Projecten
|
Veelgestelde vragen
|
Aankondigingen
Focus alleen op je eigen groei.
Een GapYear is een tijd voor groei en geluk.
Terug naar lijstTerug naar lijst
(C) Gstar Entertainment
In het Westen is het tussenjaar, dat onder studenten gebruikelijk werd,nu ook bestemd voor werkende volwassenen.
Het tussenjaar wordt erkend als een belangrijke en noodzakelijke periode. Niet alleen voor werknemers,maar ook mensen van middelbare leeftijd nemen zo'n periode.
De noodzaak en de effecten ervan worden steeds meer erkend.
Koreaanse studenten kunnen echter nog steeds niet uitrusten en blijven in hoog tempo doorrennen. In die sfeer zijn er mensen die vol vertrouwen
hun eigen tussenjaar nemen — geen verlof, maar een tussenjaar als werkende volwassene. Een van hen is onlangs te zien geweest in Gag Concert,
de beeldschone comédienne Jang Hyo-in uit het populaire onderdeel 'Dugeun Dugeun'. Ik sprak haar persoonlijk om meer te horen over haar moedige en gedurfde tussenjaar
en hoorde haar verhaal.Dit is het verhaal van haar tussenjaar als werkende volwassene, waarin ze op werkvakantie ging naar Japan.
V.Je was destijds zelfs geslaagd voor het toelatingsexamen voor komieken. Was er een speciale reden waarom je besloot een tussenjaar te nemen?
A.Ik heb toeristische vertolking gestudeerd. Toch had ik wel een paspoort, maar had ik het nog nooit gebruikt.
Ik was ook erg angstig. Voor mijn plezier studeerde ik een beetje Japans. Ik was niet van plan om op reis te gaan, maar op een dag ging ik naar Japan voor een optreden. Ondanks mijn studie kreeg ik geen woord over mijn lippen. Dat was voor mij de doorslag. ‘Ik ga me nog een jaar met deze mensen voorbereiden, meer studeren en volgend jaar met ze praten.’Daar begon het mee.
Zelfs na twee of drie jaar studeren kreeg ik ‘Ohayou gozaimasu’ (goedemorgen) en ‘Arigatou gozaimasu’ (dank u wel) er nog steeds niet uit.Ik was verlegen en maakte me onnodig zorgen of die mensen me wel zouden begrijpen als ik met ze praatte.Na een optreden in Tokio ging ik opnieuw naar Japan voor een optreden in Osaka.
‘Dat is het,’ dacht ik, en ik besloot te doen wat me destijds niet was gelukt.Ik ga het proberen.Tegen die tijd kon ik ongeveer begrijpen wat die mensen zeiden. Eerst begreep ik er helemaal niets van.Op dat moment sprak ik mezelf moed in.Ja, het gaat beter dan vorig jaar.Ik had de moed om op zijn minst iets te proberen te zeggen.Volgend jaar probeer ik alleen te reizen. Het jaar daarop maakte ik die reis daadwerkelijk.
© Korea Gapyear
V.Hoe was je reis naar Japan?
A.Ik reisde met een vriendin die geen Japans sprak. Ik moest voor haar zorgen. Omdat ik tijdens de reis een verantwoordelijkheidsgevoel had, begon ik naar allerlei kleine dingen te vragen. Mijn vriendin keek alleen maar naar mij, en ik vroeg in het Japans: ‘Waar is het toilet?’ Het werkte! Toen ik dat zei en antwoord kreeg, was dat mijn eerste gesprek. O jee, wat is dit? Het was een compleet nieuwe wereld.Dus die dag trokken mijn vriendin en ik vol zelfvertrouwen overal rond.
© Korea Gapyear
Op je dertigste oog in oog met de werkelijkheid. Luister naar de zachte stem!
V.Voordat je een tussenjaar in Japan nam — voordat je de beslissing nam — zullen de mensen om je heen wel tegenstand hebben geboden.
A. (Voordat ik een tussenjaar nam) waren er eigenlijk maar twee reacties.Wel gaan of niet gaan.Mijn ouders zeiden ook dat ik niet moest gaan. Maar ik luisterde naar het zachte stemmetje dat ‘gaan’ zei, omdat dat was wat ik wilde horen. Destijds besprak ik mijn zorgen vooral met comédienne Park Ji-sun.
