Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
Hallo,Om mezelf kort voor te stellen: ik ben Park Siyong, geboren in 1989 en 26 jaar oud.
Ik wil mijn verhaal delen met leeftijdsgenoten van in de twintig. Twintig lijkt misschien niet erg oud, maar ik denk dat het op zijn minst de minimumleeftijd is waarop je uitdagingen kunt aangaan als je iets echt wilt. Het is duidelijk dat zulke uitdagingen tot groot succes of groot falen kunnen leiden, maar één belangrijk ding dat ik hoop dat je niet over het hoofd ziet, is dat je er iets aan overhoudt.Ik wil vertellen over mijn tussenjaar, waarin ik het een en ander verloor, maar veel meer terugkreeg.
Toen ik besloot een tussenjaar te nemen, was het kort voordat ik van de middelbare school zou afstuderen. Tijdens mijn schooljaren had ik best wat gestudeerd, maar ik kreeg geen aandacht omdat ik niet de beste van de klas was. Hoewel ik zo hard studeerde als ik kon, speelde ik ook niet veel en genoot ik niet echt van het leven. Ik was bang dat ik een van de meest beklagenswaardige types mensen zou worden. Ik was gefrustreerd omdat ik mijn stem niet kon laten horen en beoordeeld werd aan de hand van de maatstaven die de school en de maatschappij hanteerden.Ik dacht dat ik, als ik op die manier naar de universiteit zou gaan, gewoon een doorsnee student zou worden. Omdat ik op jonge leeftijd minstens één keer bijzonder wilde zijn, vertrok ik voor een tussenjaar naar India.
‘Vies’
‘Onbeschaafd’
‘Ik weet het niet’
Dit waren de vooroordelen die mensen destijds hadden over het land India. Natuurlijk waren deze vooroordelen ook toen al niet absoluut, en volgens mij bestaan zulke opvattingen misschien nog steeds. Toch was het beeld van India dat door ‘experts’ werd geschetst iets anders.
Zij stelden dat India een economische macht kon worden die op gelijke voet met China kon concurreren, dat de Verenigde Staten en Europa al stappen hadden gezet om de vriendschappelijke banden met India aan te halen en dat de Koreaanse regering destijds wat laat reageerde. Daarmee benadrukten ze het belang van India. Omdat ik van jongs af aan gewend was economische kranten te lezen, was ik het met deze visie eens en raakte ik nog meer overtuigd van het belang van India.Nadat ik in India een woonplek had gevonden, me bij een school had ingeschreven en gesetteld was, hield ik me tijdens mijn tussenjaar bezig met onder meer het opzetten van een bedrijf, werken met internationale ngo’s en vrijwilligerswerk. Zo kon ik relatief meer ervaring opdoen dan mijn leeftijdsgenoten.
Eén ervaring wil ik graag uitlichten: mijn stage.
Ik ben Koreaans, maar woonde en werkte samen met Indiërs. Toch dacht ik dat ik uiteindelijk zou terugkeren naar Korea. Daarom vond ik dat ik de Koreaanse cultuur, en vooral de bedrijfscultuur, moest begrijpen. Ik liep stage bij een bedrijf in Mumbai.
Ik kan de echte namen niet bekendmaken, maar het ene bedrijf was een overheidsbedrijf en het andere een privébedrijf.
Bij het overheidsbedrijf kon ik niet echt een stagiair op kantoor worden genoemd. Wel werkte ik als tolk voor handelsdelegaties uit Korea die twee à drie keer per maand Mumbai bezochten. Dankzij die ervaring leerde ik de kenmerkende Koreaanse omgangsvormen en cultuur kennen. Als tolk tussen Indiase kopers en Koreaanse bedrijven gebeurde er altijd wel iets onverwachts: mensen verhieven hun stem en soms liepen de gezichten rood aan wanneer de verwachte prijs niet overeenkwam. Elke keer probeerde ik, dankzij bazen die koppig zeiden: ‘Tolk, los het maar op zoals jij denkt dat het moet’, de relatie zo goed te herstellen dat er een volgende afspraak kon komen, ook als er niet meteen een contract werd gesloten. Zo leerde ik omgaan met onverwachte situaties en effectief communiceren.
Ik heb veel geleerd tijdens mijn stage bij het privébedrijf. Om verschillende redenen, hoewel ik de precieze redenen niet ken...
