstplicht vervulde ik op de plekken die het dichtst bij huis waren.
Op een dag tijdens mijn militaire dienst kreeg ik een ansichtkaart van een vriend in India en werd ik verliefd op de afgebeelde stranden van Goa. Na mijn afzwaaien ging ik voor het eerst alleen naar het buitenland, naar India. Toen ik een reis van 40 dagen plande en vertrok, voelde ik me trots en avontuurlijk — vanuit mijn buurt 40 dagen naar India gaan (niet voor een korte trip van drie nachten en vier dagen) leek een ongelooflijk en gewaagd plan.
In India ontmoette ik echter reizigers die vertelden dat ze al zes maanden of zelfs één à twee jaar op reis waren. Ik was verbijsterd, als een kikker in een put die de oceaan ziet. Ik besefte dat het in deze tijd, waarin mensen 100 jaar oud worden, noodzakelijk en waardevol zou zijn om ongeveer een jaar te besteden aan het ontdekken van een grotere wereld en het ontmoeten van allerlei mensen. Daarom bereidde ik me voor op een langere reis.
'Hoe kan ik nu, in de meest frisse en jeugdige periode van mijn leven, de wereld rondreizen?'
Na mijn ontmoetingen met reizigers die lang op pad waren in India, ontstond deze droom toen ik midden twintig was.
Maar ik hoorde dat je voor ongeveer een jaar rond de wereld reizen zo'n 20 tot 25 miljoen won aan reiskosten nodig hebt. Als student leek het me dat ik in Korea ongeveer drie jaar lang bijbaantjes zou moeten doen om dat bedrag bij elkaar te krijgen. Ik maakte me zorgen toen ik een online nieuwsartikel zag...'Port Lincoln, de stad met het hoogste aandeel miljonairs van Australië'Ik zag dat artikel en las een kort stukje waarin stond dat de tonijnkweek de belangrijkste bron van inkomsten in die regio was.
Australië?!Ik dacht: 'Ik kan met een werkvakantievisum gaan. Als ik in een gebied werk waar veel miljonairs wonen, zullen de lonen wel hoog zijn, zodat ik sneller geld voor mijn reis kan sparen. Misschien kan ik zelfs in een luxueuze plek wonen, zoals Beverly Hills in LA.' Met die grote droom nam ik de 1,5 miljoen won die ik met bijbaantjes had gespaard en vertrok ik naar Port Lincoln in Australië.
Maar...Port LincolnPort Lincoln had echter niets van de luxe die ik me had voorgesteld; er waren geen warenhuizen of winkelcentra... Het was een heel klein vissersdorp waar McDonald's nog geen jaar open was. Toen ik aankwam, had ik niet veel geld, dus probeerde ik een hostel of een gedeeld huis te vinden. Maar omdat dit stadje geen toeristische bestemming was, waren er geen hostels. En omdat je er nauwelijks een Aziaat tegenkwam, was er nog steeds sprake van racisme en wilde niemand me een kamer verhuren.
Uiteindelijk moest ik de eerste drie maanden in een tent wonen. Daarna verbleef ik afwisselend bij lokale vrienden die ik tijdens mijn werk had ontmoet, zo'n vier of vijf keer. Zo zwierf ik gedurende een jaar door het kleine stadje Port Lincoln en werkte ik in een tonijnfabriek om geld voor mijn reis te sparen.
Precies 360 dagen na mijn aankomst in Australië begon de grote...wereldreisIk vertrok.
Het eerste grootse schouwspel dat ik tijdens de reis tegenkwam, waren de Iguazúwatervallen in Argentinië. Ongeveer tien minuten lang stond ik ernaar te kijken, terwijl mijn hele lichaam en gezicht nat werden van de nevel die opsteeg uit de val van 80 meter. Ik probeerde dat tafereel niet te vergeten.
Beelden van de droomachtige plekken die ik binnenkort over de hele wereld zou zien en van de moeilijke momenten in Australië flitsten voorbij en ik begon te huilen. Gelukkig bleef de nevel mijn gezicht nat maken, dus ik herinner me dat ik ongeremd en met heel mijn hart huilde.
Daarna reisde ik een jaar lang zonder grote problemen de wereld rond. Ik ontmoette mensen, at, genoot en beleefde alles waar ik op had gehoopt, en keerde daarna terug naar Korea.
Opnieuw een tussenjaar!
Een jaar nadat ik naar Korea was teruggekeerd, ging ik opnieuw op werkvakantie.
De 'kip' bleef maar door mijn hoofd spoken, dus ik wilde het recept lerenIk dacht dat het een enorm succes zou worden als ik het recept leerde en de zaak in Korea opende. Om het geld bij elkaar te krijgen voor mijn terugkeer naar Zuid-Amerika, ging ik deze keer op werkvakantie naar Duitsland.