Toen ik zei: ‘Ik denk erover om in het buitenland te gaan studeren’, zei ze meteen: ‘Zus, dat is zo'n geweldig idee — als je het nu niet doet, wanneer dan wel?’ Toen ik zei dat ik bang was, vertelde Jisun me dat ze veel had gestudeerd, maar het heel graag minstens één keer in het buitenland had willen proberen. Omdat ze het zo druk had met haar werk en niet het gevoel had dat ze er volop van kon genieten, betreurde ze dat ze het nu niet kon doen.Zelfs als je het ooit wilt doen, weet je niet wanneer dat ‘ooit’ komt. Dus als je ook maar een beetje van plan bent om te gaan, kun je het beter nu doen.Toen ik dat hoorde, drong niets anders wat iemand zei nog tot me door.
Omdat ik hoorde wat ik wilde horen. Er was iemand die me zo steunde. Eigenlijk zocht ik alleen mensen op die me bemoedigende dingen zeiden (lacht). Daarnazocht ik mensen die me konden helpen. Zelfs nadat ik was teruggekeerd naar Korea,denk ik dat ik vertrok nadat ik plannen had gemaakt om na ruim een jaar weer aan het werk te gaan.
V.Je zei dat je ouders er fel tegen waren—hoe heb je hun verzet overwonnen?
A. Toen ik het mijn ouders vertelde, had ik het visum eigenlijk al gekregen. Zelfs terwijl ik bij de omroep werkte, was ik al lange tijd bezig met de voorbereidingen voor een werkvakantie. Ik had alle documenten klaarliggen en hoefde alleen nog maar te wachten tot ik het visum kreeg. En toen werd ik goedgekeurd.Dus. Nadat ik het visum had gekregen, verzamelde ik al het voorlichtingsmateriaal waarmee ik mijn ouders kon overtuigen van hoe ik mijn leven daarna zou inrichten: praktische plannen over geld, taalscholen en het dagelijks leven. Zodra ik het visum had, vertelde ik het hun.
Natuurlijk maakten mijn ouders zich zorgen. Ik was dertig—een leeftijd waarop je trouwt en werkt—dus het baarde hun zorgen dat ik ineens zei dat ik in het buitenland wilde studeren. Daarom vertelde ik hun alles: ik zou geen geld van hen aannemen en parttime gaan werken. Ik zou proberen daar te wonen en terugkomen als het niet zou lukken. Een baan vinden is zelfs in Korea niet makkelijk, dus ze vroegen zich af of een buitenlander wel werk zou kunnen vinden in het buitenland. Ik zei dat ik maar drie maanden zou blijven, omdat de korte taalcursus drie maanden duurde. Ik beloofde dat ik alleen die cursus zou doen en daarna terug zou komen.
Maar toen ik er eenmaal was, viel het mee. Ook al was het niet comfortabel, met een bijbaan kon ik genoeg verdienen voor eten en vervoer, dus besloot ik zes maanden te blijven. Daarna verstreek de tijd en besloot ik er tien maanden van te maken. Uiteindelijk maakte ik er een heel jaar van en kwam ik terug (lacht).Ik kan me voorstellen dat mijn ouders heel ongerust waren,maar voor mij was het een heel bijzondere en waardevolle tijd.
Ik reisde, ontmoette nieuwe mensen en keek vaak naar optredens, omdat ik in de komediewereld werk. Die nieuwe ervaringen waren leuk.Ik kon dingen doen waar je normaal gesproken op school van geniet, terwijl ik al de leeftijd had waarop je werkt.Met die bijbaan verdiende ik geld, bespaarde ik op mijn levensonderhoud, reisde ik alleen, stapte ik als eerste op vreemden af en maakte ik zelfs vrienden.
© KBS Gag Concert
Zij veranderde en groeide tijdens haar tussenjaar.
V.Is er iets veranderd nadat je een tussenjaar had genomen?
A. Ik ben naar het buitenland gegaan.'Zelfvertrouwen'—het vertrouwen dat ik dingen echt zelf heb aangepakt en erin ben geslaagd.Ik denk dat dat opbouwen het belangrijkste was.Alleen al het feit dat ik naar een vreemd land ging waar ik niemand kende en daar zelfs maar een klein plekje voor mezelf wist te veroveren, heeft mijn zelfvertrouwen enorm vergroot. Op de radio voel ik me nu veel meer op mijn gemak.Ik ben me niet langer alleen op mezelf gaan richten en mijn blik is een stuk ruimer geworden.Zelfs als je het innerlijk drukker krijgt, voel je je in sommige opzichten juist meer ontspannen. Je gaat ook meer nadenken. Of het nu om een werkvakantie, studeren in het buitenland of alleen reizen gaat, ik denk dat een tussenjaar je heel veel oplevert.