Ik had op de een of andere manier het gevoel dat ik er niets over moest zeggen, dus dat doe ik ook niet. Als hint: het was een bedrijf dat vliegtuigen exploiteerde.
Daar leerde ik hoe je systemen opzet. Ook kreeg ik een concreter beeld van dat vakgebied, waar ik tot dan toe weinig van wist. Bovenal leerde ik precies wat mijn manager destijds bedoelde met ‘mondiaal talent’.
Als mensen het over mondiaal talent hebben, bedoelen ze vaak iemand die ruime buitenlandse ervaring en een goede beheersing van vreemde talen inzet om internationaal aan de slag te gaan. Dat klopt natuurlijk, maar volgens hem is dat niet genoeg: echt mondiaal talent moet zich goed kunnen aanpassen aan de Koreaanse organisatiecultuur én aan de vrijere culturen van andere landen.
Om een eenvoudig voorbeeld te geven: volgens mij betekent het dat je je gedrag op elk moment soepel kunt aanpassen wanneer je tegelijk dineert met een Koreaanse baas en een buitenlandse koper.Afhankelijk van hun situatie hebben sommige mensen misschien een tussenjaar nodig en anderen niet. Maar één ding is duidelijk: jezelf leren kennen is niet zomaar een psychologische overwinning voor je eigen voldoening; het draagt ook sterk bij aan je persoonlijke ontwikkeling. Een tussenjaar kan daarbij helpen.
Je hoeft geen bijzonder iemand te worden. Je hoeft de kritiek en zorgen van anderen niet over te nemen. Jij bepaalt zelf, want jouw leven is van jou.Maar als je overweegt een tussenjaar te nemen of hebt besloten dat te doen, wil ik als iemand die zelf een tussenjaar heeft genomen een paar dingen met je delen.
Het is belangrijk om er goed over na te denken en alles zorgvuldig af te wegen.Voor een tussenjaar heb je natuurlijk een grondig plan nodig. Of je nu gaat reizen of werken, het belangrijkste is dat je over jezelf nadenkt.
Denk na over wat voor persoon je bent, wat je karaktereigenschappen zijn, wat je het gelukkigst maakt en waar je het beste in bent. Onze maatschappij zegt tegen jongeren, die vol passie zitten, dat ze zich zonder om te kijken in uitdagingen moeten storten. Ze zeggen dat ‘jongeren tegenslag gewillig verdragen’ en dat mislukkingen op jonge leeftijd waardevolle lessen opleveren. Daar zit zeker waarheid in, maar negeer alsjeblieft niet de risico’s en zorgen waarmee we tegenwoordig in de maatschappij te maken hebben. Zelfs als je met een ei een steen probeert te breken of met je hoofd tegen de kale grond botst, moet je de mogelijke gevolgen grondig analyseren en overwegen, en bedenken wat er gebeurt als het niet goed gaat.
Wat wil je doen? Wat wil je worden? Of is er iets waar je gewoon blij en enthousiast van wordt als je ernaar kijkt? Als je zoiets hebt, heb je veel geluk. Zo niet, maak je dan geen zorgen. Dat is volkomen normaal.Maar zelfs als je niets hebt wat je wilt doen of worden, denk ik dat er toch wel iets is wat je leuk vindt. Misschien houd je van tekenfilms, praat je graag met vrienden of ben je dol op eten. Probeer vanuit zulke kleine dingen eens verder te denken en jezelf voor te stellen dat je iets doet wat nog leuker en interessanter is. Die verbeelding zelf zal ongetwijfeld het beginpunt worden.
Siyong Park
Voormalig directeur, PHILINDIA Consultancy
Voormalig jongerenvertegenwoordiger (MDG’s), Vereniging van de Verenigde Naties van India
Jury, Korea-ASEAN Frontier Forum 2012
Adviseur, Koreaans-Chinees-Japanse jongerenbedrijfswedstrijd
Opleidingsprogramma voor wereldleiders van Seoel (programmaplanning en algemeen beheer voor de regio India)
Vertegenwoordiger van de VS, Modeltop over nucleaire beveiliging van Seoel
Tolk, KOTRA (Mumbai)
Jongergensymposium ASEAN+3, georganiseerd door het ministerie van Buitenlandse Zaken van Cambodja(Vertegenwoordiger van de Republiek Korea)
Spreker bij TEDxUNIST, India Business 2008
Verantwoordelijk voor het protocol voor internationale deelnemers aan de VN-top over de millenniumdoelstellingen
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