Ik dacht dat ik, als de Peruaanse kip een hit werd, het te druk zou hebben om vakantie te nemen. Daarom beschouwde ik dit als mijn laatste lange reis en spaarde ik onvermoeibaar. In Australië had ik goed met de lokale bevolking samengewerkt door de situatie beter aan te voelen dan op woorden te vertrouwen, dus ook deze keer had ik er vertrouwen in. Maar in Duitsland verloor ik het van de onverwachte concurrentie van Turkse en Oost-Europese arbeidsmigranten en kon ik geen baan bij de lokale bevolking vinden. Helaas verdiende ik in zeven maanden mijn reisgeld bij elkaar door harder te werken dan in Australië, in een Koreaanse fabriek in Frankfurt waar ik rijstwafels, tofu en sesamolie maakte.
Voordat ik de Peruaanse kip leerde maken, leerde ik een maand lang Portugese eiertaartjes bakken in Lissabon. Daarna reisde ik acht maanden door Europa en Latijns-Amerika en bezocht ik opnieuw plekken waar ik tijdens mijn vorige reis van had genoten, om er de recepten te leren. En toen...Eindelijk!Ik ging naar die kippenstraat in Peru, bestelde dezelfde kip als de vorige keer en nam een hap.
Maar...Het was dezelfde zaak en het ging er nog steeds goed, maar de kip smaakte totaal anders dan degene die ik me van mijn vorige reis herinnerde. Ik kon geen hap meer eten. Nadat ik me had afgevraagd waarom, besefte ik dat ik het de vorige keer als een echt hongerige reiziger had gegeten, terwijl ik het nu proefde met de gedachten van een ondernemer: 'Zou deze smaak overeind blijven in de keiharde kippenmarkt van Korea?' Daardoor moest de ervaring wel totaal anders aanvoelen.
Het is vijf maanden geleden dat ik naar Korea ben teruggekeerd.
Momenteel geef ik af en toe lezingen voor mensen die een wereldreis voorbereiden of er nieuwsgierig naar zijn. Daarnaast werk en woon ik in het reizigerscafé en guesthouse van mijn broer, dat ik via mijn reizen heb leren kennen, en verwerk ik mijn reisverhalen in een boek. En tijdens mijn reizen heb ik niet alleen Peruaanse kipmaar ook allerlei gerechten die ik over de hele wereld heb leren kennen verder verfijnd en geperfectioneerd. Ik ben van plan mijn eigen zaak te openen.
Een tussenjaar, endaarna.
Ik ben niet bang om een nieuwe wereld binnen te stappen. Van mijn geboorte tot aan mijn volwassenheid was ik nooit verder dan 3 km van mijn buurt geweest, maar tijdens het tussenjaar waarin ik moed verzameldeToen ik die eerste stap eenmaal had gezet, gebeurden er verrassend genoeg meer positieve dingen dan doemscenario’s, en kreeg ik veel hulp uit onverwachte hoek. Daardoor ontmoette ik mensen die ik nooit zal vergeten, overal terwereld.
En na mijn reizenbesefte ik dat het scala aan emoties dat ik kan voelen veel groter is geworden.Als ik niet was vertrokken en mijn lot in Gaegum-dong, Busan had aanvaard, zou het scala aan emoties dat ik had kunnen voelen — vreugde, woede, verdriet en plezier — net zo klein zijn geweest als mijn buurt. Daarentegen zijn de angst die ik voelde toen ik een nieuwe wereld binnentrad en de opwinding van het overwinnen ervan en het behalen van succes niet volledig in woorden uit te drukken. ^^
En telkens wanneer ik iets zie, hoor of proef, moet ik denken aan de reis rond de wereld die ik heb gemaakt.
Zelfs wanneer ik bijvoorbeeld een kop koffie of een glas bier drink, flitsen de smaken die ik tijdens mijn reizen in elk land ter plaatse proefde door me heen en glijden ze mijn keel in — wat een extase en genot! Ah!
Laten we allemaal ons best doen!!
Een tussenjaar is een onzichtbare periode waarin je je voorbereidt op een beter leven.
Vergeleken met vrienden om je heen die hard zwoegen in de maatschappij, voel je je misschien bang en onzeker. Omdat er geen duidelijke resultaten zijn, kun je het gevoel krijgen dat je achterblijft. Maar als je dromen en doelen hebt, is dit een periode waarin je je eigen onderscheidende talenten en concurrentiekracht ontwikkelt.
R=VD
R(Verwezenlijking) = V(Levendige) D(Droom)
Als je levendig droomt, komen je wensen uit.
– Uit 'De zolder van dromen' –
Ook al is de werkelijkheid soms best zwaar, ik hoop dat we allemaal trots kunnen zijn op wie we zijn geworden nadat we onze dromen hebben waargemaakt!!
Aan iedereen die zich voorbereidt op een tussenjaar of er middenin zit: laten we ons best doen!!
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