Er is niets beters voor zelfreflectie en persoonlijke groei. Tijdens de twaalf jaar dat we naar school gaan, speelt ons leven zich af onder de bescherming van school, thuis en bijlesinstituten.We mogen daar zelf eigenlijk niets van kiezen. Ik denk dat een tussenjaar dat patroon kan doorbreken.Van passief naar actief gaan, kan alleen door zelf tot inzicht te komen. Zelfs als iemand je voorstelt het eens te proberen, is het belangrijkste dat je de kans grijpt en het zelf probeert.
Haar laatste woorden aan ons.
Ik zeg vaak tegen mijn vrienden en studenten:Of je nu in het buitenland studeert of alleen reist, vind je eigen weg..
Persoonlijk heb ik een hekel aan handleidingen en zelfhulpboeken. Het zijn tenslotte gidsen voor persoonlijke ontwikkeling die de lezer vertellen hoe die zichzelf kan verbeteren. Iemand zeggen: 'Doe dit', vind ik een bevel.Het komt neer op niets meer dan zeggen: 'Ik heb het zo gedaan, dus volg mij.' Daarom heb ik bij het schrijven van dit boek veel over dat punt nagedacht.In je leven kun je situaties als deze tegenkomen. Zo is het bij mij gegaan; houd dat alsjeblieft in gedachten.Ik heb het boek in die vorm geschreven, als een essay. Dus in plaats van advies te geven...wil ik zeggen dat het erom gaat wat jij wilt en of je echt gelukkig kunt zijn.
Het verhaal van komiek Jang Hyo-in over haar werkvakantie in Japan
Toevallig deed iemand me precies op het juiste moment een aanbod toen die hoorde dat ik besloten had in het buitenland te gaan studeren. Ik ging en publiceerde later een boek, maar daarvoor adviseerden ze me alles vast te leggen, dus...Tijdens mijn studie in het buitenland hield ik altijd alles bij.Zodra ik terug was, zette ik alles op een rij, sprak ik met een uitgever en bracht ik het boek uit. Ik denk dat dat een goede keuze was.
Hoe dan ook, het voelt heel goed om iets vast te leggen en iets te maken waar veel mensen iets aan hebben—mensen die mooie herinneringen hebben of mensen die op het punt staan een nieuwe stap te zetten, maar bang zijn. Het betekent veel voor me. Er waren met name geen boeken over werkvakanties in Japan. Er zijn veel boeken over Canada of Australië, maar geen over Japan, dus ik had het erg moeilijk toen ik me voorbereidde op mijn studie in het buitenland.
De moedige vrouw die vol vertrouwen verklaart: 'Ik ben gelukkig'!
V. Laatste vraag. Dit is de vraag die ik wilde stellen: ben je gelukkig?
A. Om te beginnen heb ik nergens spijt van. Ik heb nog nooit ergens spijt van gehad—geen moment.De liefde en het geluk die ik nu ervaar doordat ik op de radio ben, zijn niet iets wat ik zomaar kan kiezen. Ze zijn me gegeven, dus ik ben er elke dag dankbaar voor. En dat ik die dankbaarheid voel—als ik die moeilijke tijden niet had meegemaakt, had ik die dankbaarheid niet kunnen voelen; dan had ik het vanzelfsprekend gevonden.
Nu ben ik niet zozeer blij dat ik bescheiden kan zijn, maar vooral dat mijn woorden veel mensen bereiken en dat het geluk zich blijft opstapelen. Eigenlijk ben ik het gelukkigst als ik vertel dat ik zonder spijt mijn eigen leven leid. Daarom hoop ik dat mensen die aan een nieuwe uitdaging beginnen vol trots en zonder spijt tegen anderen over hun geluk kunnen vertellen, en ik geloof dat ze dat kunnen.
Haar verhaal achter de schermen over haar tussenjaar is inmiddels als boek verschenen en is een gids geworden voor mensen die een werkvakantie in Japan plannen: 'Het overlevingsverhaal van komiek Jang Hyo-in tijdens een werkvakantie in Japan'.Helemaal zoals je van een komiek mag verwachten, sprak ze met gevatte charme en hebben we tijdens het hele interview gelachen.Tijdens het hele interview merkte ik hoeveel ze van zichzelf houdt en hoe zelfverzekerd ze is. Ik hoop dat veel mensen inspiratie putten uit haar verhaal over hoe ze moedig een jaar in zichzelf investeerde om ervaring op te doen. Ik kijk uit naar haar indrukwekkende en waardige toekomstplannen.
...
HAMTORI.Editor
onlyhaedun@gmail.com
Startpagina
Stap uit je comfortzone.
Daag jezelf uit, voor jezelf.
Ervaar volledige vrijheid.
Wees gelukkig.
